ستاره حبیب‌زاده، فوتبالیست پیشین تیم ملی، به عنوان سرمربی تیم بلژیکی در لیگ قهرمانان اروپا فعالیت می‌کند

وقتی ستاره حبیب‌زاده دختر کوچکی بود، موهایش را کوتاه می‌کرد تا بتواند در خیابان‌های تهران همراه برادرش فوتبال بازی کند. آن روزها اگر کسی به او می‌گفت که روزی به‌عنوان سرمربی در لیگ قهرمانان اروپا فوتبال زنان فعالیت خواهد کرد، به گفته خودش هرگز باور نمی‌کرد!

ستاره که در اروپا به نام استر (Ster) شناخته می‌شود، حالا با خنده به خبرنگار سایت «گل» می‌گوید: «احتمالا اول می‌زدم زیر خنده و بعد می‌گفتم: هی، شوخی نکن! همچین چیزی امکان نداره، اصلا امکان نداره!» اما دقیقا همین اتفاق افتاده است.

بااین‌حال، این رویا به واقعیت تبدیل شد. سیزده سال پس از ترک ایران و آغاز زندگی در هلند، جایی که به گفته خودش نه از نقطه صفر، بلکه از زیر صفر شروع کرد. حبیب‌زاده اکنون سرمربی تیم زنان اود-هورلی لوون (OH Leuven) است؛ تیمی که فصل گذشته با عملکردی فراتر از انتظار به یکی از شگفتی‌های لیگ قهرمانان اروپا تبدیل شد و امسال نیز موفق شد به مرحله لیگ این رقابت‌ها راه پیدا کند.

او درباره این دستاورد می‌گوید: «ما اکنون در جمع ۱۸ تیم برتر اروپا قرار داریم. این اتفاق واقعا باورنکردنی است.»

رسیدن به چنین جایگاهی آسان نبود. این مسیر با تلاش مستمر، فداکاری و صبر همراه شد؛ اما حضور در سطح اول فوتبال اروپا، به باور او، ارزش تمام دشواری‌های گذشته را داشت. حبیب‌زاده تاکید می‌کند: «برای رسیدن به این جایگاه، چیزهای زیادی را پشت سر گذاشتم. به همین دلیل، بسیار خوشحالم و به خودم افتخار می‌کنم. تمام کارهایی که انجام دادم، بیهوده نبود.»

شوکی بزرگ به ستاره

زمانی که حبیب‌زاده برای نخستین بار به هلند رفت، رسیدن به نیمکت مربیگری در لیگ قهرمانان اروپا هنوز رویایی دور از دسترس به نظر می‌رسید. او که از کودکی شیفته فوتبال بود، در ایران مسیر آسانی را برای دنبال کردن علاقه‌اش پیش رو نداشت.

حبیب‌زاده توضیح می‌دهد: «ایران کشوری است که زنان در آن با دشواری‌های زیادی روبه‌رو هستند. به همین دلیل، بازی کردن من با پسرها در خیابان چندان عادی نبود. موهایم را کوتاه می‌کردم تا دیگران تصور کنند پسر هستم. من از آن دخترهایی نبودم که با عروسک‌های باربی بازی کنند.»

با وجود این محدودیت‌ها، فوتبال زنان در ایران مسیری برای ورود به سطح حرفه‌ای داشت و حبیب‌زاده توانست از این فرصت استفاده کند. او در ۱۷سالگی نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را امضا کرد و پس از بازی برای ملوان و شیراز، در مجموع ۲۱ بار پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کرد؛ آن هم در شرایطی که هنوز در ابتدای دوران حرفه‌ای خود قرار داشت.

با چنین پیشینه‌ای، ترک ایران در ۲۳سالگی و مهاجرت به هلند تصمیمی سرنوشت‌ساز بود. او در کشور جدید با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شد: فوتبال زنان در آن زمان از ساختار حرفه‌ای مورد انتظارش برخوردار نبود. حبیب‌زاده درباره آن روزها می‌گوید: «این موضوع تنها برایم غافلگیرکننده نبود؛ شوکی بزرگ بود.»

تغییر مسیر برای ادامه زندگی حرفه‌ای

حبیب‌زاده در ایران، علاوه بر امکان بازی در سطح حرفه‌ای، به امکانات و زیرساخت‌های مناسبی دسترسی داشت و می‌توانست تمام‌وقت فوتبال بازی کند. او با این انتظار به اروپا رفت که شرایط در آن‌جا بهتر باشد؛ اما آن‌چه با آن مواجه شد، با تصوراتش فاصله زیادی داشت.

ادامه بازی در بالاترین سطح فوتبال، در کنار داشتن شغلی تمام‌وقت برای تأمین هزینه‌های زندگی، عملا امکان‌پذیر نبود. او در این باره توضیح می‌دهد: «برای بازیکنانی که با والدین خود زندگی می‌کنند شرایط قابل‌تحمل است. آن‌ها می‌توانند در تمرینات شرکت کنند و شاید ماهانه چند صد یورو دریافت کنند؛ مبلغی که برایشان کافی باشد. اما من باید کار می‌کردم تا هزینه‌های زندگی، از مسکن و قبض گاز گرفته تا غذا و سایر مخارج، تأمین شود.»

بااین‌حال، شرایط دشوار زندگی در هلند باعث شد حبیب‌زاده تمرکز بیشتری بر مسیر مربیگری داشته باشد؛ مسیری که از مدت‌ها قبل به آن علاقه‌مند بود. او به‌جای تلاش برای ادامه حضور در بالاترین سطح فوتبال، تصمیم گرفت در لیگ‌های پایین‌تر بازی کند؛ رقابت‌هایی که تمریناتشان معمولا در ساعات عصر و پس از پایان کار برگزار می‌شد. در همین زمان، دوره‌های مربیگری یوفا را نیز دنبال کرد تا مدارک لازم را دریافت کند.

حبیب‌زاده می‌گوید: «تنها ۲۳ سال داشتم؛ سنی که از بهترین سال‌های دوران حرفه‌ای یک فوتبالیست محسوب می‌شود و می‌توان در آن برای سوپرلیگ ایران و تیم ملی بازی کرد. بااین‌حال، در همان مقطع کشورم، خانواده‌ام و همه چیز را پشت سر گذاشتم و به اروپا آمدم. در این‌جا، حتی از نقطه صفر هم پایین‌تر بودم؛ زیرا هیچ‌کس مرا نمی‌شناخت.»

اعتمادبه‌نفس؛ مهم‌ترین سرمایه ستاره

با وجود تمام مشکلات، حبیب‌زاده از ادامه مسیر منصرف نشد. او دریافت مدارک مربیگری، کسب تجربه، یادگیری زبان هلندی و ساختن آینده حرفه‌ای خود در فوتبال اروپا را در اولویت قرار داد. او می‌گوید: «شرایط مطابق انتظارم نبود و این چیزی نبود که به خاطرش به اروپا آمده بودم. اما به خودم گفتم اکنون این‌جا هستم و باید به آینده نگاه کنم. قرار نیست تسلیم شوم.»

او درباره دشواری‌های زندگی در محیطی ناآشنا توضیح می‌دهد: «در شرایطی کاملاً تنها قرار دارید؛ بدون خانواده، پدر و مادر و افرادی که بتوانند در کنارتان باشند. باید همه کارها را به‌تنهایی انجام دهید؛ آن هم در فرهنگی متفاوت، با زبانی متفاوت و در دنیایی که هیچ شباهتی به محیط قبلی زندگی‌تان ندارد.»

حبیب‌زاده ادامه می‌دهد: «شاید درک میزان دشواری‌های روزهای نخست برای دیگران آسان نباشد، اما من تصمیم گرفتم شرایط را بپذیرم و برای حل مشکلاتم تلاش کنم. هدفم دریافت مدارک مربیگری بود و اطمینان داشتم که روزی سرمربی تیمی در بالاترین سطح فوتبال خواهم شد. از همان روز نخست به این هدف باور داشتم.»

او در پاسخ به این پرسش که چه عاملی چنین اطمینانی را در او ایجاد کرده بود، می‌گوید: «به خودم اعتماد دارم. توانایی‌ها و کیفیت کارم را می‌شناسم. وقتی هدفی داشته باشم یا بخواهم کاری را انجام دهم، تمام تلاشم را برای رسیدن به آن به کار می‌گیرم.»

فرصت بزرگ در فوتبال بلژیک

نقطه عطف دوران مربیگری حبیب‌زاده در بلژیک رقم خورد؛ جایی که فعالیت خود را در باشگاه پاترو آیسدن آغاز کرد. او ابتدا در آکادمی جوانان این باشگاه مشغول به کار شد، اما به‌زودی مسئولیت راه‌اندازی بخش فوتبال زنان را نیز بر عهده گرفت. پس از تشکیل تیم، هدایت آن را بر عهده داشت و با ثبت صعودهای پیاپی، تیم را از دسته پنجم به دسته دوم فوتبال زنان بلژیک رساند.

این موفقیت‌ها توجه کلوب بروژ، یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال بلژیک را به خود جلب کرد. حبیب‌زاده در تابستان ۲۰۲۵ به‌عنوان مربی دستیار به تیم زنان این باشگاه پیوست.

یک سال بعد، با جدایی آرنو فان‌دن‌آبیل، سرمربی وقت تیم زنان اود-هورلی لوون و قهرمان فوتبال زنان بلژیک، فرصت تازه‌ای در اختیار او قرار گرفت. حبیب‌زاده برای جانشینی این مربی درخواست داد و در نهایت به‌عنوان سرمربی جدید تیم انتخاب شد. به این ترتیب، مسیری که با بازی در خیابان‌های تهران آغاز شده بود، او را به نیمکت یکی از تیم‌های حاضر در معتبرترین رقابت باشگاهی فوتبال زنان اروپا رساند.

حمایت خانواده از فاصله‌ای دور

خانواده حبیب‌زاده که همچنان در ایران زندگی می‌کنند، از راه دور شاهد موفقیت‌های او هستند؛ در شرایطی که ادامه درگیری‌ها، ارتباط میان اعضای خانواده را دشوار کرده است.

او هفت سال است که به ایران بازنگشته و آخرین بار دو سال پیش مادرش را ملاقات کرده است؛ زمانی که مادرش برای حضور در مراسم ازدواج دخترش به بلژیک سفر کرد. حبیب‌زاده با یادآوری آن روز می‌گوید: «بسیار خوشحال بودم.»

او درباره شرایط فعلی ارتباط با خانواده‌اش توضیح می‌دهد: «این روزها شرایط تا حدودی دشوار است. گاهی از طریق تماس تصویری با یکدیگر صحبت می‌کنیم و این تنها راه ارتباطی ماست. بااین‌حال، به دلیل جنگ و شرایط موجود، حتی برقراری تماس نیز آسان نیست. خانواده‌ام همیشه درباره فوتبال از من سوال می‌کنند، مسابقاتم را دنبال می‌کنند و از نتایج و اتفاقات مطلع می‌شوند. آن‌ها واقعا به من افتخار می‌کنند.»

البته حمایت مادرش از علاقه او به فوتبال، از همان ابتدا وجود نداشت. حبیب‌زاده به یاد می‌آورد که مادرش ترجیح می‌داد او به‌جای فوتبال، تنیس، شنا، رقص، بسکتبال یا والیبال را دنبال کند. اما زمانی که مادرش به علاقه عمیق دخترش به فوتبال و استعداد او پی برد، دیدگاهش تغییر کرد. حبیب‌زاده می‌گوید: «پس از آن، زمانی که در سوپرلیگ بازی می‌کردم، مادرم به یکی از بزرگ‌ترین حامیانم تبدیل شد.»

او درباره نقش حمایت خانواده در روزهای پرمشغله حضور در لیگ قهرمانان نیز می‌گوید: «در دوران لیگ قهرمانان، روزهای بسیار شلوغی دارم. حجم کار روزانه واقعاً زیاد است؛ اما همچنان با پدر و مادرم، برادرم و خواهرم تماس می‌گیرم. آن‌ها برایم ویدیو و پیام‌های محبت‌آمیز می‌فرستند، مسابقاتم را دنبال می‌کنند و از من حمایت می‌کنند.»

او ادامه می‌دهد: «این حمایت‌ها احساس بسیار خوبی به من می‌دهد و برای حفظ قدرت روحی و ادامه مسیرم به آن‌ها نیاز دارم. هر روز به این فکر می‌کنم که خوشحالم تلاش‌هایم بی‌نتیجه نبوده و دست‌کم خانواده‌ام به من افتخار می‌کنند.»

حمایت‌ها تنها به خانواده او محدود نمی‌شود. حبیب‌زاده یکی از پنج مربی زن حاضر در مرحله لیگ این فصل لیگ قهرمانان زنان اروپاست و حضور یک مربی ایرانی در چنین سطحی از فوتبال اروپا، برای بسیاری از علاقه‌مندان فوتبال نیز اهمیت دارد. او می‌گوید: «گاهی در شبکه‌های اجتماعی پیام‌های محبت‌آمیزی دریافت می‌کنم. برخی می‌گویند به من افتخار می‌کنند و از دیدن موفقیت یک دختر ایرانی یا فارسی‌زبان در فوتبال اروپا و لیگ قهرمانان خوشحال هستند. این افراد واقعاً از من حمایت می‌کنند.»

چالشی تازه در لیگ قهرمانان اروپا

شروع فصل جدید برای اود-هورلی لوون چندان آسان نبوده است. این تیم پس از کسب دو قهرمانی متوالی در لیگ داخلی -نخستین دو قهرمانی تاریخ تیم زنان باشگاه- و رسیدن به مراحل حذفی لیگ قهرمانان اروپا، در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی چند بازیکن کلیدی خود را از دست داد. از سوی دیگر، ترکیب لوون در فصل جاری جوان‌ترین ترکیب حاضر در لیگ قهرمانان زنان اروپاست؛ موضوعی که چالش‌های پیش روی این تیم را افزایش می‌دهد. بااین‌حال، تساوی بدون گل مقابل رم، قهرمان ایتالیا، در نخستین مسابقه مرحله لیگ نشان داد که نباید لوون را دست‌کم گرفت.

این تیم شاید در مقایسه با رقبای قدرتمند اروپایی از شانس کمتری برخوردار باشد، اما فصل گذشته نشان داد که می‌تواند فراتر از انتظارات ظاهر شود. افزون بر این، حبیب‌زاده به‌عنوان سرمربی، تجربه مواجهه با دشواری‌ها و عبور از موانع متعدد را در کارنامه خود دارد.

او و تیمش اکنون تلاش می‌کنند از حضور دوباره در این رقابت‌ها بیشترین بهره را ببرند و از هر مسابقه تجربه‌ای تازه به دست آورند. حبیب‌زاده نخستین مسابقه خانگی تیمش در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان، مقابل تیم تی‌اس‌سی، را تجربه‌ای فراموش‌نشدنی توصیف می‌کند. او می‌گوید: «نمی‌توانم احساساتم را به‌درستی با کلمات توصیف کنم. احساس می‌کردم مانند پرنده‌ای در آسمان پرواز می‌کنم. با خودم می‌گفتم چه اتفاقی در این ورزشگاه افتاده است؟ وقتی موسیقی لیگ قهرمانان را می‌شنوید، ناگهان با خود می‌گویید: من اینجا هستم؛ اکنون به‌عنوان سرمربی!»

او درباره اهمیت حضور در این رقابت‌ها می‌افزاید: «ما فرصت رویارویی با تیم‌هایی مانند پاری‌سن‌ژرمن، چلسی، یوونتوس و رم را داریم. به دستاوردی ویژه رسیده‌ایم و اکنون می‌خواهیم از این تجربه لذت ببریم و از هر مسابقه درس بگیریم. این تجربه‌ای فوق‌العاده است و می‌خواهیم آموخته‌های خود را برای ادامه مسیر حفظ کنیم.»

از رویای کودکی تا واقعیت لیگ قهرمانان

داستان ستر حبیب‌زاده، فراتر از موفقیت یک مربی در فوتبال اروپا، روایت مسیری دشوار برای رسیدن به هدفی بزرگ است؛ مسیری که با محدودیت‌های اجتماعی، مهاجرت، دوری از خانواده و آغاز دوباره زندگی حرفه‌ای همراه شد.

او در شرایطی وارد اروپا شد که نه شناختی از او وجود داشت و نه مسیر روشنی برای پیشرفت حرفه‌ای پیش رویش بود. بااین‌حال، به‌جای کنار گذاشتن رویای خود، مسیرش را تغییر داد، مربیگری را جدی گرفت و با تلاش مستمر توانست جایگاهی در بالاترین سطح فوتبال زنان اروپا به دست آورد.

حبیب‌زاده امروز نه‌تنها سرمربی یک تیم حاضر در لیگ قهرمانان اروپاست، بلکه به نمونه‌ای از پشتکار و تلاش برای دخترانی تبدیل شده است که می‌خواهند محدودیت‌های موجود را پشت سر بگذارند و در فوتبال به موفقیت برسند. شاید بتوان جوهره مسیر او را در یک جمله خلاصه کرد؛ جمله‌ای که از نخستین روزهای مهاجرت تا رسیدن به نیمکت مربیگری در لیگ قهرمانان، همراهش بوده است:

به خودم اعتماد دارم، توانایی‌هایم را می‌شناسم و وقتی هدفی داشته باشم، تمام تلاشم را برای رسیدن به آن به کار می‌گیرم.