سکته مغزی به طور فزاینده‌ای در میان بزرگسالان جوان شایع می‌شود و این چالش جدیدی را برای باور دیرینه مبنی بر اینکه سکته مغزی عمدتاً افراد مسن را درگیر می‌کند، ایجاد می‌کند. مطالعه‌ای که داده‌های پزشکی نزدیک به سه دهه را بررسی کرده است نشان می‌دهد که نرخ سکته مغزی در بزرگسالان 20 تا 54 ساله تقریباً دو برابر شده است، حتی در حالی که شانس بقا پس از سکته مغزی بهبود یافته است.
نتایج این تحقیق که در 23 سپتامبر 2026 در مجله Neurology، نشریه آکادمی عصب‌شناسی آمریکا منتشر شد، نشان‌دهنده یک روند نگران‌کننده در منطقه بزرگ سینسیناتی و شمال کنتاکی است. اگرچه افراد بیشتری از سکته مغزی جان سالم به در می‌برند، اما افزایش تعداد موارد به این معنی است که ممکن است افراد جوان بیشتری با عوارض طولانی‌مدت سکته مغزی دست و پنجه نرم کنند.
افزایش تقریباً دو برابری نرخ سکته مغزی در طول سه دهه
برای بررسی اینکه الگوهای سکته مغزی چگونه تغییر کرده‌اند، محققان موارد ثبت شده در منطقه بزرگ سینسیناتی و شمال کنتاکی بین سال‌های 1993 و 2020 را بررسی کردند. آن‌ها 2076 بزرگسال بین 20 تا 54 سال را که برای اولین بار در طول دوره مطالعه دچار سکته مغزی شده بودند، شناسایی کردند.
نتایج نشان داد که افزایش چشمگیری وجود داشته است. در سال‌های 1993-1994، نرخ سکته مغزی 33.9 مورد در 100000 نفر-سال بود. تا سال 2020، این میزان به 62.2 مورد در 100000 نفر-سال افزایش یافته بود که نشان‌دهنده افزایش تقریباً 83 درصدی است.
نرخ نفر-سال معیاری است که هم تعداد افراد مورد مطالعه و هم مدت زمانی که آن‌ها تحت نظر هستند را در نظر می‌گیرد. این به محققان اجازه می‌دهد تا مقایسه کنند که سکته مغزی در دوره‌های مختلف چقدر شایع بوده است.
این افزایش به طور یکنواخت در همه انواع سکته مغزی پخش نشده است. در عوض، یک نوع خاص بیشتر این افزایش را به خود اختصاص داده است.
انسداد عروق عامل اصلی افزایش
محققان دریافتند که سکته‌های ایسکمیک عمدتاً مسئول افزایش تعداد موارد هستند. این نوع سکته مغزی زمانی رخ می‌دهد که یک رگ خونی که به مغز خون‌رسانی می‌کند مسدود شده و از رسیدن اکسیژن و مواد مغذی به بافت مغز جلوگیری می‌کند. بدون تأمین خون ثابت، سلول‌های مغز می‌توانند در عرض چند دقیقه شروع به آسیب دیدن کنند.
در میان بزرگسالان جوان، نرخ سکته مغزی ایسکمیک از 23.8 مورد در 100000 نفر-سال در سال‌های 1993-1994 به 47.3 در سال 2020 افزایش یافته است که تقریباً دو برابر در طول دوره مطالعه است.
سایر انواع سکته مغزی این الگو را دنبال نکردند. محققان افزایش قابل مقایسه‌ای در خونریزی درون مغزی (که شامل خونریزی مستقیم به داخل مغز است) یا خونریزی ساب‌آراکنوئید (که زمانی رخ می‌دهد که خونریزی در فضای اطراف مغز ایجاد می‌شود) مشاهده نکردند.
فشار خون بالا، دیابت و سایر عوامل خطر
محققان همچنین شرایط سلامتی و رفتارهای بزرگسالان جوان مبتلا به سکته مغزی را بررسی کردند. در طول زمان، چندین عامل خطر بالقوه شایع‌تر شدند، از جمله فشار خون بالا، دیابت، فیبریلاسیون دهلیزی و مصرف مواد مخدر.
فیبریلاسیون دهلیزی نوعی ضربان قلب نامنظم است که می‌تواند منجر به تشکیل لخته خون در قلب شود. اگر لخته خون به مغز برسد و یک رگ خونی را مسدود کند، می‌تواند باعث سکته مغزی ایسکمیک شود.
یکی از بزرگترین تغییرات مربوط به مصرف مواد مخدر بود. در سال‌های 1993-1994، 4.6 درصد از بزرگسالان جوان مبتلا به سکته مغزی، سابقه مصرف مواد مخدر داشتند. تا سال 2020، این رقم به 40.2 درصد افزایش یافته بود که بیشتر این افزایش مربوط به مصرف ماری جوانا بود.
با این حال، مطالعه نتوانست ثابت کند که آیا این تغییرات باعث افزایش نرخ سکته مغزی شده‌اند یا خیر. محققان فاقد اطلاعات سلامتی قابل مقایسه از افرادی بودند که دچار سکته مغزی نشده بودند و تعیین اینکه چه میزان از روندهای مشاهده شده در عوامل خطر به افزایش کمک کرده است، غیرممکن بود.
بقا پس از سکته مغزی در حال بهبود است، اما نگرانی‌ها پابرجاست
علیرغم افزایش نگران‌کننده موارد سکته مغزی، یافته‌ها اخبار امیدوارکننده‌ای نیز ارائه دادند. بزرگسالان جوان مبتلا به سکته مغزی در مقایسه با تقریباً سه دهه قبل، کمی بیشتر احتمال داشتند که زنده بمانند.
پس از در نظر گرفتن تفاوت‌ها در سن، نژاد و جنسیت، محققان دریافتند که نسبت بیماران که در عرض 30 روز پس از سکته مغزی جان خود را از دست دادند از 11.7 درصد در سال‌های 1993-1994 به 9.4 درصد در سال 2020 کاهش یافته است.
بهبود بیشتر در میان بیمارانی که دچار خونریزی درون مغزی و خونریزی ساب‌آراکنوئید شده بودند، دو نوع سکته مغزی خونریزی که می‌تواند به ویژه خطرناک باشد، مشهود بود.
با این حال، زنده ماندن از سکته مغزی به معنای بهبودی کامل نیست. بسته به محل و شدت آسیب مغزی، بازماندگان ممکن است با مشکلات طولانی‌مدت در حرکت، گفتار، حافظه یا سایر توانایی‌ها دست و پنجه نرم کنند. با افزایش شیوع سکته مغزی در میان بزرگسالان جوان، افراد بیشتری ممکن است مجبور شوند این چالش‌ها را برای دهه‌ها مدیریت کنند.
فیشر گفت: «یافته‌های ما بر اهمیت شناسایی و مدیریت عوامل خطر سکته مغزی در اوایل بزرگسالی تأکید می‌کند.» او افزود: «تحقیقات بیشتری برای درک بهتر اینکه چه چیزی باعث این روندها می‌شود و چگونه می‌توان آن‌ها را معکوس کرد، مورد نیاز است.»
محققان تأکید کردند که تحقیقات بیشتری برای توضیح اینکه چرا نرخ سکته مغزی در میان بزرگسالان جوان به طور چشمگیری افزایش یافته است، ضروری است. از آنجایی که این تجزیه و تحلیل بر روی یک منطقه جغرافیایی متمرکز بود و گروه مقایسه‌ای بدون سکته مغزی وجود نداشت، نمی‌تواند ثابت کند که آیا این روندها در سراسر کشور اعمال می‌شوند یا عوامل مسئول این افزایش را شناسایی کند.
این مطالعه توسط مطالعه سکته مغزی بزرگ سینسیناتی/شمال کنتاکی حمایت شد.