با کهنه ها خداحافظی، با نوها سلام: گِرَمی ها چگونه باید به آهنگ های احیا شده پاداش دهند؟

در اوایل سال جاری، گروه Goo Goo Dolls با آهنگ "آیریس" بار دیگر به طور ناگهانی مورد توجه قرار گرفت - یکی از بسیاری از دفعاتی که از زمان انتشارش در سال 1998 این اتفاق افتاده است - پس از اینکه کاربران رسانه های اجتماعی و چهره های مشهوری از جمله درو بریمور و کوین بیکن از این آهنگ برای نمایش عکس های خود در دهه 1990 استفاده کردند. تا اواخر سپتامبر، این تصنیف غم انگیز به یکی از آهنگ های پرطرفدار در 10 آهنگ برتر چارت جهانی اسپاتیفای تبدیل شده بود و از تک آهنگ های تازه منتشر شده آریانا گرانده و BTS پیشی گرفت.

"آیریس" یکی از چندین آهنگی است که دهه‌ها پس از انتشار اولیه خود، زندگی دوباره (یا سوم، یا چهارم) را تجربه کرده است و به آهنگ‌هایی مانند "Dreams" از گروه Fleetwood Mac و "Mr. Brightside" از گروه The Killers در مدرسه‌ی جدیدی از آهنگ‌های قدیمی پیوسته است. اما با رایج شدن آهنگ‌های کاتالوگ در فرهنگ معاصر (نزدیک به نیمی از آهنگ‌های چارت جهانی 50 قبل از سال 2025 منتشر شده‌اند)، سوالی که برای هنرمندان با این نوع موفقیت احیا شده مطرح شده است این است که آکادمی ضبط موسیقی چه کاری می‌تواند - یا باید - برای قدردانی از آهنگ‌های محبوب خارج از چرخه واجد شرایط بودن انجام دهد.

گرمی ها همواره دستاوردهای ترمیم صدا را با جایزه بهترین آلبوم تاریخی گرامی داشته است، در حالی که آکادمی از طریق تالار مشاهیر گرمی و جایزه دستاورد مادام العمر، کلاسیک‌ها و هنرمندان را جشن گرفته است. اما با توجه به اینکه TikTok مصرف موسیقی را دموکراتیک کرده و شنوندگان کمتر به سن یک آهنگ اهمیت می‌دهند، برخی معتقدند که گرمی می‌تواند قوانین واجد شرایط بودن برای آهنگ‌های قدیمی را مورد بازنگری قرار دهد یا شاید یک دسته‌بندی جدید ارائه دهد که منعکس‌کننده تغییر در موسیقی مدرن باشد.

"فکر می‌کنم ایده فوق‌العاده‌ای است، به خصوص اگر اتفاق فرهنگی در حال رخ دادن باشد. چرا نه؟" پات ماگنارلا، که 36 سال است مدیریت گروه Goo Goo Dolls را بر عهده دارد، می‌گوید. "آیریس” در سال 1999 برای جایزه آهنگ سال و اجرای پاپ توسط یک دوئت یا گروه نامزد شده بود، اما احیای آن در حال حاضر توسط گرمی قابل تشخیص نیست مگر اینکه از طریق یک راه فرار، مانند یک کاور، ضبط زنده یا ریمیکس جدید ارائه شود. "یک نسل جدید وجود دارد که ‘آیریس’ را کشف می‌کند و چیز خوبی که الان وجود دارد این است که با موسیقی جدید، ژانری وجود ندارد. بنابراین وقتی یک نوجوان 14 ساله ‘آیریس’ را می‌شنود، مثل این نیست که بگوید: ‘اوه، این یک آهنگ قدیمی است’ - این یک آهنگ جدید برای آن‌هاست."

"باید نوعی شناخت برای این نوع چیزها وجود داشته باشد،" رابرت رینولدز، که از ابتدای فعالیت حرفه‌ای ضبط گروه The Killers مدیریت آن را بر عهده داشته است، اضافه می‌کند. "Mr. Brightside" که برای اولین بار در سال 2003 منتشر شد، در سال جاری افزایش مشابهی را نسبت به "آیریس" تجربه کرد و در اوایل آگوست به رتبه 1 چارت آهنگ‌های راک استریمینگ بیلبورد رسید. "احساس می‌شود که این موضوع در محدوده صلاحیت آکادمی است. آن‌ها قبلاً پذیرفته‌اند که عمر ضبط فراتر از سال انتشار است [با] تالار مشاهیر، دسته‌های تاریخی. من فکر می‌کنم این فقط منطق یکسان را برای فرهنگ استریمینگ زنده اعمال می‌کند." (نماینده‌ای از آکادمی ضبط موسیقی از اظهار نظر در مورد این موضوع خودداری کرد.)

در سراسر صنعت، عادات گوش دادن به موسیقی به تدریج در سال‌های اخیر به سمت موسیقی قدیمی‌تر تغییر کرده است، به ویژه به دلیل نوستالژی پیرامون آن. طبق گزارش نیمه سال 2026 Luminate، 60 درصد از مصرف‌کنندگان نسل Z موسیقی دهه 1990 یا قبل از آن را ترجیح می‌دهند، که یک افزایش چشمگیر از 18 درصد در سال 2021 است. این گزارش نوستالژی را به عنوان یک عامل مهم توصیف می‌کند، زیرا 54 درصد از نسل X و 49 درصد از نسل Z آن را به عنوان یک عامل انگیزه‌بخش هنگام خرید وینیل ذکر می‌کنند.

رینولدز می‌گوید، انطباق با زمان‌ها برای سازمانی مانند گرمی برای بازتاب سلیقه‌های در حال تغییر مصرف‌کنندگان بسیار مهم است. "شما باید با نسل‌های جوان مرتبط بمانید - آن‌ها باید این را تشخیص دهند،" او اضافه می‌کند. "قطعاً وقت آن رسیده است که آن‌ها به این شکاف بین آنچه که به آن پاداش می‌دهند و آنچه که واقعاً در حال رخ دادن است نگاه کنند. تمرکز صرف بر آنچه در 12 ماه گذشته منتشر شده است با نحوه مصرف موسیقی امروزه مطابقت ندارد."

نویسنده: استیون جی. هوروویتز