عصر ایران- در شهر مونتروی فرانسه، ساختمانی متعلق به دهه 1970 قرار دارد که معماری آن نتیجه ترکیب جسورانه آزمایش های سازه ای و عملکردگرایی است؛ بنایی که «هنرستان موسیقی مونتروی» را در خود جای داده و در سال 1976 توسط کلود لو گوا طراحی شد.
ایده اصلی ساختمان، پاسخی مستقیم به نیازهای آکوستیکی و عملکردی یک مدرسه موسیقی بود. شاخص ترین بخش بنا، شبکه فلزی بزرگی است که ظاهری شبیه «جای بطری» دارد. 14 پوسته فولادی مستقل درون این شبکه قرار گرفته اند و هر کدام یک اتاق موسیقی را در خود جای داده اند.
این اتاق ها از یکدیگر جدا هستند تا انتقال صدا میان کلاس ها به حداقل برسد و صدای محیط شهری نیز کمتر به فضای آموزشی نفوذ کند. در نتیجه، فرم غیرمعمول ساختمان صرفا جنبه بصری ندارد و مستقیما از نیازهای عملکردی آن شکل گرفته است.
سازه فلزی ساختمان نیز بخشی از همین آزمایش معماری است. ستون های توخالی فولادی با آب پر شده اند. این سیستم که برای محافظت سازه در برابر آتش طراحی شده، امکان داده است که اسکلت فلزی بدون پوشش اضافی در معرض دید باقی بماند و خود به یکی از عناصر اصلی بیان معماری بنا تبدیل شود.
در بخش پشتی این مجموعه، یک حجم سنگین تر بتنی قرار گرفته که فضاهای عمومی و جمعی را در خود جای داده است. سالن اجتماعات 300 نفره در طبقه همکف قرار دارد و فضاهای مربوط به تمرین، سازهای کوبه ای و نمایش در طبقات زیرزمین جانمایی شده اند.
تضاد میان حجم بتنی و سنگین بخش پایینی و پوسته های فولادی سبک و گرد که در بالای آن قرار گرفته اند، از فضای عمومی اطراف نیز به خوبی قابل تشخیص است. به این ترتیب، ساختمان مونتروی یکی از نمونه های قابل توجه معماری دهه 1970 است که در آن ساختار، عملکرد و فرم ظاهری تقریبا به یک زبان مشترک تبدیل شده اند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: