ریچل زگلر، دیگو رودریگز و جیمز اولیواس درباره اجرای «اِویتا» در برادوی و بازآفرینی سکانس بالکن نمادین

Rachel Zegler زمانی که Evita” جیمی لوید، کارگردان، ایده بزرگش را برای بازسازی وست اند موزیکال پرطرفدار اندرو لوید وبر به او پیشنهاد داد، تردید کرد. زگلر در نقش اوا پرون، بانوی اول آرژانتین را به عنوان یک ستاره پاپ مدرن به تصویر می‌کشید و لوید می‌خواست خواننده اصلی‌اش ترانه مشهور «برای من گریه نکن آرژانتین» را از بالکنی رو به خیابان اجرا کند در حالی که تماشاگران داخل سالن آن را روی صفحه نمایش تماشا می‌کردند.

«فقط یادم می‌آید که فکر می‌کردم، خب، اگر کسی نیامد، این واقعاً خجالت‌آور خواهد بود،» زگلر با خنده می‌گوید. «اگر می‌توانستیم عوامل اضافی استخدام کنیم، مثل یک صحنه فیلم‌برداری، عالی می‌شد.»

نگرانی‌های او بی‌مورد بود. «اِویتا» در تابستان گذشته در لندن یکی از پرطرفدارترین نمایش‌ها بود و هر شب، صدها نفر در بیرون تالار پالادیوم به صورت رایگان جمع می‌شدند تا زگلر را در حالی که این تصنیف احساسی را برای مردم اجرا می‌کند، تماشا کنند. اگرچه این نمایش بحث‌برانگیز بود، اما انتخاب صحنه‌سازی لوید صرفاً یک ترفند نبود؛ «اِویتا» داستان صعود به قدرت پرون را روایت می‌کند و این صحنه نمادی از همبستگی او با مردم بود.

با آماده شدن «اِویتا» برای انتقال به برادوی در بهار، لوید در حال بازآفرینی سکانس بالکن نمادین برای کار کردن در میدان تایمز است و طرفداران تئاتر مشتاق هستند تا بفهمند چگونه این نمایش در تئاتر زمستانی به صحنه می‌رود. آنها باید منتظر بمانند: زگلر قصد ندارد این غافلگیری را فاش کند.

«این شهر متفاوتی است و ما در قلب میزان کاملاً متفاوتی از ترافیک پیاده و ترافیک خودرو قرار داریم،» او می‌گوید. «ما بی‌وقفه در حال تلاش هستیم تا چیزی ویژه برای آن لحظه به ارمغان بیاوریم.»

«اِویتا» بازگشت به خانه را برای این هنرمند ۲۵ ساله نیوجرسی نشان می‌دهد. او به عنوان یک دانش‌آموز دبیرستانی برای ایفای نقش اصلی در اقتباس سینمایی استیون اسپیلبرگ از «داستان وست ساید» در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد و شهرت خود را به نقش‌های اصلی در فیلم‌ها («بازی‌های گرسنگی: سرود مرغان و مارها»، «سفید برفی») و روی صحنه (در بازسازی برادوی «رومئو + ژولیت») تبدیل کرد. دیگو آندرس رودریگز و جیمز اولیواس همبازیان زگلر در وست اند به او کمک می‌کنند تا دوباره برق «اِویتا» را به برادوی بازگرداند. رودریگز، ۲۵ ساله، که نقش هرمن، راوی داستان را بازی می‌کند، پس از حضورش در بازسازی محبوب «سانست بولوار» لوید به صحنه نیویورک باز می‌گردد. اولیواس، ۲۹ ساله، با بازی در نقش خوان پرون، اولین حضور خود را در برادوی تجربه می‌کند.

چهره‌های برجسته تئاتر و ستارگان بسیاری - از الین پیچ و پتی لوپون گرفته تا ماندی پاتینکین (و همچنین مادونا و آنتونیو باندراس در اقتباس فیلم ۱۹۹۶) - «اِویتا» را به صحنه آورده‌اند. اما همانطور که زگلر، رودریگز و اولیواس اشاره می‌کنند، تولید لوید منحصر به فرد است زیرا هر سه بازیگر اصلی لاتین تبار هستند - مسئولیتی که آنها آن را دست کم نمی‌گیرند.

«درک این لحظه خیلی سخت است،» رودریگز می‌گوید. «اما همه ما با ganas - اشتیاق - وارد می‌شویم تا پیام این که چرا ما به عنوان لاتین تبارها باید همیشه روی صحنه باشیم را گسترش دهیم.»

چند ماه قبل از اینکه آنها برای تمرینات برادوی دوباره گرد هم آیند، این سه نفر از طریق زوم جمع می‌شوند تا در مورد اجرای تحسین‌شده وست اند و جذابیت ماندگار سیاستمداران مشهور برای مردم صحبت کنند.

Rachel Zegler: به محض اینکه دیگو برای نقش چه انتخاب شد، برای دیدن او در «سانست بولوار» رفتم. من بلافاصله جذب او شدم. من تا روز اولمان در لندن جیمز را ملاقات نکردم. اولین برداشت من این بود که «او یکی از آن پسران کالیفرنیایی است.» و بعد او گفت: «برادر، من اهل تگزاس هستم.» من گفتم: «برادر، من اهل تگزاس هستم.» ما در یک ساختمان زندگی می‌کردیم و هر روز برای تمرین با قطار می‌رفتیم و بنابراین فرصت زیادی برای شناختن یکدیگر داشتیم. او در من یک برادر پیدا کرد.

Diego Andres Rodriguez: یادم می‌آید که ۱۷ سال داشتم و «داستان وست ساید» را در سینما تماشا می‌کردم. من گفتم: «این دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهم انجام دهم.» این یک لحظه کامل است که با ریچل روی صحنه باشم.

و من بالاخره در لندن با جیمز ملاقات کردم. من گفتم: «فکر می‌کنم او یکی از آن پسران کالیفرنیایی است.» سپس او گفت: «برادر، من اهل تگزاس هستم.» من گفتم: «برادر، من اهل تگزاس هستم.» ما در یک ساختمان زندگی می‌کردیم و هر روز برای تمرین با قطار می‌رفتیم و بنابراین فرصت زیادی برای شناختن یکدیگر داشتیم. او در من یک برادر پیدا کرد.

James Olivas: مانند دیگو گفت، ما فوراً به عنوان تگزانی‌ها به هم پیوستیم. این که یکی از ما موفق شود دیوانه‌کننده است. این که دو نفر از ما موفق شویم حتی عجیب‌تر بود.

Zegler: انجام این کار به استقامت دیوانه‌واری نیاز دارد. دیگو و من از صحنه خارج نمی‌شویم. لندن شگفت‌انگیز بود تا بفهمیم چگونه می‌توانیم خودمان را حفظ کنیم. تئاتر یک ورزش است، پر جنب و جوش‌تر از بیشتر ورزش‌ها، به این معنا که اکثر ورزشکاران هشت بازی در هفته انجام نمی‌دهند. ما هشت نمایش انجام می‌دهیم. این کار به بدن فشار زیادی وارد می‌کند. این کار به صدا فشار زیادی وارد می‌کند. این کار به استراحت شدید نیاز دارد. دانستن اینکه چه زمانی باید خفه شد واقعاً مهمترین چیز است.

Zegler: یک شب تمرین کافی بود تا مردم شروع به توجه کنند. من آن را فقط با پیانو انجام می‌دادم - ما در حال آزمایش بلندگوها و دوربین‌ها بودیم. روز بعد، آنها در دسته‌های بزرگ می‌آمدند.

Zegler: این یک مکالمه در مورد دسترسی در تئاتر بود. مردم می‌توانستند هر شب به صورت رایگان چیزی را در خیابان آرگیل تماشا کنند. شما می‌توانستید صدای سوزن افتادن را بشنوید. این باورنکردنی بود. چیزی که هرگز فراموش نخواهم کرد، تعداد زیاد مردم در شب آخر است. تعداد افرادی که داخل تئاتر بودند بیشتر بود. من نمی‌توانستم انتهای جمعیت را ببینم.

Zegler: ما خوشبخت بودیم که با تالار پالادیوم یک خیابان نیمه‌استفاده‌شده را داشتیم که به ندرت برای اتومبیل‌ها و کامیون‌ها استفاده می‌شد. این در نیویورک یکسان نخواهد بود.

Zegler: در هسته اصلی «اِویتا» این است که اوا پرون برای مردم بود و بنابراین همیشه هدفی برای گنجاندن ارتباطی بین اوا و مردمش وجود دارد.

Olivas: من مجبور شدم خودم را از پرون‌های قبلی جدا کنم زیرا نمی‌توانم یک مرد ۵۰ ساله باشم که این نقش را بازی می‌کند. هیچ‌کس آن را باور نمی‌کند. من رشته‌هایی از آنچه قبلاً وجود داشته را در نظر گرفتم، اما مجبور شدم تسلیم این ایده شوم که باید کاملاً منحصربه‌فرد باشد.

Zegler: جیمی و من پس از تست اولیه من برای این نقش یک مکالمه داشتیم. ما در مورد انجام این کار مانند یک مجموعه کوچلا صحبت کردیم. این اجرا بسیار شبیه ب Beyoncé در کوچلا و لباس‌های الهام گرفته از دوا لیپا است. در نهایت، ما بر این نکته تأکید می‌کنیم که چگونه سیاستمداران و سلبریتی‌ها را به استانداردهای مشابهی در روزگار کنونی نگه می‌داریم. اوا پرون نمونه کاملی از یک سیاستمدار سلبریتی بود و این هرگز واقعاً تغییر نکرده است.

Zegler: ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که همه چیز به سرعت در دسترس است. ما افکار و احساسات همه را در مورد همه چیز می‌دانیم و بنابراین مرز بین سلبریتی و سیاستمدار محو شده است. این در هر مکالمه‌ای که اکثر افراد آگاه اجتماعی دارند نفوذ می‌کند.

Rodriguez: این نمایش بسیار سیاسی است، این برداشت جدید از آن. ما این مسئولیت را داریم که به عنوان لاتین تبارها در این لحظه سیاسی روی صحنه حاضر شویم. حضور ما سه نفر روی صحنه سیاسی است.

Zegler: من در نیوجرسی به دنیا آمدم و بزرگ شدم. من در ۱۷ سالگی به نیویورک نقل مکان کردم و هر لحظه بیداری‌ام را صرف وسواس به برادوی کردم. هر زمان که بتوانم به تئاتر نیویورک بازگردم، افتخار بزرگی است و چیزی نیست که آن را دست کم بگیرم. برای جوانان مانند ما بسیار مهم است که بدن‌های لاتین را روی صحنه ببینند که از شادی و موفقیت لذت می‌برند. من واقعاً امیدوارم که این نسل دیگری از هنرمندان لاتین را الهام بخشد.

Rodriguez: این نشان‌دهنده تغییری در جزر و مد است.

Olivas: یک روایت غالب در این صنعت و این کشور وجود دارد که جامعه لاتین کیست، ما چه هستیم و محتوای شخصیت ما چیست. نشان دادن یک نمایش مثبت از جامعه ما و نشان دادن اینکه ما در همه شکل‌ها و اندازه‌ها می‌آییم و چیزهای زیادی برای ارائه داریم، شگفت‌انگیز است.

Zegler: من مانند یک کلاغ نوجوان پرخاشگر می‌شوم. مدتی در صحنه منتظر می‌ماندم و سپس غذا سفارش می‌دادم تا وقتی به خانه می‌رسم به دستم برسد. سگ را قدم می‌زدم، غذا می‌خوردم، دوش می‌گرفتم و سپس گلویم را بخار می‌دادم در حالی که «دختران گیل‌مور» یا «چگونه با مادر شما آشنا شدم» را تماشا می‌کردم. حدود ساعت ۲ بامداد به رختخواب می‌رفتم وقتی آدرنالینم بالاخره از بین می‌رفت.

Rodriguez: من خیلی دوش می‌گیرم. به هر حال، روزی چهار بار دوش می‌گیرم.

By: Rebecca Rubin