به گزارش اطلاعات آنلاین، این قابلیت نشاندهنده توانایی رو به رشد امارات در تجهیز هواپیماهای جنگی قدیمیتر به سلاحهای بومی پیشرفته است. این ادغام در گروه دفاعی دولتی EDGE به نمایش گذاشته شد. Mirage 2000-9 که در دهه ۱۹۹۰ تهیه شد، یکی از دو نوع جنگندهای است که در نیروی هوایی امارات در کنار جنگندههای جدیدتر F-16E/F Block 60 که در دهه ۲۰۰۰ خریداری شدند، خدمت میکنند.
خانواده Desert Sting یکی از جاهطلبانهترین برنامههای سلاحهای هدایتشونده بومی امارات را نشان میدهد. این سامانه که در EDGE توسعه یافته، بمبهای هوایی متعارف را از طریق افزودن کیتهای هدایت مدولار که ناوبری ماهوارهای را با هدایت اینرسی ترکیب میکنند، به مهمات هدایتشونده دقیق تبدیل میکند، در حالی که برخی انواع آن از هدایت لیزری برای دقت نهایی استفاده میکنند.
نتیجه، یک سلاح دقیق نسبتاً کمهزینه است که قادر به درگیری با اهداف ثابت و متحرک با دقتی به مراتب بیشتر از بمبهای غیر هدایتشونده است. با این حال، کاربرد این بمب در تلاشهای جنگی مداوم به رهبری ایالات متحده علیه ایران، به دلیل قابلیتهای مداوم پدافند هوایی ایران که حملات نفوذی حتی با هواپیماهای رادارگریز پیشرفته را بسیار پرخطر کرده، همچنان محدود است.
این جنگنده در مقایسه با بیشتر جنگندههای نسل چهارم دیگر، از جمله نه تنها پلتفرمهای دو موتوره مانند MiG-29 و F-18، بلکه سایر پلتفرمهای تک موتوره مانند F-16 و J-10، از مانورپذیری بسیار پایینتر و نسبت رانش/وزن ضعیفتری رنج میبرد. موتور توربوفن تک موتوره SNECMA M53-P2 آن، رانش بسیار کمتری نسبت به همتایان خارجی خود مانند WS-10 چینی و F110 آمریکایی که سایر طرحهای تک موتوره نسل چهارم را پشتیبانی میکنند، تولید میکند.
در حالی که ایالات متحده بستههای ارتقای گستردهای را برای F-16، به ویژه F-16V که جنگندهها را به استاندارد «نسل ۴+» میرساند، توسعه داده، هیچ ارتقایی برای Mirage 2000 ارائه نشده و این هواپیما را به شکلی فزاینده منسوخ کرده است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: