در توم رایدر: میراث آتلانتیس، لارا کرافت با محیطهایی بازگشته است که بزرگتر از همیشه به نظر میرسند، اما تغییرات گیمپلی چندان رضایتبخش نیستند. این نسخه، بازسازی ماجراجوییهای کلاسیک لارا است که با نوستالژی همراه است، اما برخی از تغییرات ایجاد شده ممکن است تجربه را تحت تاثیر قرار دهند.
من لارا کرافت را خوب میشناسم. حداقل، احساس میکنم که میشناسم. ما با هم بزرگ شدهایم. از اولین بازیهای توم رایدر، من شیفته شده بودم. به عنوان یک دختر جوان، حس کنجکاوی سیریناپذیری داشتم که در ماجراجوییهای لارا دنبال میکردم و به عنوان یک نوجوان، وقتی کریستال داینامیکس در سال 2007 توسعه را به دست گرفت و لارا را از چنگال Core Design نجات داد، هیجانزده شدم. من حتی در بازسازی این سری در سال 2013 نیز همراه بودم، اگرچه علاقه من به توم رایدر کمی کم شده بود. در آن زمان، من بیشتر مشتاق بودم ببینم لارا تقریباً 20 سال پس از اولین حضورش چگونه در دنیای بازی جای میگیرد و احساس کردم او واقعیترین نسخه از خودش است - ابتدا ترسان و آسیبپذیر، اما با کسب مهارت و تجربه در طول سهگانه بازسازی.
اکنون، با یک دهه بیشتر (و من هم) لارا کرافت با بازسازی ماجراجوییهای کلاسیک خود باز میگردد که باعث شده من کمی بدبین شوم. من از یک عنوان دیگر در فرنچایزی که دوست دارم هیجانزده هستم، اما نگرانم که از داستان منشأ لارا راضی بودم و بازسازی آن یک بار دیگر ممکن است آن تجربه را خراب کند.
اعلامیه اولیه توم رایدر: میراث آتلانتیس من را در حالت متناقض قرار داد. به نظر میرسید هدف این است که تمام نسخههای لارا را که در طول سالها با آنها آشنا شدهایم، متحد کنیم، اما انجام این کار در قالب بازسازی بازی اصلی محدودکننده به نظر میرسید.
محیطهای جدید قویترین نقطه قوت Legacy of Atlantis هستند.
با این حال، وقتی به پیشنمایش توم رایدر: میراث آتلانتیس در Gamescom رسیدم، احساس خوشبینی کردم. از تریلرها و نگاههای اجمالی که تا آن زمان دیده بودم، لارا بهتر از همیشه به نظر میرسید و ارزش نوستالژی به اشتیاق من افزود. متاسفانه، هیچ چیز در آن پیشنمایش من را هیجانزده نکرد.
جالبترین جنبه محتوای پیشنمایشی که دیدم، نحوه بازسازی و بازآفرینی محیطها توسط کریستال داینامیکس بود. البته، یونان یک مکان قابل توجه در سری توم رایدر است و به طور برجسته در بازی اصلی به تصویر کشیده شده است. ما نسخه بازسازی شده اتاق داموکلس در St. Francis' Folly را دیدیم، با محیطهای وسیع که باعث شد توم رایدر بزرگتر از همیشه به نظر برسد، اما بدون تأثیر بر داستان.
شمشیرهای غولپیکر در حال سقوط به طرز شگفتانگیزی بازطراحی شدهاند در حالی که به اصل خود وفادار ماندهاند و طراحی صدا به طور قابل توجهی بهبود یافته است. جف آدامز، کارگردان تجربه کریستال داینامیکس، میگوید که تیم
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: