معروف به درام‌های رابطه‌ای تاریک خود، میشیمای یوکیکو، معروف به درام‌های رابطه‌ای تاریک خود، با فیلم جدیدش “دو سیگار، سه شب” که در رقابت سی و نهم جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو قرار دارد، رویکردی متفاوت به خود گرفته است.
بر اساس رمان ۲۰۱۴ چیهایا آکانه، این فیلم ماتسوکا مایو را در نقش کانا، یک تصویرگر کتاب کودک، به تصویر می‌کشد که از زندگی دوست پسر خوشایند اما خسته‌کننده خود خسته شده و فقط ارتباط فیزیکی با عشق‌زده‌ی متاهل خود دارد.
پس از هفت سال وقفه، دوست نزدیک دانشگاهی او، هاشو (ناریتا رyo)، به زندگی او باز می‌گردد و دوباره به عنوان مشاور او تبدیل می‌شود. حالا یک فروشنده‌ی شرکت داروسازی و همچنان مجرد، هاشو به نوعی مردی است که زن‌ها را دوست دارد، اما رابطه‌اش با کانا صرفاً دوستانه است.
فیلم که در کیوتو، هیروشیما و توایاما پریفکتوریت ضبط شده، نویسنده‌ی فیلمنامه، سایی و کاوری، فیلمنامه‌ی پرحرف خود را به صورت بصری پویا کرده است، در حالی که از شات‌های کلیشه‌ای در کیوتو و هیروشیما، دو یکی از معروف‌ترین مقصدهای گردشگری ژاپن، اجتناب کرده است. به جای ایستادن در برابر معابد و شکوفه‌های گیلاس، دو نقش اصلی در کنار رودخانه یا روی ریل‌های راه‌آهن قدم می‌زنند و دوستی خود را بازمی‌یابند و با چیزی بیشتر سرگرم می‌شوند.
“وقتی تصمیم می‌گیرم که مکان‌ها را انتخاب کنم، فقط درباره انتخاب یک ‘مکان زیبا’ نیست،” میشیما در مصاحبه‌ای در توکیو می‌تاون، مکان اصلی جشنواره، می‌گوید. “بیشتر درباره انتخاب مکانی است که صحنه به زندگی می‌آید.”
“همچنین، رمان دارای بسیاری از صحنه‌هایی است که در کافه‌ها قرار دارند، اما در فیلم (کانا و هاشو) تقریباً همیشه در حال قدم زدن هستند،” او اضافه می‌کند.
سال‌ها پیش، او و یک دوست مرد بیشتر زمانی که با هم قدم می‌زدند از زمانی که در یک کافه نشسته و صحبت می‌کردند، گذراندند، او به خاطر می‌آورد. “ما درباره نگرانی‌ها و مشکلات خود صحبت نمی‌کردیم - ما تا صبح زود قدم می‌زدیم، فقط درباره چیزهای کوچک صحبت می‌کردیم.”
“کوچک” کلمه‌ای نیست که بتواند دیالوگ فیلم را توصیف کند، اما آن دارد یک حالت شوخی و صراحت ناچیز.
در عین حال، کانا و هاشو در ابتدا با هم روبرو نمی‌شوند. “من نمی‌خواستم تا یک نقطه خاص آنها را با هم روبرو کنم،” میشیما می‌گوید. “من می‌خواستم که همیشه به یک سمت نگاه کنند. بنابراین وقتی آنها به رستوران سوشی می‌روند، آنها در کنار هم روی میز می‌نشینند. همانطور با اتوبوس‌ها و قطارها - آنها کنار هم می‌نشینند و به یک سمت نگاه می‌کنند.”
او می‌گوید که بزرگترین تأثیر در سبک شات‌گیری او، اوزا یاسوجیرو است، که اغلب شخصیت‌ها را کنار هم یا حتی با هم حرکت می‌کند. “عاشق این که چگونه او شخصیت‌ها را در جریان زندگی ژاپنی بدون برش شات، به تصویر می‌کشد، بدون ایجاد حس تعجب،” او می‌گوید. “او همچنین در اینکه چگونه یک داستان بزرگ از لحظات شخصی کوچک ایجاد می‌کند، بسیار برجسته است، بنابراین من بسیار تحت تأثیر او قرار گرفته‌ام. فیلم من از این دیدگاه شخصی شروع می‌شود، اما سپس به دنیا باز می‌شود.”
قسمت اول فیلم به کمدی جنسی اشاره می‌کند و میشیما هر دو نقش اصلی - ماتسوکا (“تremble All You Want”) و ناریتا (“Convenience Story”) - را با توجه به توانایی‌های کمدی‌شان انتخاب کرده است. اما او چیزی پیچیده‌تر و پیچیده‌تر ساخته است، با پایان باز به تفسیر.
“من فکر می‌کنم که داشتن حس خوبی برای کمدی برای صحنه‌های دیالوگ طولانی ضروری است،” میشیما می‌گوید. “آنها نیاز به احساس ریتم دارند و بازیگران با حس کمدی آن را دارند. این تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند.”
فیلم هیچ تفریحی نیست: کانا و هاشو همیشه شخصیت‌های دوست‌داشتنی نیستند، و به طرز خودخواهانه، بی‌رحم و حتی خشن رفتار می‌کنند. “من فکر می‌کنم که فیلم‌ها باید بتوانند همه نوع آدم و همه نوع داستان را به تصویر بکشند،” میشیما می‌گوید. “و خوب است که شخصیت‌هایی داشته باشیم که همه نوع آدم را نمایندگی کنند هم.”
“من فکر می‌کنم که بینندگان احتمالاً احساسات آنها را مرتبط خواهند کرد،” او اضافه می‌کند. “آنها می‌توانند بخشی از خود را پیدا کنند - ‘آه، من هم این احساس را داشته‌ام.’ این چیزی است که یک بازیگر خوب می‌کند. مهم نیست که شخصیت که او نقش آن را بازی می‌کند چقدر بد است، شما در نهایت آنها را درک می‌کنید یا به جای اینکه شما نمی‌توانید کمک نکنید تا احساسات آنها را احساس کنید. این جذابیت آنهاست.”
شخصیت‌های دیگر نیز دیدگاه‌های خود را اضافه می‌کنند، مانند یک بارمن بداخلاق که به هاشو نزدیک است و فکر می‌کند که کانا او را صدمه می‌زند و دوست دانشگاهی خسته‌کننده کانا که به صراحت اعتراف می‌کند که شوهر خود را خیانت کرده و با خیانت‌های کانا همدردی می‌کند. “من می‌خواستم داستان را به صورت چندلایه‌ای ارائه دهم،” میشیما می‌گوید. “عنوان ژاپنی فیلم ‘دوست مرد’ است، اما به تدریج از این موضوع دور می‌شود. بیشتر داستانی است که کانا به آن می‌رسد. با گذراندن زمان با هاشو، او دیدگاهی به دست می‌آورد که به او اجازه می‌دهد نه تنها خود را بلکه دنیا را ببیند.”
هنر کانا نیز تغییر می‌کند. در برابر کارهای تجاری و پرداخت‌کننده‌ای که به او پول می‌دهد، او نقاشی‌ای را تکمیل می‌کند که از سه روز پرماجراتش با هاشو ریشه می‌گیرد. “چیزی که می‌خواهم انتقال دهم در آن نقاشی نهفته است،” میشیما می‌گوید. “کانا در هیروشیما چیزهایی درباره خود و دنیا یاد می‌گیرد و این پیام را در نقاشی خود قرار می‌دهد. من می‌خواستم کل فرآیند را به تصویر بکشم، از ابتدا تا اینکه بینندگان نقاشی او را می‌بینند و پیام را دریافت می‌کنند.”
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: