عصرایران؛ مهدی بخشیان (کارشناس بیمه)- سخن گفتن از «طراحی طرحهای جدید بیمهای» و استفاده از ظرفیت سرمایهگذاری صنعت بیمه برای ایجاد اشتغال جایگزین کولبری، در نگاه نخست اقدامی مثبت به نظر میرسد؛ اما یک سؤال اساسی دارد:
اگر صنعت بیمه قرار است در ایجاد اشتغال جایگزین کولبری نقش داشته باشد، باید مشخص شود چه طرحی، با چه منابعی، در چه پروژههایی و بر اساس کدام مجوز و مقررات قرار است اجرا شود.
شرکتهای بیمه، نهادهای تخصصی مدیریت ریسک و سرمایهگذاریاند؛ نه متولی ایجاد اشتغال و توسعه مناطق مرزی.
بیمه میتواند ریسک کولبری را پوشش دهد؛ اما نمیتواند علت اقتصادی و اجتماعی کولبری را برطرف کند.
کولبری در بسیاری از موارد نتیجه نبود فرصت شغلی پایدار و مناسب است. راهحل پایدار آن نیز ایجاد اشتغال مولد، توسعه زیرساخت، سرمایهگذاری واقعی و فراهم کردن مسیرهای رسمی فعالیت اقتصادی است.
بنابراین اگر قرار است صنعت بیمه در این زمینه ورود کند، انتظار میرود به جای کلیگویی، طرح را منتشر کند:
* پروژههای موردنظر چیست؟
* سرمایه موردنیاز چقدر است؟
* منابع از کجا تأمین میشود؟
* بازده و ریسک سرمایهگذاری چگونه محاسبه شده است؟
* نقش بیمه مرکزی چیست؟
* نقش شرکتهای بیمه چیست؟
* و مبنای قانونی این ورود چیست؟
مسئله مهمتر
نباید با یک وعده بیمهای، یک مسئله عمیق اقتصادی و اجتماعی را سادهسازی کرد.
کولبر پیش از آنکه به بیمهنامه نیاز داشته باشد، به شغل پایدار نیاز دارد.
اگر طرحی وجود دارد، منتشر شود؛ اگر مطالعهای انجام شده، ارائه شود؛ و اگر قرار است منابع صنعت بیمه وارد چنین پروژهای شود، مبنای قانونی و اقتصادی آن شفاف شود.
در حکمرانی، فاصله میان «ایده»، «طرح» و «عملکرد» را باید با سند و عدد پر کرد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: