مدیر جشنواره فیلم لندن: چرا این رویداد به نقطه شروع غیررسمی فصل جوایز تبدیل شده است؟

با قرارگیری در ماه اکتبر و پس از جشنواره‌هایی مانند برلین، کن، ونیز، تورنتو و تلوراید که به معرفی بهترین و مورد بحث‌ترین فیلم‌های سال کمک کرده‌اند، جشنواره فیلم لندن BFI همواره رویدادی بوده است که بسیاری از این فیلم‌ها برای اولین بار در یک مکان گرد هم می‌آیند. جشنواره امسال LFF نیز از این قاعده مستثنی نیست و با نمایش اروپایی فیلم «السینور» و فیلم‌هایی مانند «Club Kid»، «Wild Horse Nine»، «The Debut»، «Ink»، «La Bola Negra»، «Primetime»، «Tender Loving Care» و بسیاری دیگر آغاز می‌شود.

اما در چند سال اخیر، LFF به عنوان یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های اولیه در فصل جوایز نیز مطرح شده است. برای بسیاری، اکنون به طور موثر نقطه شروع غیررسمی مسابقه، حداقل از دیدگاه بین‌المللی است. زیرا در کنار 12 روز نمایش فیلم برای عموم مردم، نمایش‌های FYC، رویدادهای طراحان طعم، پرسش و پاسخ‌ها و کوکتل‌ها نیز برای رای‌دهندگان در دسترس است. فیلمسازان و ستاره‌هایی که قبلاً فقط برای نمایش اولیه‌شان حاضر می‌شدند، اکنون برنامه‌های فشرده‌ای دارند که در آن به رویدادهای مختلف برده می‌شوند تا در مورد کار خود صحبت کنند و برای سلفی ژست بگیرند.

کریستی متهسون، مدیر جشنواره، به خوبی از این موضوع آگاه است و می‌گوید که وضعیت رو به رشد جشنواره در زمینه جوایز، چیزی است که سال‌ها روی آن کار شده است.

او می‌گوید: «احساس می‌کنم جایی که جشنواره اکنون در آن قرار دارد، در واقع گواهی بر تلاش‌های مدیران قبلی جشنواره است و نحوه سخت‌کوشی آن‌ها برای قرار دادن این ایستگاه خاص در تقویم برای مردم. بدیهی است که تعداد زیادی از رای‌دهندگان جوایز در بریتانیا حضور دارند، اما بریتانیا همچنین یک بازار بسیار مهم برای انتشار فیلم است.»

متهسون در مورد رای‌دهندگان اشتباه نمی‌کند، که در هفته‌های منتهی به جشنواره، صندوق ورودی خود را با دعوت‌نامه‌های رویدادهای ویژه پر دیده‌اند.

طبق آمار منتشر شده سال گذشته، لندن بیشترین تمرکز رای‌دهندگان AMPAS را خارج از ایالات متحده داشت، با حدود 800 نفر - 7 درصد از کل - که در بریتانیا زندگی می‌کردند. در سراسر اروپا، این تعداد به بیش از 1750 نفر یا 15 درصد افزایش می‌یابد و انتظار می‌رود بسیاری برای شرکت در جشنواره سفر کنند. و این ارقام تنها با گسترش دامنه جهانی آکادمی در حال افزایش است.

برای متهسون، در کنار رویدادهای عمومی جشنواره، داشتن تمام فعالیت‌های اضافی در کنار آن «نوعی رای اعتماد» به LFF و مجموعه فیلم‌های آن است.

او می‌گوید: «ما فیلم‌هایی را پخش نمی‌کنیم که به آن‌ها اعتقاد نداریم یا فیلم‌هایی که فکر نمی‌کنیم بتوانیم مخاطب مناسب را برای آن‌ها پیدا کنیم. اما بسیار رضایت‌بخش است که احساس شود صنعت به جشنواره اعتماد دارد.»

جشنواره همچنین با زمان‌بندی خود، به ویژه با سخنرانی‌های Screen Talks، بر این تمرکز جوایز سرمایه‌گذاری کرده است. امسال احتمالاً بزرگترین مجموعه از نام‌ها را تا به امروز دارد، با حضور اندرو اسکات، سینتیا اریوو، سوفیا کوپولا، خاویر باردم، برد برد، جان مالکویچ، آوا دوورنی، نائومی آکی، دنی بویل، رابرت اِگِرز و جیمز گری که برای بحث‌های یک ساعته می‌نشینند. بسیاری از این افراد از قبل به عنوان نامزدهای احتمالی اسکار معرفی شده‌اند.

متهسون می‌گوید: «بیشتر آن‌ها با فیلمی اینجا هستند» و اضافه می‌کند که، بر خلاف پرسش و پاسخ‌های استاندارد FYC در مورد یک عنوان خاص، این گفتگوها اغلب بیشتر یک مکالمه شغلی هستند، چیزی که عموماً برای استعدادها ترجیح داده می‌شود.

البته، عامل کلیدی دیگری وجود دارد که باعث شده LFF به سکوی پرتاب بین‌المللی فصل جوایز تبدیل شود: خود لندن.

این پایتختی است که مدت‌ها موقعیت خود را به عنوان یکی از بزرگترین مراکز فیلم‌سازی جهان حفظ کرده است، وضعیتی که با هر فیلم بزرگ هالیوودی که در آن فیلمبرداری می‌شود (فیلمی که بسیاری انتظار دارند به موفق‌ترین فیلم تمام دوران تبدیل شود، «Avengers: Doomsday»، عمدتاً در Pinewood فیلمبرداری شده است) تقویت می‌شود. همانطور که متهسون اشاره می‌کند، این بدان معناست که بخش زیادی از صنعت یا در این شهر زندگی می‌کند یا در مقطعی در آن کار کرده است.

او می‌گوید: «کل دنیا اینجا است - مرکز فرهنگ است. و برای فیلمسازان، آن‌ها فیلم‌های خود را به مخاطبانی می‌آورند که بسیار آگاه هستند.»

By: Alex Ritman