ستونهای سلمانی راهراه قدیمی به دور یک محور عمودی میچرخند، اما انسانها معمولاً خطوط را به سمت بالا در حال حرکت میبینند تا اینکه با ستون بچرخند. این یک توهم بصری شناختهشده است که از سوگیریهای پردازشی در بینایی انسان ناشی میشود. طبق مقاله جدیدی که در مجله Nature منتشر شده است، یک اثر مشابه میتواند توضیح دهد که چرا پروانهها اغلب از پرندگان شکارچی فرار میکنند: الگوهای پرواز و الگوهای بال آنها با هم ترکیب میشوند و تخمین دقیق سرعت و جهت را برای شکارچیان دشوار میکنند.
«خطوط و لکههای روی بالهای بسیاری از پروانهها در نحوه تلاش سیستمهای بصری برای حدس زدن جهت و سرعت اجسیع در حال حرکت تداخل ایجاد میکند، سرنخهای حرکتی نادرست را تقویت میکند و در عین حال جهت واقعی پروانه را پنهان میکند»، جورج هنکاک، نویسنده مشترک از دانشگاه اکستر در کورنوال، گفت. «این توهمها با اساسیترین سیستم هدفگیری بصری شکارچی تداخل دارند و در چند ده میلیثانیه که متعهد به گرفتن طعمه خود میشود، حمله نهایی را مختل میکنند، بدون اینکه فرصتی برای تغییر مسیر داشته باشد. در نتیجه، پرندگان و سایر شکارچیان اغلب به سادگی از دست میدهند.»
بالهای پروانهها از دیرباز مورد توجه دانشمندان بودهاند، از زمان اولین مستندسازی رشد این بالها در سال 1938. تا سال 2021، محققان MIT به صورت تصویری رشد ساختاری منحصربهفرد بالهای پروانه - به طور مداوم، در حین رشد یک پروانه در داخل شفیره - را برای اولین بار ثبت کردند. بالهای پروانه نمونهای از رنگ ساختاری در طبیعت هستند: رنگهای درخشان و رنگینکمانی ناشی از مولکولهای رنگدانه نیستند، بلکه از آنچه فیزیکدانان کریستالهای فوتونی مینامند، ناشی میشوند. فلسهای کیتین (یک پلیساکارید رایج در حشرات) مانند کاشیهای سقفی چیده شدهاند. اساساً، آنها یک توری پراش را تشکیل میدهند، به جز اینکه کریستالهای فوتونی فقط رنگها یا طول موجهای خاصی از نور را تولید میکنند، در حالی که یک توری پراش کل طیف را تولید میکند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: