آنا واز، فیلمساز تجربی، در گفتوگویی تازه پیرامون اثر جدید خود با عنوان «هانابی» (Hanabi) که در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمده است، به تحلیل ابعاد مختلف فاجعه هستهای فوکوشیما و تأثیرات آن بر جوامع معاصر پرداخته است. او با نگاهی به زادگاهش برزیل و مقایسه آن با فضای ژاپن، مفاهیم عمیقی را درباره تکرار تاریخ و عادیسازی بحران مطرح میکند.
واز در بخشی از صحبتهای خود میگوید: «وقتی دوباره شروع میکنید، همه چیز را تکرار میکنید. نوعی عادیسازی وضعیت فاجعه و بحران وجود دارد که برای بقای سیستم ضروری است. سیستم برای اینکه بتواند به حیات خود ادامه دهد، به فاجعه نیاز دارد.» این نگاه انتقادی، هسته مرکزی روایت او در فیلم جدیدش را تشکیل میدهد.
این فیلمساز با اشاره به آثار یوکو هایاسوکه، هنرمند ژاپنی، به بررسی پیوند میان هنر و واقعیتهای تلخ تاریخی میپردازد. واز معتقد است که هنرمندان وظیفه دارند فراتر از بازنمایی صرف فاجعه، به لایههای پنهان و ساختاری آن نفوذ کنند. او در این باره میافزاید: «ما در جهانی زندگی میکنیم که فاجعه به بخشی از روزمرگی تبدیل شده است و این موضوعی است که در هانابی به آن پرداختهام.»
یکی از نکات قابل توجه در این گفتوگو، دیدگاه شخصی آنا واز درباره نقشهای اجتماعی و هنری است. او با بیانی صریح میگوید که ترجیح میدهد به عنوان یک مادر شناخته شود تا یک «زامبی» در سیستم؛ استعارهای که به زعم او نشاندهنده تلاش برای حفظ انسانیت در دنیایی است که به سمت بیتفاوتی و مصرفگرایی پیش میرود.
فیلم «هانابی» که در جشنواره لوکارنو مورد توجه منتقدان قرار گرفته، ترکیبی از مستندسازی و رویکردهای تجربی است که تلاش میکند صدای قربانیان فاجعه فوکوشیما و تأثیرات بلندمدت آن بر محیط زیست و جامعه ژاپن را به شکلی متفاوت بازتاب دهد. واز با استفاده از تصاویر آرشیوی و فیلمبرداری در مناطق تحت تأثیر حادثه، سعی کرده است پیوندی میان گذشته و آینده برقرار کند.
در پایان، آنا واز تأکید میکند که سینما برای او ابزاری برای پرسشگری است، نه صرفاً سرگرمی. او امیدوار است که مخاطبان با تماشای «هانابی»، نگاهی عمیقتر به چرایی وقوع فجایع و نقش هر فرد در جلوگیری از تکرار آنها داشته باشند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: