فیلم جدید دنی بویل به نام «Ink» داستان صعود روپرت مرداک در خیابان فلیت لندن و تصاحب روزنامه «سان» را روایت می‌کند.
این فیلم در جشنواره فیلم لندن به نمایش در می‌آید و در تاریخ ۱۱ دسامبر در سینماهای منتخب اکران شده و در ۸ ژانویه در ایالات متحده و آمریکای لاتین از طریق نتفلیکس منتشر خواهد شد.
«Ink» بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام نوشته جیمز گراهام ساخته شده است که خود او فیلمنامه را اقتباس کرده است. گای پیرس نقش روپرت مرداک ۳۰ ساله و تندخو را بازی می‌کند و جک اوکانل در نقش لری لمب، روزنامه‌نگار طبقه کارگر که به او در تبدیل «سان» به یک روزنامه محبوب کمک کرد، ایفای نقش می‌کند.
داستان فیلم در لندن سال ۱۹۶۹ اتفاق می‌افتد و بویل از طراحان صحنه مورد اعتماد خود، گارت پگ و کارسون مک‌کال، برای به تصویر کشیدن دیدگاهش کمک گرفته است. درخواست بویل ساده بود. مک‌کال توضیح می‌دهد: «او گفت که می‌خواهد انتظارات از یک فیلم تاریخی را بازنشانی کند.» آن‌ها به این نتیجه رسیدند که «سان» یکی از اولین روزنامه‌هایی بود که از تیترهای جذاب و مشابه کلیک‌بیت استفاده می‌کرد.
خیابان فلیت
خیابان فلیت امروزی با خیابان فلیت سال ۱۹۶۹ بسیار متفاوت است. پگ می‌گوید: «بخش زیادی از خیابان فلیت دیگر وجود ندارد.»
دفتر مرکزی «سان» در سال ۱۹۶۹ در ابتدا در خیابان بووریه واقع شده بود و چاپخانه در زیرزمین دفتر قرار داشت. امروزه ساختمان‌های مدرن در این مکان قرار دارند. پگ می‌گوید: «وقتی سعی می‌کردیم دفتر روزنامه را بازسازی کنیم با چالش‌هایی روبرو شدیم.»
آن‌ها در نهایت فضایی در براملی، بریتانیا پیدا کردند که می‌توانستند آن را برای فیلمبرداری تغییر دهند. او توضیح می‌دهد: «این مکان توسط شورای محلی تخلیه شده بود و ترکیبی از سبک‌های معماری مختلف آن را برای جای دادن مجموعه‌های مختلف، به ویژه دفتر روزنامه، ایده‌آل می‌کرد.»
دفتر روزنامه
بازسازی دفتر روزنامه یک کار بزرگ برای پگ بود و مک‌کال آن را «مرکز عصبی» فیلم توصیف می‌کند.
بویل این فضا را به یک سفینه فضایی تشبیه کرد. پگ خاطرنشان می‌کند: «این جایی است که بیشتر وقت خود را در فیلمنامه صرف کردیم.»
مک‌کال اضافه می‌کند: «برای اینکه فضا واقعی به نظر برسد، چیدمان کلیدی بود. در یک دفتر روزنامه، به خصوص در آن دوره، یک سیستم روزانه مسیریابی وجود داشت - از صبح تا مهلت تحویل مطالب در شب - که به یک فعالیت و ترافیک انسانی دیوانه‌وار تبدیل می‌شد.» او توضیح می‌دهد که با مشاورانی که تجربه کار در خیابان فلیت در سال ۱۹۶۹ را داشتند، همکاری کردند تا دفتر روزنامه را ترسیم کنند و جریان آن را با بازیگران هماهنگ کنند. مک‌کال می‌گوید: «شگفت‌انگیز بود که ببینیم چگونه شبیه یک اکوسیستم است.»
مجموعه باید تعادل بین وسعت و مقیاس را حفظ می‌کرد، با وجود بودجه کم فیلم، که این امر تیم را مجبور به خلاقیت و ابتکار عمل کرد. مک‌کال می‌گوید: «دنی به ما آزادی عمل زیادی در طراحی صحنه‌ها می‌دهد.»
این دو اخیراً سیگار را ترک کرده بودند، اما می‌خواستند یک لایه اصالت دیگر اضافه کنند. مک‌کال می‌گوید: «ما مانند دو بسته سیگار دود می‌کردیم تا بوی دود سیگار به مشام برسد.»
علاوه بر این، آن‌ها تلفن‌های قدیمی، ماشین‌های تحریر و سایر وسایلی را پیدا کردند که باعث غوطه‌وری بازیگران و فیلم در آن دوره شد.
ماشین‌های لینوتیپ
یکی از چالش‌ها پیدا کردن ماشین‌های لینوتیپ بود که «سان» برای حروف‌چینی به آن‌ها وابسته بود. مک‌کال می‌گوید: «آن‌ها بی‌قیمت هستند. تعداد بسیار کمی از آن‌ها در جهان باقی مانده است.»
دکوراتور صحنه فیلم، بن بارینگتون گروز، به کمک آمد. مک‌کال می‌گوید: «او کسی را پیدا کرد که وسواس چاپ فلزی داغ داشت و او را متقاعد کرد تا در این سفر با ما همراه شود.» این تیم در نهایت سه دستگاه لینوتیپ کاملاً کاربردی را به دست آورد.
دفتر لری
دفتر لری لمب طوری طراحی شده بود که منعکس‌کننده قوس داستانی او باشد. مک‌کال توضیح می‌دهد: «قرار بود دفتر روزنامه خسته به نظر برسد - کاربردی، اما بازتاب‌دهنده یک روزنامه در حال مبارزه. در میان هرج و مرج، لری به فضای خود نیاز داشت و با پیشرفت فیلم، باید احساس انزوا بیشتری کند. ما می‌خواستیم مخاطب او را از طریق پنجره‌های شیشه‌ای شبکه‌دار ببیند، در صحنه‌های پایانی که او با هیو کودلیپ، در حالی که اتاق خبر متروکه است، تلفنی صحبت می‌کند. این یک راه بصری برای نشان دادن این بود که در حالی که او به همه چیزهایی که می‌خواست رسید، خود را تنها یافته است.»
این تیم همچنین به طور نزدیک با دکوراتور صحنه، آلیس دیویس، همکاری کرد که مشارکت‌های او بسیار ارزشمند بود. مک‌کال یادآوری می‌کند: «وقتی یک روز وارد دفتر لری شدم، طرح اولیه او تقریباً بی‌نقص بود. این نشان‌دهنده میزان هماهنگی ما با یکدیگر بود.»
قدرت تشخیص و توجه به جزئیات آن‌ها به حدی بود که راهی برای کار کردن تلفن لری پیدا کردند. مک‌کال می‌گوید: «شما می‌توانید آن را بردارید و آمار فروش را بشنوید.»
مترو
در یک سکانس، روپرت مرداک سوار مترو می‌شود. همانطور که در همه چیز، متروی لندن نیز از آن زمان به بعد نوسازی شده است. بنابراین، سکانس قطار چالش‌های خاص خود را به وجود آورد. پگ توضیح می‌دهد: «فقط یک قطار از آن دوره وجود دارد که در نزدیکی واتفورد قرار دارد.» او می‌گوید: «این بخشی از یک موزه است، بنابراین ایده آوردن یک گروه فیلمبرداری در ابتدا باعث نگرانی متولیان موزه شد.»
وقتی نتوانستند از آن به روشی که می‌خواستند استفاده کنند، خلاق شدند. پگ می‌گوید: «ما از ماشین‌های باد قوی و روزنامه‌های پرنده برای ایجاد یک محیط پر جنب و جوش استفاده کردیم، در حالی که مراقب آثار باستانی بودیم.»
این صحنه با نورپردازی استیو مکی، طراح نور، زنده شد که از چراغ‌های بار متحرک سریع استفاده کرد. پگ می‌گوید: «او توانست نور را در طول کل قطار به سرعت بتاباند و آن را مانند این نشان دهد که با سرعت یک میلیون مایل در ساعت در حال حرکت است.»
مک‌کال اضافه می‌کند: «یک روحیه پانک و DIY وجود داشت. در طول آماده‌سازی، ما با تنظیمات مختلف آزمایش کردیم - دویدن دوربین در راهروها و ساخت پنجره‌های متروی جعلی برای رسیدن به ظاهر مناسب. دنی یک دوربین 360 درجه را به «Ink» آورد و از آن برای سکانس‌های خاصی، از جمله آدم‌ربایی حیاتی موریل مک‌کی، استفاده کرد. این کار شجاعانه و پرخطر به نظر می‌رسید، اما نتیجه داد.»
نوشته: جاز تنگ‌کی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: