به گزارش ایلنا، آخرین مسابقه تیم ملی ایران در داخل کشور به ۲۰ خرداد ۱۴۰۴ بازمی‌گردد؛ زمانی که ایران در آخرین هفته مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه آزادی با نتیجه ۳ بر صفر کره شمالی را شکست داد و جشن صعود خود را برگزار کرد. تنها چند روز بعد، آغاز جنگ ۱۲ روزه شرایط را تغییر داد و از آن زمان تاکنون تیم ملی دیگر فرصت بازی در ایران را پیدا نکرده است.
نخستین مأموریت ملی پس از آن مسابقه، تورنمنت کافا در شهریور ۱۴۰۴ بود. ایران مرحله گروهی را در تاجیکستان پشت سر گذاشت و سپس در فینال تاشکند مقابل ازبکستان قرار گرفت؛ مسابقه‌ای که با گل دقیقه ۱۲۰ خوجیاکبر علیجانوف یک بر صفر به سود میزبان تمام شد و ایران به عنوان نایب‌قهرمانی رسید.
مهرماه همان سال، تیم ملی برای دو مسابقه دوستانه راهی روسیه و امارات شد. ایران ابتدا در روسیه با نتیجه ۲ بر یک شکست خورد و سپس در دبی با دو گل تانزانیا را مغلوب کرد. چند هفته بعد نیز حضور در تورنمنت العین بار دیگر ملی‌پوشان را به امارات کشاند؛ ایران پس از عبور از کیپ‌ورد در ضربات پنالتی، در فینال مقابل ازبکستان قرار گرفت و این بار هم پس از تساوی بدون گل، در ضربات پنالتی جام را به حریف واگذار کرد.
در ادامه نیز شرایط برای بازگشت تیم ملی به ایران فراهم نشد. شاگردان قلعه‌نویی در شروع سال جدید و در شرایطی دشوار راهی ترکیه شدند و مسابقات تدارکاتی خود را مقابل نیجریه و کاستاریکا برگزار کردند. پیش از جام جهانی نیز آنتالیا میزبان دو دیدار دیگر ایران برابر گامبیا و مالی بود.
جام جهانی ۲۰۲۶ هم طبیعتاً این روند را ادامه داد. هر سه مسابقه ایران در مرحله گروهی در آمریکا برگزار شد و تیم ملی مقابل نیوزلند، بلژیک و مصر به سه تساوی رسید؛ نتایجی که برای صعود کافی نبود و ایران بار دیگر در مرحله گروهی از مسابقات کنار رفت.
پس از جام جهانی نیز حدود دو ماه تیم ملی مسابقه‌ای نداشت تا با آغاز برنامه‌های پاییزی دوباره به میدان بازگردد. ایران در فیفادی اخیر ابتدا در تاشکند مقابل ازبکستان و سپس در کازان برابر روسیه قرار گرفت و هر دو مسابقه را با شکست پشت سر گذاشت.
حالا بیش از ۴۸۰ روز از آن شب خردادماه در ورزشگاه آزادی گذشته است؛ مسابقه‌ای که در آن زمان کسی تصور نمی‌کرد برای مدتی چنین طولانی آخرین بازی تیم ملی در خاک ایران باشد. تیم قلعه‌نویی در این مدت نه‌تنها از حمایت مستقیم تماشاگران ایرانی محروم بوده، بلکه تقریباً تمام اردوها و مسابقاتش را با سفر، اقامت در کشور ثالث و شرایطی متفاوت از یک برنامه عادی ملی پشت سر گذاشته است.
این مسئله به‌خصوص در مقطع آماده‌سازی برای تورنمنت‌های بزرگ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. میزبانی صرفاً یک امتیاز مسابقه‌ای نیست؛ امکان برگزاری اردو در شرایط ثابت، کاهش رفت‌وآمد، آشنایی بیشتر با زمین و حضور تماشاگران از مزایایی است که ایران برای مدتی طولانی از آنها محروم مانده است.
چشم‌انداز ماه‌های آینده نیز هنوز چندان روشن نیست. حتی برای برگزاری سومین دیدار دوستانه در برنامه پیش‌رو، بار دیگر از ترکیه به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی میزبانی نام برده شده و فعلاً نشانه مشخصی از بازگشت مسابقات تیم ملی به ایران دیده نمی‌شود.
۲۰ خرداد ۱۴۰۴ قرار بود شب جشن صعود ایران به جام جهانی باشد، اما حالا آن مسابقه معنای دیگری هم پیدا کرده است؛ آخرین باری که تیم ملی در خانه بازی کرد. پرسشی که بعد از بیش از ۴۸۰ روز همچنان بی‌پاسخ مانده این است که ملی‌پوشان چه زمانی دوباره مقابل هواداران خود در ایران به میدان خواهند رفت.