نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد ارزش غذایی و مواد مغذی برخی سبزیجات و میوه‌ها مانند گندم، سیب و هویج نسبت به دهه ۱۹۶۰ کاهشی شدید داشته است و تقریباً نصف شده است. پژوهشگران می‌گویند کاهش کیفیت خاک یکی از عوامل اصلی این تغییر است.
براساس این پژوهش، برای دریافت همان مقدار مواد معدنی مانند پتاسیم، منیزیم و مس که ۶۰ سال پیش دریافت می‌کردیم، حالا باید مقدار بیشتری سبزیجات و میوه مصرف کنیم؛ در مواردی حتی تا دو برابر.
پژوهشگران Deep Science Ventures دریافته‌اند غلات، نان، هویج، سیب و نخود بین ۲۰ تا ۵۰ درصد از برخی مواد مغذی کلیدی خود را از دست داده‌اند. به باور آنها، دهه‌ها تلاش برای افزایش عملکرد و کشت محصولات، ممکن است تراکم مواد مغذی را کم کرده باشد.
کاهش ارزش غذایی سبزیجات و میوه‌ها چه پیامد‌هایی دارد؟
از دهه ۱۹۶۰ تا کنون، نرخ کشت غلات در هر هکتار ۲۱۵ درصد افزایش یافته است. همزمان، نرخ سوءتغذیه در کشور‌های درحال‌توسعه از ۳۵ درصد به ۱۲ درصد رسیده است.
برای نمونه، غلات کامل و آجیل برزیلی از منابع سلنیوم محسوب می‌شوند. اما تراکم این ماده در گندم کاهش یافته است. در نتیجه، زنان اکنون برای دریافت یک‌سوم نیاز روزانه توصیه‌شده به سلنیوم، باید چهار برش نان سبوس‌دار مصرف کنند.
پژوهشگران همچنین دریافتند که فقط در کمتر از یک-سوم گونه‌های گندمی که از ۱۹۶۰ برای تولید نان معرفی شده‌اند، سطح توصیه‌شده برای دریافت روی (زینک) محقق می‌شود.
کاهش این مواد مغذی پیامد‌های مهمی دارد. کمبود سلنیوم سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند و خطر بیماری قلبی را افزایش می‌دهد. کمبود روی نیز ممکن است پوست، مو و سیستم ایمنی را تحت تأثیر قرار دهد.
همچنین کمبود آهن با خستگی و کاهش تمرکز همراه است. دریافت ناکافی پتاسیم نیز ممکن است خطر سکته مغزی را تا ۲۱ درصد افزایش دهد.
این عوارض ممکن است فشار مالی زیادی روی خانوار‌ها و اقتصاد‌ها بگذارد. برای مثال، سکته مغزی در حال حاضر سالانه حدود ۲۶ میلیارد پوند برای بریتانیا هزینه دارد.
پژوهشگران همچنین نسبت به افزایش مصرف دارو‌های کاهش وزن مبتنی بر GLP-۱ مانند اوزمپیک و مونجارو هشدار می‌دهند. این دارو‌ها مصرف غذا را کاهش می‌دهند؛ بنابراین ممکن است مشکلات مربوط به کاهش تراکم مواد مغذی تشدید شود.
پژوهشگران معتقدند احیای سلامت خاک همزمان تراکم مواد مغذی، عملکرد محصولات و مقاومت کشاورزی در برابر تغییرات اقلیمی را بهبود می‌دهد. به باور آنها، اصلاح نژاد گونه‌ها و تقویت سیاست‌گذاری، از دیگر کلید‌های حل این مشکلات هستند.