آلفونسو کوارون و پسرش یونس در بوسان به فیلم 'جاذبه' بازگشتند: 'زندگی به عنوان یک تجربه برای من مهم‌تر است'

وقتی جوان‌تر بود، فیلم برای آلفونسو کوارون در اولویت قرار داشت. این روزها، این کارگردان برنده اسکار می‌گوید، زندگی مهم‌تر است.

او این سخنان را در کلاس мастер-класс خود در جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در روز پنجشنبه بیان کرد، یک روز پس از آنکه او و پسرش یونس کوارون، نویسنده همکارش در فیلم درام فضایی “جاذبه”، پس از نمایش IMAX، دوباره این فیلم را تماشا کردند.

در آن گفتگو، این دو نفر درباره عشق مشترک به سینما و آزمایش‌های فنی پشت “جاذبه” که جایزه بهترین کارگردان اسکار را برای آلفونسو به ارمغان آورد، صحبت کردند. یونس همچنین فیلم “Campeón Gabacho” را برای نمایش آسیایی خود در بخش World Cinema به بوسان آورد.

برای یونس، هسته اصلی “جاذبه” تولد دوباره بود: دو شخصیت که با فقدان روبرو می‌شوند و راهی برای ادامه پیدا می‌کنند، با دیالوگ محدود و محیطی که هر عمل را مهم می‌سازد. آلفونسو به بحث‌هایشان در مورد اینکه چگونه محیط و حرکت می‌توانند تمایل به بقا را بیان کنند، اشاره کرد.

همکاری آن‌ها همچنین از فیلم‌هایی که با هم تماشا می‌کردند، نشأت می‌گرفت. در یک کنفرانس مطبوعاتی، آلفونسو به علاقه دوران کودکی یونس به فیلم‌های “A Man Escaped” از رابرت برسون و “Bicycle Thieves” از ویتوریو دسیکا اشاره کرد.

“رشد با تماشای فیلم‌هایی که او دوست دارد، و سپس کشف چیزهایی که من دوست دارم، باعث می‌شود من داستانی را روایت کنم که ساده اما از نظر احساسی قدرتمند باشد”، یونس گفت.

آلفونسو به رویکرد هیچکاک در قرار دادن افراد عادی در موقعیت‌های غیرمعمولی به عنوان مرجعی برای “جاذبه” اشاره کرد و بر اهمیت انسانی پشت جلوه‌های ویژه آن تأکید کرد. نماهای طولانی آن از ابتدا برای حفظ درگیری عاطفی مخاطب طراحی شده بودند.

کوارون ارشد به الهام گرفتن از نمایشگرهای LED در یک کنسرت Rolling Stones اشاره کرد. برای “جاذبه”، این فیلم از یک جعبه نور LED سفارشی برای شبیه‌سازی نور متغیر محیط‌های دیجیتال فضایی روی بازیگران، همراه با دوربین‌های کنترل‌شده توسط ربات و CGI گسترده استفاده کرد.

در کلاس мастер-класс، آلفونسو در مورد رویکرد خود به نماهای طولانی و کادربندی صحبت کرد و به فیلمساز فرانسوی آلن رنه اشاره کرد. “هزاران امکان برای قرار دادن یک دوربین وجود دارد، اما فقط یک مورد درست است”، آلفونسو گفت. “مهم نیست چه چیزی را می‌بینید، بلکه مهم است چه چیزی را نمی‌بینید.”

این تأکید بر انتخاب آنچه در خارج از قاب باقی می‌ماند، نظر او را در مورد اینکه واقعیت مجازی نمی‌تواند جایگزین سینما شود، شکل داد.

رابطه او با فیلمسازی نیز در طول زمان تغییر کرده است. “وقتی جوان‌تر بودم، فیلم همه چیز بود و زندگی فقط بخشی از آن بود. اکنون برعکس است”، او گفت. “زندگی به عنوان یک تجربه برای من مهم‌تر است.”

یونس در همین حال، تحسین خود را از فیلمسازی ژانری کره‌ای و طنز آن ابراز کرد و به فیلم‌های “The Host”، “Parasite”، “Hope” و “No Other Choice” اشاره کرد. او افزود که اشتیاق پسر جوانش به “Train to Busan”، سفر را برای خانواده‌اش هیجان‌انگیزتر کرده است.

در پاسخ به سوالی در مورد کارهای آینده، یونس گفت که همچنان بر روی فیلم جدید خود تمرکز دارد و در عین حال رویکردهای مختلفی را برای پروژه‌های در حال توسعه بررسی می‌کند. آلفونسو ابراز علاقه کرد که یک کمدی بسازد و از نسل جوان فیلمسازان بیاموزد.

“من به مخاطب اعتقاد دارم”، آلفونسو گفت. “قبل از یک فیلمساز، من یک علاقه‌مند به سینما هستم.”

نوشته: لین یینگ-هسوآن