عصر ایران؛مجله تصویری سلاح-در سال های جنگ جهانی دوم، کارخانه Willow Run در میشیگان به یکی از مراکز اصلی تولید B-24 Liberator تبدیل شد؛ بمب افکنی که ساخت آن تا پیش از ورود فورد به پروژه، بیشتر در کارخانه های تخصصی صنعت هوانوردی انجام می شد.
در سال 1941، فورد ساخت کارخانه ای را آغاز کرد که قرار بود تولید هواپیما را با شیوه های مورد استفاده در صنعت خودرو ترکیب کند. ایده اصلی، انتقال روش تولید انبوه خودرو به ساخت بمب افکن بود؛ کاری که به خط تولیدی بسیار بزرگ و سازماندهی متفاوتی نسبت به کارخانه های معمول هواپیماسازی نیاز داشت.
Willow Run به تدریج شکل گرفت و خط مونتاژ اصلی آن به حدود 1.6 کیلومتر رسید. قطعات مختلف در بخش های جداگانه آماده می شدند و هواپیما در طول خط، مرحله به مرحله کامل می شد. بسیاری از کارگران نیز پیش از ورود به کارخانه تجربه ای در ساخت هواپیما نداشتند و برای وظایف مشخص خود آموزش می دیدند.
با افزایش تولید، محوطه کارخانه و فرودگاه مجاور آن به بخشی از فرایند روزمره تبدیل شد. هواپیماهای تکمیل شده پس از خروج از خط مونتاژ در محوطه فرودگاه قرار می گرفتند تا برای مراحل بعدی آماده شوند. به این ترتیب، به تدریج ردیف هایی از B-24ها در اطراف کارخانه شکل گرفت.
Willow Run در ادامه بیش از 8600 فروند B-24 تولید کرد و به بزرگ ترین مرکز تولید این بمب افکن در آمریکا تبدیل شد. بخش مهمی از این تولید، نتیجه استفاده از همان اصولی بود که صنعت خودرو برای افزایش سرعت و نظم تولید به کار گرفته بود: تقسیم کار، استانداردسازی قطعات و انتقال محصول در یک خط مونتاژ پیوسته.
در نهایت، Willow Run به نمونه ای از تغییر مقیاس تولید صنعتی در دوران جنگ تبدیل شد؛ کارخانه ای که در آن ساخت یک هواپیمای سنگین، از یک فرایند تخصصی و محدود به مجموعه ای از مراحل استاندارد و تکرارپذیر تبدیل شده بود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: