جمع‌بندی روز سوم مسابقات جهانی کشتی فرنگی؛ ۷ وزن و ۷ مدال

روز سوم در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ کشتی فرنگی، روز تاریخ سازی و رکورد شکنی ایران بود. چرا؟

• در تاریخ مسابقات جهانی این رشته ورزشی فقط شوروی سابق و پس از آن روسیه -به عنوان جانشین و وارث آن گنج عظیم از استعداد روی تشک و قدرت، پشت میزهای مدیریت- توانسته بود از عنوان قهرمانی خود در جهان دفاع کند. دیگر جرقه ها با اشباع یا بدون پشتوانه، حتی رنگ طلا هم نمی دیدند، از جمله خود ما بعد در ۲۰۱۴ که قهرمان جهان شدیم.
• رکوردهای این تیم از مدال ها بیشتر بود! روز سوم تنها عضو تیم ما که به نیمه نهایی نرسید، شناسایی شد.
• در پایان این روز، هر ۷ نفر ما روی سکو رفتند. با پیروزی دو نفر دیگر در نیمه نهایی و قطعی شدن مدالشان، برای اولین بار ۹ مدال در ۱۰ وزن بنام ما

۶۳ کیلو؛ ما باختیم یا ما را بازاندند؟ در هر حالت، تنها مدالی که از دست ما پرید! تنها عضو تیم ۱۰ نفره کشتی فرنگی ایران که به نیمه نهایی نرسید و با توجه به شکست برنده‌اش در نیمه نهایی، عملاً فردا نیز در شانس مجدد حضور ندارد و مدال نگرفت اما ۸ امتیاز برای تیم آورد. محمد مهدی کشتکار سال قبل برنز گرفت، در یک چهارم به پسر نازاریان -اسطوره فرنگی بعد از کارلین- باخت و امیدوار بودیم او با پرچم بلغارستان در نیمه نهایی نماینده ارمنستان را ببرد تا رکورد ۱۰ مدال زنده بماند.

به سبک این دهه ها، دست به دعا داشتیم که ادموند نازاریان بتواند کارن اصلانیان را ببرد اما این روش هرگز جواب نداده و بازهم نداد! همان قدر که کشتی‌گیر ارمنستان حرمت نام بزرگ نازاریان را داشت و از رقیب بازنده تمجید می‌کرد، حسن رنگرز نیز در ویدیوهای منتشر شده عصبانی بود که داوران باعث باخت کشتکار شده‌اند تا ۱۰ مدال به ۱۰ ایرانی نرسد.

اما به نظر ما شکست ۸-۱ در مسابقات جهانی با وجود تمام ریزه کاری‌های کشتی، خیلی گردن داوری و اعمال نفوذ نیست و حرف‌های رنگرز را به حساب عصبانیت او می‌گذاریم. حتماً که خودش در بازگشت فکری به حال این وزن خواهد کرد.

۸۷ کیلو؛ وقتی لیاقت، جلو دشمنی را گرفت تا silver man به آرزویش برسد! جوان ۲۴ ساله ایرانی به آرزوی خود رسید و فردا شب می‌تواند انتقامش را بگیرد. علیرضا مهمدی قبل از عزیمت به قزاقستان گفت تکرار فینال المپیک است. فقط ۲۴ سال دارد اما در سه حضور متوالی خود در مسابقات جهانی و المپیک، سه بار به فینال رسیده و سه مدال نقره دارد.

مرد همیشه نقره‌ای حتماً از الگوی یونس امامی در کشتی آزاد و طلسم شکنی او در همین بازی‌های آسیایی ناگویا استفاده خواهد کرد. او به مرد همیشه برنزی معروف و کمتر از دو ماه قبل تمام قهرمانان جهان المپیک را در بازی‌های آسیایی برد و طلا گرفت. ضمنا دو ایذه ای دیگر این تیم، نقره گرفتند و سومی، باید طلا ببرد تا از آملی ها عقب نمانند.

مهمدی در نیمه نهایی با اقتدار رقیب خود را به اصطلاح کشتی‌گیران، توی تشک کرد تا در فینال فردا به مصاف نویکوف بلغار برود. حسن رنگرز در اوج عصبانیت بعد کشتی کشتکار، از مهمدی هم مثال آورد که چطور ناداوری‌ها دو بار می‌خواستند حقش را بدزدند. اما داوران که در کشتی ارمنستان و روسیه، ۱۲ امتیاز روس را برگرداندند، بعد از رو کردن کشتی توسط قهرمان ما نه فقط امتیازات سالتو بارانداز و سپس خاک را دادند بلکه یک اخطار و دو امتیاز فنی هم به خاطر درگیر کردن پا به قهرمان ما دادند.

۶۷ کیلو؛ حسرت آذربایجانی‌ها از سال بعد به ما نرسد سعید اسماعیلی پرامید ‌ترین چهره ما دوباره به فینال رفت. کشتی‌گیر ۲۴ ساله و بی‌شکست ما در پاریس طلا گرفت و جهانی زاگرب تکرارش کرد و حالا سومین طلا را گرفته، چرا؟ چون در این وزن شلوغ و المپیکی فقط یک مدعی دارد، درست مثل سال‌هایی که رقابت بین یزدانی و تیلور گل سرسبد کشتی‌ها بود.

حسرت جعفرف در کنار تجربه سال‌های قبل، شانس استفاده از محمد بنا را هم داشت. قهرمان بزرگ آذربایجان در تمام این سال‌ها بعد از شکست به قهرمان ما مدال گرفته و برنده این کشتی، هرجا بهم برسند طلا می گیرد و بازنده نقره یا برنز، اما بعد از المپیک، سال قبل در فینال ۲-۱ به سعید ما باخت و امسال در نیمه نهایی، ۱-۱ مساوی به خاطر اخطار اول، دست سعید بالا رفت. زنگ خطر برای ما که توالی کم کردن اختلاف، سال بعد منجر به رفتن طلا روی سینه حسرت و ماندن حسرت در دل ما نشود.

۱۳۰ کیلو؛ دنیا با این طوفان چه خواهد کرد؟ فردین هدایتی تعریف کشتی در سنگین وزن را عوض کرد. در این سال‌ها که برخی خواستار حذف کشتی از المپیک بودند، بزرگترین بهانه آنها سرد و کسل کننده بودن سنگین وزن بود. جایی که دو کشتی‌گیر با هر ملیت و در هر سال، فقط یکدیگر را هول می‌دادند و آنکه زورش بیشتر بود، دستش توسط داور بالا می رفت!

اما فردین ما آمد و این بهانه را از بین برد. در ۱۳۰ کیلوگرم، در سرپا که اصلاً نمی‌شود فن زد، در خاک هم که بلند کردن چنین وزنه‌ای کار هر کسی نیست، چه رسد به یک جاندار که تکان می‌خورد! ولی فردین هدایتی مثل طوفان، هر کشتی روی تشک آمد به پایان سه دقیقه نرسیده، حریف را بدون از دست دادن امتیاز ضربه فنی می‌کرد و در فینال، رکوردی تاریخی به جا گذاشت و ۴۲ ثانیه برای گرفتن طلا زمان لازم داشت!

کشتی‌گیر مجار سال قبل مقابل میرزازاده باخت، امسال خیلی امیدوار بود که با تغییر اسم نماینده ایران، طلا بگیرد اما بلایی سرش آمد که او هم مثل بقیه آرزو کند کاش این طوفان ایرانی بعد از این دیگر روی تشک نیاید! اما خوشبختانه فردین ما تازه اولین تجربه جهانی‌اش بود و مثل همشهری اش در آزاد، حالا حالاها طلای این وزن در دنیا را به نام ایران نوشته‌اند!

۷۲ کیلو؛ طلا به یاد برادر دانیال سهرابی را به یاد دارید؟ سال قبل در جهانی زاگرب تنها نماینده ما بود که شعار همیشگی حق کشی داوران را مصداق بخشید. ایران ۴ مدال طلا گرفته بود و مقابل قهرمان فرانسوی سر و صورت دانیال پر از خون شد اما داوران مدام او را در خاک حریف می‌نشاندند. آخر کار برنز گرفت و امسال برای انتقام آمده بود.

دانیال بدون از دست دادن امتیاز تا فینال آمد. خبری از اسماعیل غانم نبود، دانیال ضمن پاک کردن خاطرات تلخ سال قبل، در هر دو وقت اول و دوم ۲ امتیاز لازم را گرفت و روی بالاترین سکو رفت. دنیا دید که او طلایش را به برادرش که مبتلا به اوتیسم است هدیه داد، اگرچه داوران طبق قانون نگذاشتند عکس برادرش را روی تشک بیاورد.

۹۷ کیلو؛ هفتمین مدال در هفتمین حضور برای کاپیتان هادی ساروی پیش از این از ۶ حضور قبلی در جهان المپیک ۶ مدال گرفته بود. کاری که حسن یزدانی در آزاد کرد و امیدواریم رکوردش امسال خراب نشود. کاپیتان تیم فرنگی پیش از این یک برنز المپیک و دو برنز جهان داشت و عین همین آمار طلا ، اما امشب یک برنز دیگر جهان هم گرفت.

کاپیتان محجوب بدون لبخند روی تشک آمد. انگار اصلاً حال و حوصله کشتی نداشت، اما یادش بود که به عنوان کاپیتان وظیفه دارد هفتمین مدال را در هفتمین وزن برای ایران بیاورد. به جوانان یادآوری کند که بعد از باخت خود را نبازند. ساروی در وزنی بود که مثل اسماعیلی فقط یک حریف برای طلا داشت که از بخت بد، این بار در نیمه نهایی به او خورد.

البته که حرف و حدیث در کشتی سرکیسیان روس با هادی زیاد است اما مهم اینجاست که هفتمین نماینده ما هفتمین مدال را گرفت و ساروی در هفتمین حضور، باز هم دست خالی برنگشت.

• رفتار ساروی و بقیه نقره و برنزی های ما -چه در قبال مردم که سرشان پایین بود و شرمنده، و چه در قبال تیم و مسئولیت پذیری- در کنار کاری که فردین و دانیال پس از طلا در قبال مربیان خود کردند، ضمن مقایسه ذهنی ورزش دوستان بین کشتی گیران و سایر رشته ها، این سوال را هم ایجاد کرد که کدام یک باارزش تر بود، مدال ها و قهرمانی و رکوردها یا اخلاق و انسانیت و پهلوانی یک قهرمان؟!