عصرایران- مشاهده یک توده یا برآمدگی در اطراف مقعد می تواند نگران کننده باشد، اما همه این ضایعات نشانه بیماری جدی نیستند. هموروئید، شقاق مقعد، منگوله های پوستی و برخی عفونت ها از علت های شایع ایجاد توده در این ناحیه هستند. در موارد کمتر شایع، یک توده می تواند با سرطان مقعد ارتباط داشته باشد.
شکل، اندازه، میزان درد و وجود علائمی مانند خارش، خونریزی یا ترشح به تشخیص علت کمک می کنند؛ با این حال، تشخیص قطعی معمولا به معاینه پزشک نیاز دارد.
شقاق مقعد به ترک یا پارگی کوچکی در پوست یا پوشش داخلی کانال مقعد گفته می شود که اغلب هنگام دفع مدفوع سفت یا حجیم ایجاد می شود. این مشکل می تواند با درد تیز هنگام اجابت مزاج، سوزش و خونریزی قرمز روشن همراه باشد.
شقاق مزمن گاهی به ایجاد یک زائده پوستی کوچک در کنار محل پارگی منجر می شود که ممکن است به شکل توده احساس شود.
درمان معمولا شامل افزایش تدریجی فیبر غذایی، نوشیدن آب کافی، جلوگیری از یبوست و حمام نشیمن با آب ولرم است. در موارد ماندگار، پزشک ممکن است داروهای موضعی تجویزی مانند دیلتیازم یا نیتروگلیسیرین و در موارد مقاوم، روش های درمانی دیگر را توصیه کند.
هموروئید یا بواسیر به بزرگ شدن و تغییرات بافت های عروقی و نگهدارنده اطراف مقعد و بخش انتهایی روده گفته می شود. هموروئید داخلی ممکن است با خونریزی قرمز روشن و بدون درد همراه باشد، در حالی که هموروئید خارجی می تواند باعث تورم، خارش و ناراحتی شود.
اگر در هموروئید خارجی لخته خون تشکیل شود، ممکن است یک توده ناگهانی و بسیار دردناک در کنار مقعد ایجاد شود.
یبوست، زور زدن هنگام دفع و نشستن طولانی مدت روی توالت می توانند در بروز یا تشدید علائم نقش داشته باشند. افزایش فیبر غذایی، مصرف آب کافی و پرهیز از زور زدن به کاهش علائم کمک می کند. در صورت تداوم مشکل، پزشک ممکن است روش هایی مانند بستن هموروئید با حلقه لاستیکی یا درمان های دیگر را پیشنهاد دهد.
هر خونریزی مقعدی را نباید بدون بررسی به هموروئید نسبت داد.
منگوله پوستی مقعدی زائده ای نرم از پوست است که در اطراف دهانه مقعد دیده می شود. این زائده ممکن است پس از فروکش کردن هموروئید خارجی یا در روند بهبود شقاق ایجاد شود.
منگوله های پوستی معمولا خوش خیم و بدون درد هستند، اما ممکن است تمیز کردن ناحیه را دشوار کنند یا در اثر اصطکاک تحریک شوند.
اگر زائده باعث ناراحتی قابل توجه شود، پزشک می تواند درباره برداشتن آن تصمیم بگیرد. برداشتن منگوله پوستی در خانه توصیه نمی شود، زیرا خطر خونریزی، عفونت و آسیب به بافت وجود دارد.
آبسه مقعدی یا اطراف مقعد زمانی ایجاد می شود که چرک در اثر عفونت در بافت های نزدیک مقعد جمع شود. این عارضه ممکن است به شکل توده ای متورم، قرمز و بسیار دردناک ظاهر شود و با تب، احساس ناخوشی یا خروج چرک همراه باشد.
برخلاف جوش های معمولی پوست، آبسه عمقی اطراف مقعد ممکن است بدون برجستگی واضح خارجی نیز وجود داشته باشد.
درمان آبسه معمولا به تخلیه چرک توسط پزشک نیاز دارد و در برخی شرایط، آنتی بیوتیک نیز تجویز می شود. تلاش برای ترکاندن یا تخلیه آن در خانه خطرناک است. در صورت درد شدید، تورم رو به افزایش یا تب، باید فورا ارزیابی پزشکی انجام شود.
زگیل های مقعدی بر اثر برخی انواع ویروس پاپیلومای انسانی یا اچ پی وی ایجاد می شوند. این ضایعات ممکن است به شکل برجستگی های کوچک، نرم و هم رنگ پوست یا به صورت چند زائده کنار هم ظاهر شوند.
زگیل ها گاهی خارش یا ناراحتی ایجاد می کنند، اما ممکن است بدون علامت باشند و به تدریج گسترش پیدا کنند. برخی انواع اچ پی وی که باعث زگیل می شوند با انواع پرخطر مرتبط با سرطان یکسان نیستند؛ با این حال، تشخیص نوع ضایعه اهمیت دارد.
درمان به اندازه، تعداد و محل زگیل ها بستگی دارد و ممکن است شامل داروهای موضعی مخصوص، انجماد یا روش های دیگر باشد. داروهای زگیل دست و پا یا مواد اسیدی را نباید خودسرانه در اطراف مقعد استفاده کرد.
مولوسکوم کونتاژیوزوم یک عفونت ویروسی پوست است که باعث ایجاد برجستگی های کوچک، گرد و معمولا صاف می شود. این ضایعات اغلب فرورفتگی کوچکی در مرکز دارند و ممکن است به رنگ پوست، سفید مایل به زرد یا صورتی باشند.
این عفونت از طریق تماس مستقیم پوست با پوست و گاهی وسایل آلوده منتقل می شود. در بزرگسالان، ضایعات ناحیه تناسلی و اطراف مقعد ممکن است با تماس جنسی مرتبط باشند، اما همه موارد از این راه منتقل نمی شوند.
مولوسکوم در بسیاری از افراد به مرور زمان خودبه خود برطرف می شود. در صورت نیاز، پزشک ممکن است روش های درمانی مناسب را پیشنهاد کند. تشخیص آن از زگیل های تناسلی و سایر ضایعات پوستی اهمیت دارد و نباید بدون معاینه برای آن دارو مصرف کرد.
سرطان مقعد یکی از علت های کمتر شایع ایجاد توده در این ناحیه است. این بیماری ممکن است به شکل توده ای ماندگار یا زخمی ظاهر شود و با خونریزی، درد، خارش، ترشح یا احساس فشار در اطراف مقعد همراه باشد.
بعضی از این علائم با هموروئید و سایر بیماری های خوش خیم مشترک هستند؛ بنابراین، وجود یک علامت به تنهایی به معنای سرطان نیست. با این حال، توده ای که باقی می ماند یا رشد می کند، خونریزی مکرر و تغییرات غیرمعمول در ناحیه مقعد باید بررسی شوند.
عفونت پایدار با انواع پرخطر اچ پی وی از عوامل مهم خطر سرطان مقعد است. تشخیص بیماری ممکن است به معاینه، نمونه برداری از ضایعه و بررسی های تکمیلی نیاز داشته باشد. درمان نیز بر اساس مرحله بیماری و شرایط بیمار انتخاب می شود.
اگر توده مقعدی برای نخستین بار ایجاد شده، از بین نمی رود، بزرگ تر می شود یا با درد و خونریزی مکرر همراه است، بهتر است برای تشخیص علت به پزشک مراجعه کنید.
درد شدید یا رو به افزایش، تورم قرمز و گرم، خروج چرک و تب می توانند نشانه عفونت یا آبسه باشند و به ارزیابی فوری نیاز دارند. خونریزی زیاد، سرگیجه یا ضعف شدید نیز مستلزم مراجعه فوری به اورژانس است.
پزشک ممکن است با مشاهده ناحیه، معاینه انگشتی مقعد یا در صورت لزوم بررسی های تکمیلی علت توده را مشخص کند. کولونوسکوپی برای همه توده های مقعدی ضروری نیست و انجام آن به علائم، سابقه پزشکی و یافته های معاینه بستگی دارد.
توصیه پزشکی: از دستکاری، بریدن یا ترکاندن توده های مقعدی خودداری کنید و برای انتخاب درمان مناسب با پزشک مشورت کنید. در صورت خونریزی مکرر، درد شدید، تب یا ماندگاری توده، بررسی پزشکی را به تعویق نیندازید.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: