عصر ایران- در دهه 1960، هم زمان با آماده سازی ژاپن برای برگزاری بازی های المپیک توکیو، کنزو تانگه پروژه ای متفاوت را در شهر تاکاماتسو به سرانجام رساند؛ سالنی ورزشی که اگرچه در مقیاسی کوچک تر از ورزشگاه ملی یویوگی ساخته شد، اما از نظر نوآوری سازه ای و کیفیت فضایی، جایگاهی هم تراز با مهم ترین آثار این معمار دارد. این بنا بین سال های 1962 تا 1964 ساخته و در آگوست 1964 افتتاح شد.
ویژگی شاخص این پروژه، سقف معلق آن است که با استفاده از کابل های فولادی و پوسته ای بتنی به شکل سهمی وار طراحی شده است. این سازه بر روی چهار ستون عظیم قرار گرفته و از بیرون، تصویری شبیه به یک کشتی بزرگ را تداعی می کند؛ موضوعی که باعث شد مردم محلی لقب «سالن کشتی» را برای آن انتخاب کنند.
این سالن با ظرفیت حدود 2500 نفر، نمونه ای برجسته از تلفیق مهندسی پیشرفته و زبان فرمی معماری مدرن است. استفاده گسترده از بتن اکسپوز، خطوط قدرتمند سازه و نمایش صریح عناصر باربر، آن را به یکی از آثار شاخص جریان بروتالیسم در ژاپن تبدیل کرده است. بسیاری از پژوهشگران، این پروژه را آزمایشگاهی برای ایده هایی می دانند که بعدها در ورزشگاه ملی یویوگی به اوج رسیدند.
با وجود اهمیت تاریخی و معماری، این ساختمان از سال 2014 به دلیل فرسودگی و نیاز به مقاوم سازی تعطیل شد. در سال های بعد، بحث تخریب آن مطرح شد، اما این تصمیم با واکنش گسترده معماران، پژوهشگران و نهادهای میراث فرهنگی روبه رو شد. این بنا پیش تر در فهرست «میراث در معرض خطر» بنیاد جهانی بناهای تاریخی نیز قرار گرفته بود و همچنان تلاش هایی برای احیا و تغییر کاربری آن ادامه دارد.
امروزه سالن ورزشی استان کاگاوا نه تنها یکی از مهم ترین آثار کنزو تانگه محسوب می شود، بلکه نمادی از دوران طلایی معماری مدرن ژاپن و نمونه ای درخشان از پیوند خلاقیت معماری با نوآوری سازه ای به شمار می رود؛ اثری که با گذشت بیش از شش دهه، همچنان جایگاه ویژه ای در تاریخ معماری جهان دارد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: