برای وولف، غلت زدن در گل هم یک معنای واقعی دارد و هم یک معنای استعاری. در این آلبوم، او از احساسات «وحشیانه» لذت می‌برد، اجازه می‌دهد درد و ناراحتی ناشی از آن‌ها را احساس کند و درک می‌کند که چه زیبایی در حرکت در میان آن‌ها وجود دارد. یا همانطور که او دوست دارد بگوید، «گل کردن و کف زدن».
«وقتی از مرحله‌ای که از کثیف بودن و وجود خاک ناشناخته در تمام درزهای خود منزجر شده‌اید، بگذرید، می‌توانید در آن شروع به تفریح کنید»، او می‌گوید. «اگر نوعی تسلیم شدن در برابر گل را انتخاب کنید، می‌تواند یک تجربه بسیار سرگرم کننده، زیبا و آزادبخش باشد. من احساس می‌کردم که در حال ساختن این آلبوم، تمام مراحل بودن در گل را طی کرده‌ام.»
وولف «در وضعیت بدی» بود و می‌خواست مخاطبان را در جریان بگذارد. آلبوم ۱۰ ترکه‌ای، فراز و نشیب‌های عاطفی او را روایت می‌کند، با الهام از سرودهای پر جنب و جوش مانند «شناسنامه عکس» که در کمک به افزایش محبوبیت او نقش داشت یا آهنگ‌های دسته جمعی مانند «سوپ». در عوض، او بیشتر روایتی می‌شود، با احساسات زشتی که با آنچه یک جدایی به نظر می‌رسد، همراه است، دست و پنجه نرم می‌کند. او اشعاری مانند «می‌توانم آهنگ مورد علاقه شما باشم، می‌دانم می‌توانم» را فریاد می‌زند و در سومین تک آهنگ خود «گریه نخواهم کرد» فریاد می‌زند «چرا من را نمی‌خواهی؟». در «بطری»، اعتراف می‌کند: «سد شکست وقتی خداحافظ گفتیم / عزیزم نمی‌توانم در موردش فکر کنم چون باعث گریه من می‌شود». وولف همیشه هدفش صداقت در کارش بوده است، اما این بار در یک راهی آسیب‌پذیر شده است که به او اجازه می‌دهد آنچه می‌گوید قوی‌ترین اثرش تا به امروز را ایجاد کند.
«مردم می‌خواهند گریه کنند»، وولف می‌گوید. «احساس می‌کنم همه ما سرکوب شده‌ایم و همه چیز خیلی دیوانه شده است. می‌خواهم مردم را با این آلبوم کمی به کلیسا ببرم و فضایی را برای آن‌ها فراهم کنم تا همه چیز را بیرون بریزند.»
برای «گل»، وولف با یک گروه نزدیک از دوستان و همکاران کار کرد - جرد سولومون، جک دمیو و گیگی گرومباخر، از جمله دیگران. در آلبوم‌های قبلی خود، «جونو» در سال ۲۰۲۱ و «ایده‌های بزرگ» در سال ۲۰۲۴، با کمک کارگردان‌های خلاق استخدام شده، دیدگاه‌های خود را زنده کرد، اما می‌خواست دایره را با آخرین کارش تنگ‌تر کند. «من آنقدر آسیب‌پذیر و شکست خورده بودم که گفتم، حتی نمی‌توانم تصور کنم وارد استودیو شدن با افرادی که به‌طور خودکار با این وضعیت من کنار بیایند»، او می‌گوید. گروه به جاشوا تری رفت، در اطراف یک آتش‌سوزی جامی زد و در یک استودیوی بداهه در Airbnb خود ضبط کرد. «من فقط گفتم «به جهنم با تمام زباله‌ها! من هموطنانم را می‌آورم و با هم هموطن می‌شویم.»
سپس تصاویر آمدند. او رهبری را به عهده گرفت، زیرا کارگردان خلاق بود و می‌دانست باتلاق یک «ضرورت» برای تصاویر آلبوم است، که ویدئوی «بطری» باید «احساس خفقان» داشته باشد و تصاویر «گریه نخواهم کرد» نشان دهنده «پاکسازی» باشد. «من همچنین می‌خواستم روی ماشین بایستم و در یک بیکینی باشم و آن را بشوییم»، می‌گوید وولف، که در حال حاضر در یک کارواش در لس آنجلس جشن انتشار آلبوم خود را برگزار می‌کند.
او همچنین توانست در یک سریال هاکی محبوب آمازون پرایم «کمپوس خارج از دانشگاه» یک حضور افتخاری داشته باشد، در یک مهمانی بزرگ در سراسر مدرسه اجرا کند. «روز بسیار خوبی در صحنه بود که با بازیگران ملاقات کردم»، او می‌گوید. «همه آن‌ها انگار همدیگر را دوست دارند و واقعاً اینطور است. حضور در چنین صحنه‌ای برای من سرگرم کننده بود. من هرگز در چنین صحنه‌ای نبوده‌ام؛ دیدن کارکرد دهکده بسیار جالب بود.»
اما اکنون، او می‌گوید، تمرکز او روی «گل» است و بیرون ریختن همه چیز، مهم نیست چقدر کثیف شود. «انگشت‌هایم را برای اینکه مردم با من همراه شوند دراز کرده بودم»، او می‌گوید، «و فکر می‌کنم واقعاً اینطور شده است.»
نوشته شده توسط: ایزابل فارینا