به گزارش اطلاعات آنلاین،این رویداد هنری که گردآوری آن را مهسا سرودی و پریسا قادری بر عهده داشتهاند، از ۲ ژوئیه ۲۰۲۶ (۱۱ تیر ۱۴۰۵) درهای خود را به روی علاقهمندان گشوده و روایتی عمیق از تجربه زیسته انسان ایرانی را به تصویر کشیده است.
در این نمایشگاه، آثار آیناز علیپور، سینا برومندی، نیلوفر فلاحفر، رژین شفیعی و فروزان شیرغانی در کنار هم قرار گرفتهاند تا تم اصلی این رویداد، یعنی مرز شکننده میان «یادآوری» و «فراموشی» را از زاویههای گوناگون به کاوش بگذارند. هنرمندان حاضر در این مجموعه، چه آنها که در داخل کشور زندگی میکنند و چه آنان که خارج از ایران ساکن هستند، به جای بازنمایی مستقیم رویدادها، بر پیامدهای عاطفی، ترومای جمعی و رنجهای ناپیدای پس از آن تمرکز کردهاند.
آثار ارائه شده طیف وسیعی از مدیومهای هنری را شامل میشود؛ از فیلم مستند تجربی رژین شفیعی که با تصویربرداری از خانه مادریاش در اصفهان مفهوم تعلیق در غربت را میکاود، تا نقاشیهای مجسمهوار نیلوفر فلاحفر که با الهام از معماری ایرانی، نگارگری و اشعار حافظ و شاهنامه به بازسازی حافظه جمعی میپردازد. در سویی دیگر، فروزان شیرغانی با تغییر شکل و ساختارزدایی از پیکر انسان، بدن را به میدان نبردی میان رنج و تابآوری در برابر بحران تبدیل کرده است. آیناز علیپور نیز با دوختهای خطی روی پارچه و بازآفرینی رفتارهای روزمره، تلاش برای بقا از طریق تکرار حافظه را نشان میدهد. بخش ویژهای از نمایشگاه به عکسهای سینا برومندی اختصاص دارد؛ تصاویری که بین ژوئن ۲۰۲۵ تا فوریه ۲۰۲۶ (خرداد ۱۴۰۴ تا بهمن ۱۴۰۴) و در میان ناآرامیها، جنگ و قطعیهای مداوم ارتباطات در تهران ثبت شدهاند و شکاف عمیق میان ادراک بصری و واقعیت زیسته را به رخ میکشند.
نمایشگاه «پاکشده اما فراموشنشده» با طرح یک پرسش محوری، مخاطب را به تفکری عمیق وامیدارد: آیا فراموش کردن دردناکتر است یا به یاد آوردن، و در نهایت ما حمل کدام رنج را برای ادامه زندگی انتخاب میکنیم؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: