رسوایی منچسترسیتی، جذابیت لیگ برتر را از بین می‌برد؟

به گزارش ایلنا، عصر یکشنبه گذشته، قطار مرسی‌ریل به ایستگاه بنک هال نزدیک می‌شد که مردی میانسال با شال قرمز و سفید لیورپول دور گردنش، با هیجان به دوستش گفت: «دیگر طاقت انتظار ندارم!»

نکته جالب اینکه او حتی بلیت مسابقه لیورپول و منچسترسیتی را نداشت. تنها می‌خواست هنگام ورود دو تیم به آنفیلد حضور داشته باشد و واکنش هواداران به منچسترسیتی را از نزدیک ببیند.

او با هیجان گفت: «قرار است جهنمی برایشان درست شود!»

اما حدود یک ساعت بعد، بازیکنان منچسترسیتی از مسیر خیابان‌های فرعی وارد ورزشگاه شدند و بدون مواجهه با جمعیت خشمگینی که همه انتظارش را داشتند، به آنفیلد رسیدند.

این اتفاق در حالی رخ داد که خاطره حمله هواداران به اتوبوس منچسترسیتی در سال ۲۰۱۸، پیش از دیدار دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا، همچنان زنده بود. آن زمان شیشه‌های اتوبوس شکسته شد و باشگاه سیتی درباره مسائل امنیتی اعتراض کرد.

حالا شرایط متفاوت بود. کمیسیون مستقل لیگ برتر انگلیس، منچسترسیتی را در تقریباً تمام اتهامات مالی مطرح‌شده علیه این باشگاه مقصر شناخته بود و بسیاری انتظار داشتند نخستین سفر این تیم به آنفیلد پس از صدور حکم، با فضایی کم‌سابقه همراه شود.

اما پرسش مهم این بود: واکنش مناسب به چنین اتفاقی چیست و اعتراض هواداران تا کجا می‌تواند پیش برود؟

چرا همه منتظر انفجار آنفیلد بودند؟

لیورپول از نگاه بسیاری از هواداران، مناسب‌ترین حریف برای نخستین رویارویی بزرگ با منچسترسیتی پس از اعلام حکم بود.

این تیم در سال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۲ رقابت قهرمانی لیگ برتر را در رتبه دوم و پشت سر منچسترسیتی به پایان رسانده بود. به همین دلیل، بسیاری از هواداران لیورپول احساس می‌کردند بیش از دیگران از اتفاقات مربوط به این پرونده آسیب دیده‌اند.

در اطراف ورزشگاه، هوادارانی حضور داشتند که حتی قصد تماشای مسابقه را نداشتند و تنها می‌خواستند شاهد اتفاقات احتمالی باشند.

یکی از آن‌ها پدری بود که همراه دو فرزندش نزدیک کافه کینگ هری ایستاده بود. او می‌خواست این لحظه بی‌سابقه در فوتبال انگلیس را از نزدیک ببیند، فارغ از اینکه چه اتفاقی رخ خواهد داد.

با این حال، بسیاری از هواداران دیگر، به‌ویژه کسانی که بلیت مسابقه داشتند، ترجیح دادند طبق برنامه همیشگی خود به ورزشگاه بروند و وارد فضای ملتهب اطراف مسابقه نشوند.

یکی از هواداران قدیمی لیورپول مقابل کافه سدل این گفت: «احساس می‌کنم دارند برایمان دام پهن می‌کنند. آخرش این ما هستیم که احمق به نظر می‌رسیم.»

آنفیلد برخلاف انتظار منفجر نشد!

با وجود تمام پیش‌بینی‌ها، فضای داخل آنفیلد چندان پرتنش نبود. حتی واژه «آرام» برای توصیف جو ورزشگاه به کار رفت.

برخی معتقد بودند نمایش منچسترسیتی در زمین باعث شد خشم هواداران فروکش کند. گروهی دیگر نیز این اتفاق را نشانه تغییر ماهیت آنفیلد می‌دانستند؛ ورزشگاهی که به اعتقاد آنها بیش از گذشته به مقصد گردشگران فوتبال تبدیل شده است.

اما واقعیت این بود که حتی در هفته‌های منتهی به مسابقه نیز بسیاری از هواداران قدیمی لیورپول آن هیجان و خشم شدیدی را که رسانه‌ها پیش‌بینی می‌کردند، نداشتند.

منچسترسیتی در بخش‌هایی از مسابقه متزلزل نشان می‌داد و به نظر می‌رسید لیورپول فرصت شکست دادن این تیم را دارد، اما اخراج رایان گراونبرخ در نیمه دوم شرایط را تغییر داد.

لیورپول نیز در بهترین وضعیت خود نبود. مصدومیت‌های وقفه بازی‌های ملی باعث شده بود کودی خاکپو، الکساندر ایساک و دومینیک سوبوسلای در دسترس نباشند.

از سوی دیگر، عملکرد خانگی لیورپول هم چندان امیدوارکننده نبود. این تیم در سال جاری میلادی، با دو سرمربی مختلف، تنها چهار پیروزی در ۱۳ مسابقه خانگی لیگ برتر به دست آورده بود.

در چنین شرایطی، اعتراض به منچسترسیتی به موضوع اصلی سکوها تبدیل شد، اما نتوانست آن فضای پرشور و تأثیرگذاری را ایجاد کند که معمولاً از آنفیلد انتظار می‌رود.

پرونده‌ای که فوتبال انگلیس را خسته کرده است

رسوایی مالی منچسترسیتی یکی از مهم‌ترین پرونده‌های ورزشی قرن حاضر محسوب می‌شود، اما طولانی شدن روند رسیدگی به آن، بسیاری از هواداران را خسته کرده است.

پس از انتشار گزارش‌های اشپیگل در سال ۲۰۱۸ درباره تخلفات مالی ادعایی باشگاه، چهار سال و نیم طول کشید تا لیگ برتر اتهامات رسمی را مطرح کند.

سپس ۱۸ ماه صرف مراحل مقدماتی شد تا جلسه رسیدگی که نزدیک به سه ماه ادامه داشت، برگزار شود. پس از آن نیز دو سال دیگر گذشت تا رأی کمیسیون مستقل اعلام شود.

اکنون با وجود صدور حکم، هنوز مشخص نیست تعیین مجازات‌ها چقدر طول خواهد کشید. منچسترسیتی درخواست تجدیدنظر داده و مسیر حقوقی پرونده همچنان ادامه دارد.

در همین حال، تیم در صدر جدول لیگ برتر قرار گرفته و این پرونده بزرگ همچنان بر باشگاه و کل مسابقات سایه انداخته است.

طبیعی است که هواداران تیم‌های مختلف، به جای هیجان‌زده شدن از تازه‌ترین تحولات، از طولانی شدن این ماجرا احساس فرسودگی کنند.

آیا اعتراض به سیتی به ضرر حریفانش تمام می‌شود؟

یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد لیگ برتر انگلیس، فضای پرشور ورزشگاه‌ها و حمایت بی‌وقفه هواداران از تیم‌هایشان است.

آنفیلد زمانی به ترسناک‌ترین شکل خود درمی‌آید که تمام توجه سکوها معطوف به لیورپول باشد و بازیکنان با صدای هواداران به جلو رانده شوند.

اما در مسابقه اخیر، بخش بزرگی از انرژی تماشاگران صرف اعتراض، هو کردن و تمسخر منچسترسیتی شد.

این وضعیت تا حدی غیرطبیعی به نظر می‌رسید. معمولاً در هر ورزشگاهی گروه کوچکی از هواداران بیشتر به تحریک طرفداران حریف علاقه دارند تا حمایت از تیم خود، اما این بار چنین رفتاری بخش بزرگی از آنفیلد را درگیر کرده بود.

نتیجه آن هم برخلاف انتظار، ایجاد فضایی ترسناک و پرهیجان نبود.

مسئله مهم‌تر این است که احتمالاً در هفته‌ها و ماه‌های آینده، هواداران دیگر تیم‌های لیگ برتر نیز خود را موظف خواهند دانست که نارضایتی‌شان را به بازیکنان منچسترسیتی نشان دهند.

شعارهایی درباره تقلب و تخلفات مالی ممکن است به صدای تکراری مسابقات این تیم تبدیل شود، اما چنین فضایی الزاماً کمکی به حریفان سیتی نخواهد کرد.

برعکس، این اعتراض‌ها می‌توانند توجه هواداران را از حمایت واقعی از تیم خود منحرف کنند.

اگر پرونده حقوقی منچسترسیتی در خارج از زمین پیشرفت تازه‌ای نداشته باشد، بازیکنان این تیم نیز به‌تدریج به اعتراض‌های مشابه در ورزشگاه‌های مختلف عادت خواهند کرد و تأثیر این شعارها از بین خواهد رفت.

در واقع، اتفاقی که قرار بود به یکی از بزرگ‌ترین نمایش‌های خشم هواداری در فوتبال انگلیس تبدیل شود، ممکن است در نهایت به رفتاری تکراری و کم‌اثر تبدیل شود.

و اگر منچسترسیتی با وجود تمام این اتفاقات فصل موفقی داشته باشد، شعارهای اعتراضی سکوها شاید دیگر چیزی بیشتر از صدای تشویق‌های طعنه‌آمیز و بی‌اثر نباشند.

منبع: اتلتیک