تحقیقات جدید: هیجان رانندگی به سرعت خودرو بستگی ندارد

ساعت‌های بی‌شماری صرف بحث در مورد جزئیات ویژگی‌های این خودرو یا آن خودرو می‌شود و اینکه چرا ممکن است یا ممکن نباشد که هیجان‌بخش باشد. اما به ندرت در مورد اینکه چه چیزی در ذهن انسان اتفاق می‌افتد که به آن احساس هیجانی که یک راننده تجربه می‌کند، تبدیل می‌شود، صحبت می‌شود.

Castrol با یک مطالعه "هیجان رانندگی" به عنوان بخشی از رویکرد توسعه "مهندسی داده" خود به این سوال پرداخته است.

محققان با استفاده از تخصص Brainbox، یک شرکت علوم اعصاب بریتانیایی که در تحقیقات مغز و فناوری‌های مرتبط تخصص دارد، رویکردی علمی برای تعیین دقیق اینکه چه چیزی هیجان رانندگی را تشکیل می‌دهد و چه چیزی در سر ما اتفاق می‌افتد وقتی از آن لذت می‌بریم، اتخاذ کردند.

آنها سه عامل کلیدی را شناسایی کردند که برای ایجاد هیجانی که رانندگان تجربه می‌کنند، همگرا می‌شوند. این عوامل عبارت بودند از: حسی (حالت شدید تحریک ذهنی و جسمی)، فکری (میزان مشارکت ذهن در انجام کار) و عاطفی (تعادل بین هیجان و ترس).

و سوال اصلی این بود: کدام تجربه‌های رانندگی بهترین ترکیب از آن چیزها را ارائه می‌دهند؟

برای این منظور، شرکت‌کنندگان مجهز به مانیتورهای مغز، چشم، قلب و پوست شدند و پنج آزمایش را در پیست PalmerSport در بدفوردشایر انجام دادند. این آزمایش‌ها شامل رانندگی آفرود با سرعت پایین، رانندگی با کارتینگ، دورهای آزمایشی در یک McLaren Artura GT4، دورهای آزمایشی در یک خودرو مسابقه باز و یک سواری با یک نمونه اولیه ورزشی JP-LM که توسط یک راننده حرفه‌ای هدایت می‌شد، بود.

ایده این بود که پاسخ‌های مختلف بدن را به این آزمایش‌ها متقاطع کرد. یک دستگاه الکتروانسفالوگرافی (EEG) تجزیه و تحلیل 30 کانالی از 'تتای خط میانی پیشانی' را انجام داد که نشان‌دهنده مشارکت شناختی متمرکز است. نظارت بر تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) تعادل بین استرس و بازیابی را اندازه‌گیری کرد تا نشان دهد که بدن چقدر برانگیخته شده است. آزمایش پاسخ گالوانیک پوست (GSR) شدت برانگیختگی را از طریق هدایت پوست اندازه‌گیری کرد. و ردیابی چشم، تثبیت، نرخ پلک زدن و ساکادها (حرکات غیرارادی تند) را اندازه‌گیری کرد تا مشخص شود که آیا برانگیختگی به دلیل «جریان متمرکز» است یا اسکن مضطرب.

هیجان شرکت‌کنندگان هنگام رانندگی با McLaren به اوج خود رسید، اما در سرعت‌های مشابه با یک مسافر در JP-LM، آنها اضطراب نشان دادند که نشان‌دهنده مغزی بود که بیش از حد تحت فشار قرار می‌گرفت. سطح هیجان در کارت‌های با سرعت نسبتاً پایین و جلسات آفرود با سرعت 5 مایل در ساعت بالا بود.

چند نتیجه‌گیری انجام شد، اما به طور خلاصه، تمرکز، کنترل و دستیابی یا نزدیک شدن به آن حالت نوروفیزیکی «جریان» هیجان رانندگی را تعیین می‌کند، نه سرعت محض.