عصر ایران - وقتی درباره برند اتاق بازرگانی تهران حرف می‌زنیم، معمولاً توجه به رئیس، هیئت‌رئیسه، مواضع اقتصادی و تعداد خبرهایی می‌رود که از این نهاد منتشر می‌شود. اما برای بخش بزرگی از اعضای اتاق، برند نه در مصاحبه رئیس ساخته می‌شود و نه در متن بیانیه‌ها. آنها اتاق را از یک مسیر ساده‌تر قضاوت می‌کنند و آن اینکه این عضویت چه چیزی را در کسب‌وکار من آسان‌تر کرده است؟
این پرسش شاید برای یک نهاد باسابقه و شناخته‌شده ساده به نظر برسد، اما در واقع یکی از مهم‌ترین مسائل برند نهادی است. سازمانی مانند اتاق بازرگانی فقط زمانی معتبر نیست که در سطح سیاست‌گذاری صدای بلندی داشته باشد؛ باید در نقطه تماس با عضو نیز مفید، قابل دسترس و قابل اعتماد باشد.
فعالیت‌های همین روزهای اتاق تهران نمونه‌هایی از این ظرفیت را نشان می‌دهد. حضور در نمایشگاه‌های تخصصی، همراهی با تشکل‌ها، اعزام هیئت‌های تجاری، ارائه اطلاعات مقرراتی و برگزاری برنامه‌های آموزشی، همگی می‌توانند برای یک بنگاه اقتصادی ارزش ایجاد کنند. اتاق تهران در نمایشگاه پلاست‌شو نیز پاویونی مشترک با پنج تشکل تخصصی صنعت پلیمر و پلاستیک برپا کرده و کارگاه‌هایی درباره مسائل عملی کسب‌وکار برگزار کرده است. پیش از آن، هیئت تجاری اتاق در نمایشگاه نفت و گاز قزاقستان حضور داشت و مذاکرات تجاری میان شرکت‌های ایرانی و طرف‌های خارجی انجام شد.
اما از منظر برند، انجام این فعالیت‌ها فقط نیمی از کار است. نیم دیگر این است که اعضا بدانند اتاق دقیقاً چه مسئله‌ای را برای آنها حل می‌کند.
یک مدیر بنگاه کوچک یا متوسط ممکن است هیچ‌گاه در جلسات هیئت نمایندگان حاضر نباشد و نام همه اعضای آن را نیز نداند. تجربه او از اتاق شاید از دریافت یک مشاوره مالیاتی آغاز شود، با دسترسی به آخرین تغییرات مقررات صادرات و واردات ادامه پیدا کند یا از طریق یک هیئت تجاری به شریک خارجی برسد. برای او همین نقاط تماس، برند اتاق را می‌سازد.
به همین دلیل، یکی از فرصت‌های مهم اتاق تهران این است که روایت خود را از «ما چه فعالیت‌هایی انجام دادیم» به «برای اعضا چه تغییری ایجاد شد» منتقل کند.
این تفاوت کوچک نیست. گزارش برگزاری یک نشست می‌گوید چه اتفاقی در سازمان رخ داده است؛ روایت تجربه عضو نشان می‌دهد آن اتفاق چرا اهمیت داشته است.
فرض کنیم اتاق فهرست اصلاحات تعرفه‌ای را برای فعالان تجاری منتشر می‌کند. ارزش اصلی این اقدام نه در انتشار یک فایل، بلکه در زمانی است که یک صادرکننده یا واردکننده برای پیدا کردن و فهم تغییرات مقررات صرفه‌جویی می‌کند. وقتی چنین نتیجه‌ای دیده و روایت شود، اتاق از یک تولیدکننده محتوا به یک زیرساخت اطلاعاتی برای کسب‌وکار تبدیل می‌شود. انتشار فهرست جمع‌بندی‌شده اصلاحات تعرفه‌ای سال ۱۴۰۵ نمونه‌ای از همین جنس خدمات است.
همین منطق درباره دیپلماسی اقتصادی نیز صادق است. حضور در یک نمایشگاه خارجی زمانی برای برند اتاق ارزش بیشتری می‌سازد که اعضا بدانند چه شرکت‌هایی فرصت مذاکره پیدا کردند، چه ارتباطاتی شکل گرفت و این تجربه برای دیگر بنگاه‌ها چگونه قابل استفاده است. لازم نیست هر سفر تجاری الزاماً به قرارداد بزرگ منتهی شود؛ اما باید روشن باشد اتاق چگونه هزینه دسترسی یک بنگاه ایرانی به بازار خارجی را کاهش می‌دهد.
این موضوع به‌ویژه برای بنگاه‌های کوچک و متوسط اهمیت دارد. شرکت‌های بزرگ معمولاً شبکه ارتباطی، مشاور حقوقی، واحد بازرگانی خارجی و دسترسی مستقیم‌تری به دستگاه‌های دولتی دارند. جایی که اتاق می‌تواند تمایز جدی ایجاد کند، افزایش قدرت دسترسی بنگاه‌هایی است که به تنهایی چنین امکاناتی ندارند.
از این منظر، برند مطلوب اتاق تهران فقط «صدای بخش خصوصی» نیست. می‌تواند «نهادی که کار کردن برای بخش خصوصی را آسان‌تر می‌کند» نیز باشد.
این تغییر زاویه حتی بر ارتباطات رسانه‌ای اتاق اثر می‌گذارد. روابط عمومی به جای آنکه فقط تقویم جلسات، سخنرانی‌ها و دیدارها را روایت کند، می‌تواند مسیر حل مسئله را نشان دهد. اینکه یک مشکل چگونه وارد کمیسیون شده، چه پیگیری‌ای انجام شده، چه اطلاعاتی در اختیار اعضا قرار گرفته و نتیجه عملی چه بوده است. چنین روایتی به یک مزیت مهم منتهی می‌شود که می‌توان آن را اعتبار قابل سنجش نامید.
در شرایطی که بسیاری از نهادها درباره حمایت از بخش خصوصی حرف می‌زنند، تفاوت واقعی زمانی دیده می‌شود که یک فعال اقتصادی بتواند تجربه شخصی خود را توضیح دهد. برند نهادی در نهایت مجموعه‌ای از همین تجربه‌هاست.
اتاق تهران سرمایه تاریخی، شبکه مدیران و دسترسی نهادی قابل توجهی دارد. مسئله بعدی این است که این سرمایه چگونه به تجربه‌ای ملموس برای عضو تبدیل می‌شود. اگر عضویت در اتاق بتواند اطلاعات بهتر، دسترسی سریع‌تر، شبکه گسترده‌تر یا قدرت بیشتری برای حل مسئله ایجاد کند، برند اتاق نیز کمتر به نام افراد و بیشتر به کارکرد خود متکی خواهد شد.
برای یک نهاد نمایندگی بخش خصوصی، شاید مهم‌ترین پرسش همین باشد که اگر نام و تابلوی اتاق را کنار بگذاریم، اعضا از چه خدمتی خواهند گفت که نبودنش را واقعاً احساس می‌کنند؟
پاسخ به این پرسش، تصویر واقعی برند اتاق بازرگانی تهران را روشن‌تر از هر کمپین ارتباطی نشان خواهد داد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: