بازار فیلم‌های کلاسیک جشنواره لومیر به عرصه بین‌المللی می‌رود و یونان و تایوان را گرامی می‌دارد

لیون، فرانسه – بازارهای فیلم کلاسیک بیش از پیش بین‌المللی شده‌اند و بازار بین‌المللی فیلم کلاسیک (MIFC)، بخشی از جشنواره لومیر لیون و یکی از معدود مراکز تجاری فیلم‌های قدیمی در جهان نیز از این قاعده مستثنی نیست.

فیلم‌های کلاسیک نیز مخاطبان بیشتری را به خود جذب می‌کنند، به ویژه از میان تماشاگران جوان‌تر.

هر دو روند در بازار امسال MIFC که در لیون طی 13 تا 16 اکتبر برگزار می‌شود، به چشم می‌خورد.

در نکات برجسته بازار فیلم کلاسیک امسال، شارلوت بارکر از پارامونت به همراه داگلاس دیویس، مدیرعامل پارک سیرکوس برای بحث در مورد مدل «آنگلو-ساکسون» برای توزیع و حقوق فیلم‌های کلاسیک در یک پنل شرکت خواهد کرد.

پائولو مورتی، با داشتن چندین نقش، رئیس بخش سینمای دانشگاه ECAL، سینماهای Grütli در ژنو و صندوق فیلم Fondazione Prada، در یک گفتگوی ویژه شرکت خواهد کرد.

اسپنسر کلانتس، معاون Clockwork، بخش فیلم‌های ویژه Warner Bros.، یک مطالعه موردی در مورد بازپخش فیلم بحث‌برانگیز کن راسل در سال 1971، «شیاطین» ارائه خواهد داد.

به عنوان بخشی از کار منظم خود در زمینه ارتباط بین صنایع فیلم ملی با خریداران، توزیع‌کنندگان و برنامه‌ریزان، MIFC یونان را به عنوان کشور افتخاری خود معرفی می‌کند و بر سینمای تایوانی در یک بخش اختصاصی تمرکز خواهد کرد.

با قرار گرفتن یونان در مرکز توجه در MIFC، دولت این کشور طرح «یونان روی صفحه» به ارزش 750 میلیون یورو (840 میلیون دلار) را راه‌اندازی می‌کند که از تولید و توزیع حمایت می‌کند و همچنین منابع مالی را برای حفظ، دیجیتالی‌سازی و بازسازی میراث فیلم این کشور اختصاص می‌دهد.

تمرکز بر تایوان بر اساس سال‌ها بازسازی و گردش بین‌المللی از طریق سینماها، تلویزیون و DVD/Blu-ray ساخته شده است، زیرا دارندگان حقوق محلی، دولت و توزیع‌کنندگان بین‌المللی برای بازگرداندن بخش بیشتری از میراث فیلم این کشور به گردش تلاش می‌کنند.

اکنون در چهاردهمین دوره خود در کنار جشنواره فیلم لومیر، که توسط تیری فرومائو، رئیس جشنواره کن اداره می‌شود، MIFC هنوز نسبتاً کوچک است اما موقعیت منحصر به فردی را به عنوان بازاری که به طور کامل به فیلم‌های کلاسیک و میراثی اختصاص دارد، به خود اختصاص داده است. یکی از دستاوردهای کلیدی آن ایجاد یک نقطه ملاقات دائمی برای بازیگران کلیدی در هر اکتبر در لیون است، به گفته آنایس دزریو، یکی از روسای MIFC.

او می‌افزاید: «یکی از راه‌هایی که MIFC تفاوت ایجاد کرده، ساختاردهی به این بخش از طریق یک مکان فیزیکی و تحقق این لحظه است که مردم می‌توانند ملاقات کنند.» «این امر به طور قطعی MIFC را در تقویم صنعت، در کنار جشنواره و قدرت جذب عظیم آن تثبیت کرده است.»

امسال، بازار از Institut Lumière، سازمانی که مسئول جشنواره است، به Grand Hôtel-Dieu، یک سایت تاریخی مهم در قلب لیون منتقل می‌شود و شرکت‌کنندگان را به سینماها، رستوران‌ها و مرکز شهر جشنواره نزدیک‌تر می‌کند.

یکی از نشانه‌های اهمیت کتابخانه‌های فیلم، تقاضا برای جلسه دارندگان کاتالوگ MIFC است که طبق گفته ژرالد دوچوسوی، یکی دیگر از روسای MIFC، اولین رویدادی بود که امسال پر شد.

گروه‌های بزرگ مانند Studiocanal و Warner Bros. برچسب‌های کاتالوگ اختصاصی ایجاد کرده‌اند، که نشان‌دهنده «به‌رسمیت شناختن روزافزون این است که این فیلم‌ها ارزش افزوده واقعی را نشان می‌دهند، نه یک بار»،

او می‌افزاید: «این نشان‌دهنده یک استراتژی در نحوه نمایش و بهره‌برداری شرکت‌ها از فیلم‌های خود است، در جشنواره‌ها، از طریق اکران‌های سینمایی، در DVD و Blu-ray و از طریق فروش بین‌المللی. این یک بخش بسیار سریع‌الرشد است و می‌توانید احساس کنید که همه چیز در حال تسریع است.»

با این حال، چالش‌های متعددی هنوز وجود دارد. یکی از آن‌ها نحوه رسیدن فیلم‌ها به مخاطبان است. پنل پارامونت-پارک سیرکوس نقش مرکزی واسطه‌های تخصصی مانند پارک سیرکوس را بررسی می‌کند که اغلب به عنوان نقطه تماس برای حقوق، DCP، پرینت و زیرنویس در مناطق مختلف عمل می‌کنند.

دوچوسوی می‌گوید: «شما می‌توانید در استرالیا باشید و برای دریافت یک فیلم یونیورسال با پارک سیرکوس تماس بگیرید»، و خاطرنشان می‌کند که دارندگان حقوق دیگر ممکن است در برخی مناطق مستقیماً فروش داشته باشند در حالی که در مناطق دیگر با توزیع‌کنندگان محلی کار می‌کنند.

با این حال، دسترسی گسترده‌تر می‌تواند مشکلات خاص خود را برای دارندگان حقوق ایجاد کند.

هشدارهایی از متخصصان صنعت در مورد آنچه که آن‌ها «توزیع بیش از حد» می‌نامند، وجود دارد، می‌گوید دزریو.

او خاطرنشان می‌کند: «حقوق فروخته می‌شود و سپس به قطعات پراکنده فروخته می‌شود و شما می‌توانید قابلیت ردیابی، دید و کنترل آن حقوق را از دست بدهید»، و در مورد ضررهای احتمالی درآمد هشدار می‌دهد.

با این حال، همانطور که صنعت فیلم با حجم بسیار زیادی از محتوا، مخاطبان پراکنده و طیف رو به گسترش پنجره‌های توزیع دست و پنجه نرم می‌کند، برخی از پاسخ‌ها ممکن است در سینمای کلاسیک نهفته باشد.

دزریو می‌گوید: «سینمای میراث یک آزمایشگاه فوق‌العاده برای بررسی این سوالات و در نهایت یک آزمایشگاه برای آینده است.»

چالش‌ها به طور فزاینده‌ای آشنا هستند: برجسته کردن فیلم‌ها در یک بازار فراوان، تجدید مخاطبان، حفظ تنوع و هماهنگی اکران‌های سینمایی، استریمینگ و DVD/Blu-ray.

برای دزریو، آینده MIFC در اروپایی‌تر و بین‌المللی‌تر شدن و گسترش گفتگو فراتر از خود سینمای میراثی نهفته است. او همچنین به Classics Innovation Corner اشاره می‌کند که ابزارهای جدیدی را برای روشن‌تر و آسان‌تر کردن اطلاعات حقوقی به نمایش می‌گذارد و در نهایت به گردش فیلم‌های بیشتری کمک می‌کند.

برای دزریو، تمایز بین سینمای «کلاسیک» و «معاصر» ممکن است در نهایت کمتر سفت و سخت شود.

او می‌گوید: «بسیاری از سوالاتی که ما سال‌ها در سینمای میراثی به آن‌ها پرداخته‌ایم اکنون به سوالات اصلی برای کل صنعت تبدیل شده‌اند.»

و منطق به هر دو طرف عمل می‌کند: «فیلم‌های معاصر امروز فیلم‌های میراثی فردا خواهند بود.»

نویسنده: لیز پدرسن