Ricardo Contreras’s new leg rests on a wooden countertop.
بیش از چهار ماه پس از زلزله‌های دوقلوی که ونزوئلا را تحت تأثیر قرار داد، ۲۴ ساله‌ی جوان هنوز از جراحات خود بهبود نمی‌یابد.
هنگامی که او در شب ۲۴ ژوئن در زیر آوار گیر افتاد، ساعت‌ها منتظر نجات خود بود. پای چپ او زیر یک چهارپایه فرو ریخته، جریان خون به آن محدود شد. مجبور به قطع آن شد.
“یکی از بزرگترین دستاوردها این است که ما زنده ماندیم,” ریکاردو به برادر ۱۶ ساله‌ی خود، اندرس کونتراس، اشاره کرد. “در ابتدا، زمانی که فهمیدم اندرس خوب است، خیلی به پای خود اهمیتی نمی‌دادم. هزار بار ترجیح می‌دادم که اندرس سالم باشد.”
اما اکنون ریکاردو به واقعیت جدید خود سازگار می‌شود.
او و برادرش هنوز تحت فیزیوتراپی برای جراحات خود هستند. در یک بعد از ظهر گرم و سوزان، او در یک کارگاه کوچک در کوه‌های شمال غربی کاراکاس می‌نشیند و منتظر انجام تمرین‌های توانبخشی برای آماده شدن برای پروتز جدید پای خود است.
“اکنون موضوع این است که کمی از استقلالیتی که قبل از زلزله داشتم، بازیابی کنم، زیرا این چیزی است که بیشترین محدودیت را برای من دارد،” ریکاردو گفت.
اما بازیابی تنها بخشی از چالش‌هایی است که او با آن مواجه است. والدین او در فروریختن خانه از بین رفتند.
منابع و کمک‌ها نیز کم‌تر شده‌اند، به ویژه از زمانی که توجه جهانی محدود شد و کمک‌های بین‌المللی کاهش یافت.
در سپتامبر، سازمان ملل متحد گفت که تنها ۲۹.۵ میلیون دلار از ۶۵.۷ میلیون دلار مورد نیاز برای ادامه کمک‌های زلزله در ونزوئلا را دریافت کرده است که اختلاف ۵۵ درصدی دارد.
در ماه همان ماه، صلیب سرخ بین‌المللی اعلام کرد که تلاش‌های او در ونزوئلا تنها ۳۹.۸ درصد تأمین مالی شده است.
نه تنها زلزله‌زدگان مانند کونتراس با از دست دادن اعضای بدن و اعضای خانواده‌شان مواجه هستند، بلکه اکنون با دیدار از پیش بینی‌های هزینه‌های بهداشتی طولانی‌مدت با کاهش پشتیبانی مواجه هستند.
توسط: کاترین الیس
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: