داروهای ازم‌پیک و وگووی با خطر کمی از دست دادن ناگهانی بینایی مرتبط شدند

این بیماری که نوروپاتی بینایی ایسکمیک نامیده می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که جریان خون به عصب بینایی کاهش یابد. از آنجایی که عصب بینایی اطلاعات بینایی را از چشم به مغز منتقل می‌کند، آسیب به آن می‌تواند منجر به مشکلات بینایی قابل توجهی شود.

مطالعه ارتباط داروهای GLP-1 را با از دست دادن بینایی نادر نشان می‌دهد

این مطالعه که در Annals of Internal Medicine منتشر شده است، اطلاعاتی را از یک پایگاه داده بزرگ از بزرگسالان آمریکایی 18 تا 65 ساله مبتلا به دیابیت نوع 2 تجزیه و تحلیل کرد. محققان بر روی بیمارانی تمرکز کردند که به تازگی شروع به مصرف داروهایی برای مدیریت بیماری خود کرده‌اند، از جمله دسته‌ای از داروها که به عنوان آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 گلوکاگون (GLP-1) شناخته می‌شوند.

این داروها شامل سِمَگلوتید (که با نام‌های ازم‌پیک و وگووی به فروش می‌رسد) و تیرزپتاید (که با نام‌های مونجارو و زپباوند به فروش می‌رسد) هستند. علاوه بر کمک به کنترل قند خون و مدیریت وزن، داروهای GLP-1 می‌توانند خطر ابتلا به برخی مشکلات قلبی عروقی و کلیوی را کاهش دهند. با این حال، دانشمندان هنوز در حال بررسی عوارض جانبی احتمالی آن هستند، زیرا استفاده از آن به طور فزاینده‌ای گسترده شده است.

محققان دریافتند که استفاده از GLP-1 با افزایش اندک احتمال نوروپاتی بینایی ایسکمیک مرتبط است. اگرچه این بیماری نادر است، اما پیامدهای بالقوه آن این یافته را مهم می‌کند.

چنتان دیو، عضو هیئت علمی اصلی مرکز داروسازی اپیدمیولوژی و علوم درمانی در موسسه تحقیقات سیاست بهداشتی و سالمندی راتگرز گفت: «اگرچه نوروپاتی بینایی ایسکمیک نادر است، اما از نظر بالینی مهم است زیرا می‌تواند شامل از دست دادن ناگهانی بینایی باشد.» او افزود: «افزایش خطر کم بود - تقریباً سه تا چهار مورد اضافی در هر 10000 بیمار در طول 18 ماه تحت درمان با GLP-1، اما پزشکان و بیماران باید از این ارتباط احتمالی آگاه باشند.»

در حالی که خطر مطلق کم باقی می‌ماند، محققان می‌گویند محبوبیت روزافزون داروهای GLP-1، نظارت ایمنی مداوم را به ویژه مهم می‌کند. این داروها اکنون به طور گسترده برای افرادی که با و بدون دیابیت نوع 2 هستند، تجویز می‌شوند.

چه کسانی ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند؟

مطالعه همچنین الگوهایی را در میان بیمارانی که به این بیماری چشمی مبتلا شده‌اند شناسایی کرد. موارد در مردان و بزرگسالان در قسمت مسن‌تر جمعیت مورد مطالعه بیشتر بود.

دیو، استاد همراه در مدرسه داروسازی ارنست ماریو و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: «بیشتر بیماران ما که نوروپاتی بینایی ایسکمیک داشتند، مرد یا زنانی بین 50 تا 65 سال بودند.» او افزود: «از آنجایی که نوروپاتی بینایی ایسکمیک می‌تواند با از دست دادن ناگهانی بینایی همراه باشد که ممکن است دائمی باشد، تشخیص زودهنگام علائم و ارزیابی فوری چشم پزشکی ممکن است به ویژه برای بیمارانی که در معرض خطر بیشتری قرار دارند، مهم باشد.»

تخمین زده می‌شود که حدود 80 درصد از موارد نوروپاتی بینایی ایسکمیک مربوط به فرم غیر شریانی قدامی این بیماری باشد. این امر زمانی رخ می‌دهد که تامین خون به قسمت جلویی عصب بینایی ناکافی باشد و به طور بالقوه به عصب آسیب برساند و در بینایی اختلال ایجاد کند.

از دست دادن بینایی ناشی از آن معمولاً دائمی است. طبق گفته دیو، تقریباً یک سوم از بیماران مبتلا به آن، معمولاً در طی شش ماه اول، مقداری بهبودی را تجربه می‌کنند. حتی زمانی که بهبود رخ می‌دهد، معمولاً مقداری نقص بینایی باقی می‌ماند.

به جای ایجاد کورکورتی کامل، این بیماری معمولاً بخشی از بینایی یک چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بیماران ممکن است متوجه تاری، کم‌نوری یا نواحی از دست رفته در میدان دید خود شوند.

آیا داروهای کاهش وزن واقعاً باعث از دست دادن بینایی می‌شوند؟

با وجود این ارتباط، محققان هشدار می‌دهند که یافته‌های آن‌ها ثابت نمی‌کند که داروهای GLP-1 به طور مستقیم باعث آسیب به عصب بینایی می‌شوند.

سایر عوامل، از جمله تفاوت در شرایط سلامتی زمینه‌ای بیماران، ممکن است به توضیح افزایش خطر مشاهده شده در مطالعه کمک کند. برای تعیین اینکه آیا خود داروها به این بیماری کمک می‌کنند یا خیر، تحقیقات بیشتری لازم است.

در حال حاضر، یافته‌ها بر اهمیت تشخیص تغییرات ناگهانی بینایی و مراجعه به ارزیابی پزشکی فوری، به ویژه در بین افرادی که ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند، تأکید می‌کند.

تیم تحقیقاتی شامل کامیکا رینولدز و کیمبرلی اومالی از موسسه بهداشت، همراه با جیسون روی از مدرسه بهداشت عمومی راتگرز نیز بود.