عصر ایران - در سال ۱۹۷۶، زمانی که بیشتر خودروسازان همچنان بر افزایش سرعت خودروها تمرکز داشتند، ولوو به این پرسش فکر میکرد که آیا خودروها میتوانند بدون استفاده از بنزین نیز کار کنند یا خیر.
نتیجه این پروژه، خودرویی با نام «البیل» بود؛ واژهای سوئدی که به معنای «خودروی برقی» است. این خودرو نمونهای کوچک و کاربردی بود که با هدف انجام وظایف مشخص و سفرهای کوتاه طراحی شده بود.
ولوو تنها دو نمونه اولیه از البیل ساخت؛ یکی با دو صندلی و دیگری با چهار صندلی. بخشی از هزینه توسعه این پروژه را شرکت مخابرات سوئد، تلورکت، تأمین کرد.
این خودروها در اطراف شهر گوتنبرگ برای سفرهای کوتاه مورد استفاده قرار گرفتند و وظایفی مانند جابهجایی نامهها و کارکنان را انجام میدادند؛ بدون آنکه در محل استفاده، آلایندگی تولید کنند.
البیل تنها ۲.۴۶ متر طول داشت، اما وزن آن حدود ۲۲۰۰ کیلوگرم بود. نیروی مورد نیاز خودرو از ۱۲ باتری ششولتی تأمین میشد که بردی در حدود ۵۰ کیلومتر یا حدود دو ساعت رانندگی را فراهم میکردند.
حداکثر سرعت این خودروی آزمایشی نیز به ۶۹ کیلومتر بر ساعت میرسید.
ظاهر خودرو چندان مورد توجه نبود، اما هدف پروژه چیز دیگری بود؛ مهندسان ولوو میخواستند امکان استفاده از نیروی برق برای حملونقل روزمره را آزمایش کنند.
ولوو حتی برای برخی جزئیات البیل از قطعات موجود در محصولات دیگر خود استفاده کرد. برای نمونه، دستگیرههای در این خودرو از مدل ۲۴۰ ولوو گرفته شده بود.
با وجود آنکه البیل اساساً یک خودروی آزمایشی و خدماتی محسوب میشد، به چهار کمربند ایمنی و تکیهگاه سر برای صندلیهای جلو مجهز بود؛ جزئیاتی که با رویکرد شناختهشده ولوو به ایمنی خودرو هماهنگ بود.
البیل حدود نیم قرن پیش از خودروهایی مانند EX30، تجربه ولوو در زمینه خودروهای برقی را به نمایش گذاشت؛ خودرویی کوچک که با وجود ابعاد محدود، وزن قابل توجهی داشت.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: