یک شهروند: به عنوان یک شهروند سالمند، از تداوم فشارهای معیشتی بر قشر فرهیخته گلایهمندم. همسرم با وجود سالها خدمت در عرصه فرهنگ و دارابودن تحصیلات عالیه، هم اکنون تنها حدود ۲۹ میلیون تومان حقوق دریافت میکند که با هزینههای سنگین زندگی تناسبی ندارد. برای تأمین سرپناه، ناچار به دریافت ۴۰۰ میلیون تومان وام از صندوق قرضالحسنه شدهایم که اقساط آن نیز باری مضاعف بر دوش ما گذاشته است. پرسش من از مسئولان این است تا کی باید بازنشستگان و فرهنگیان این مرز و بوم در دوران کهولت سن، به جای آرامش، دغدغههای تامین حداقلهای معیشتی و بازپرداخت دیون را داشته باشند؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: