‘روح‌های رقصان’ در جشنواره موریلای، مراسم مورتهادا اُآکاکا را بررسی می‌کند؛ تجلیل از پایان و آغاز

در “روح‌های رقصان,” رامون للاو، فیلمساز مکزیکی، به میهن خود، اُآکاکا در جنوب مکزیک، بازمی‌گردد تا یک رویداد منحصر به فرد که در جوامع محلی دلتای اتلا مشاهده می‌شود را نظاره کند.

فیلمی که توسط Fata Morgana و Eudiamonía Films تولید شده و در همکاری با Estudios Churubusco Azteca و Lost Time Media تولید شده است، “روح‌های رقصان” در جشنواره فیلم موریلای مکزیک و همچنین در DocsMX و جشنواره فیلم مستند Ji.hlava در شهر مکزیکوسیتی نمایش داده می‌شود.

با استفاده از یک وسیله داستان‌گویی ماورایی، فیلم دنبال روحی می‌رود که در روز مرگ‌مندی به مکان‌هایی که زمانی در آن‌ها ساکن بوده و به کسانی که زمانی عشقورزانه‌اش کرده بودند بازمی‌گردد، و همراه با محلی‌ها به آماده‌سازی برای یکی از مهم‌ترین جشن‌های اُآکاکا می‌پردازد. این رویداد جمع‌آوری کنندگان ماسک‌دار را در لباس‌های پیچیده که به خاطر یادبود عزیزان از دست رفته رقص می‌کنند و در عین حال زندگی را جشن می‌گیرند، گرد هم می‌آورد.

“هدف من ایجاد یک مستند درباره مورتهادا بود — یک سنت اُآکاکایی که در آن ما به مدت ۱۲ ساعت رقص می‌کنیم، همراه با یک ارکستر بادی و لباس‌هایی که با زنگ‌ها و آینه‌ها تزئین شده‌اند,” للاو به واریتی می‌گوید.

“من همچنین می‌خواستم خاطرات کودکی‌ام از دونایا ژولیا، یک شفاگر روحانی که فرصتی برای مشاهده جلسات شفاگری او داشتم، را در آن بافتار کنم. این به عنوان نقطه شروع برای فیلم بود.”

للاو اضافه می‌کند که ایده پیوستن دیدگاه روح، “سوالی را به وجود می‌آورد: اگر می‌توانستید بازگردید، کدام مکان‌ها را بازدید می‌کردید؟”

فیلمساز پس از گذشت تقریباً ۱۵ سال به اُآکاکا بازگشت.

“این دوران جدا شدن به من این امکان را داد تا به جامعه‌ام از دیدگاه تازه‌ای بازگردم. برای من مهم بود که داستان را از درون بگویم و شخصیت روح بازگشتی — که در فضاهایی که زمانی در آن‌ها قرار داشته بود می‌گشت — لنز کامل برای این بود.

“مردم و مناظر به نمایش درآمده در مستند به من نزدیک هستند و متعلق به این منطقه هستند.”

فیلم مرگ زودرس چندین مرد جوان از این شهر را بازگو می‌کند، از جمله ریکاردو، دوست للاو، که از دست دادنش به شدت بر فیلمساز تأثیر گذاشت. “این همچنین به من این امکان را داد تا رituales فنarl funerals و ارتباط آن‌ها با جهان طبیعی را بیاموزم,” او توضیح می‌دهد.

للاو می‌گوید که اگرچه ارتباط گذشته او با این منطقه فرآیند را آسان‌تر کرد، به دست آوردن اعتماد جامعه و افراد ویژه‌ای که در فیلم ویژه هستند، همچنان سخت‌ترین بخش تولید بود.

یکی از چالش‌های بزرگ هنگامی که او شروع به فیلمبرداری کرد، بحران پاندمی بود — “به دلیل اقدامات حفاظتی ضروری و ترس شرکت‌کنندگان به دلیل شرایط موجود. این همچنین فیلمبرداری مراسم مرگ‌مندی را به تأخیر انداخت: ما در سال ۲۰۲۱ شروع به فیلمبرداری کردیم، اما فقط توانستیم این جشن را در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ فیلمبرداری کنیم، زمانی که گردهمایی‌های عمومی در جامعه دوباره شروع شد.

وقتی او بالاخره فرصت یافت، للاو به دنبال انتقال “تجربه فیزیکی رقصیدن برای ساعتها در مراسم مرگ‌مندی، تا به حالت واپسین خوشحالی برسیم. جشن ماسک ما به ما این امکان را می‌دهد که دیدگاه روح را بپذیریم، در میان رقصندگان حرکت کنیم و بخشی از جامعه شویم.

ویژگی خاص مورتهادا، او یادآوری می‌کند، “لباس‌هایی هستند که با زنگ‌ها و آینه‌ها تزئین شده‌اند — که می‌توانند تا ۲۰ کیلوگرم وزن داشته باشند — که در رقص‌هایی که در برخی روستاها تا ۱۸ ساعت طول می‌کشد، پوشیده می‌شوند. این جشن به ما این امکان را می‌دهد که مرگ را با شادی استقبال کنیم.

در حالی که جشن‌های مرگ‌مندی متعددی در سراسر مکزیک وجود دارد، منشاء سنت مورتهادا اُآکاکا هنوز معلوم نیست، للاو توضیح می‌دهد. برخی از گزارش‌ها این سنت را به دو منطقه ممکن اُآکاکا بازمی‌گرداند: Cañada یا Mixteca. او اضافه می‌کند که در برخی جوامع در دلتای اتلا، مورتهادا حتی مهم‌تر از سال نو و جشن تعطیلات سنت‌پدر است.

“مقابله با سنت‌هایی که نیز شامل استقبال روح‌های مردگان می‌شود، مورتهادا همچنین به عنوان منعکس‌کننده زندگی خود نیز عمل می‌کند. … آن نماد پایان یک چرخه و شروع یک چرخه دیگر است. روشی برای جشن گرفتن این واقعیت است که ما هنوز زنده هستیم، که به ما این امکان را می‌دهد که ادامه دهیم.”

By: Ed Meza