هیچکس به مایک لی نمیگوید فیلمش درباره چیست. نه تهیهکنندگان، نه توزیعکنندگان و حتی نتفلیکس، که او میگوید میتواند او را «بدون پلک زدن» تامین مالی کند، اما هرگز این کار را نکرده است. در 83 سالگی، لی دقیقاً همان مردی است که همیشه بوده: هنرمندی با اصالت. او این داستان را برای اثبات آن میگوید.
در Savoy، لی با ظاهری آراسته و با کت و شلوار توئید و عینکدودی که روی پیشانیاش قرار دارد، در حال صحبت درباره فیلم جدیدش، «Tender Loving Care» است. این فیلم که در جشنواره فیلم ونیز به نمایش در میآید، احتمالاً آخرین فیلم او خواهد بود.
لی میگوید: «من هرگز به دنبال ساخت فیلمی نبودهام که فکر میکردم مردم میخواهند ببینند. من همیشه سعی کردهام فیلمی بسازم که خودم میخواهم بسازم.»
این رویکرد در طول 50 سال فعالیت حرفهای او ثابت بوده است. لی به خاطر فیلمهای واقعگرایانهاش که زندگی طبقه کارگر در بریتانیا را به تصویر میکشند، شناخته شده است. او هرگز از مصالحه با خواستههای تجاری خودداری نکرده است و این امر باعث شده است که او یکی از کارگردانان مورد احترام در صنعت سینما باشد.
«Tender Loving Care» داستان یک پرستار به نام «سم» (با بازی ماریون بیلی) است که از یک مرد مسن به نام «جان» (با بازی پیتر مولو) مراقبت میکند. فیلم به بررسی موضوعاتی مانند پیری، مرگ و میر و اهمیت ارتباط انسانی میپردازد.
لی میگوید: «من میخواستم فیلمی بسازم که درباره عشق و مراقبت باشد. میخواستم نشان دهم که چگونه میتوان در مواجهه با سختیها، امید و زیبایی را یافت.»
او اضافه میکند: «من فکر میکنم این فیلم مهم است، زیرا به ما یادآوری میکند که همه ما به یکدیگر نیاز داریم.»
لی در مورد آینده خود مطمئن نیست. او میگوید که ممکن است دیگر فیلم دیگری نسازد، اما از کار کردن در سینما دست نخواهد کشید.
«من همیشه عاشق سینما بودهام و همیشه به آن علاقهمند خواهم بود. من فکر میکنم سینما میتواند ابزاری قدرتمند برای تغییر جهان باشد.»
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: