عصر ایران ؛ علی نجومی _ عبدالرضا کیانینژاد، که همه او را با نام هنری «مازیار» میشناسند، برای رسیدن به آرزویش درس و مدرسه را نیمهکاره رها کرد و از بابل راهی تهران شد. مدت زیادی نگذشت که عکسهایش روی جلد مجلات و روزنامهها نشست و رسانهها یکی پس از دیگری درباره این خواننده جوان نوشتند؛ خوانندهای با صدایی گرم و تحریرهایی سریع، ظریف و دلنشین که بسیاری میخواستند بدانند از کجا آمده است.
پادکست را اینجا بشنوید
استعداد مازیار در اردوهای دانشآموزی رامسر توسط محمد نوری، خواننده نامدار ایران، کشف شد و همین اتفاق مسیر زندگی او را تغییر داد. نخستین آثارش با استقبال فراوان روبهرو شد. از جمله ترانه «باغچه» با شعری از فرهاد شیبانی و آهنگی از تورج شعبانخانی و همچنین «معراج» با شعری از اردلان سرفراز و آهنگی از فرید زلاند.
مازیار در نخستین روز تابستان سال ۱۳۳۱ در بابل متولد شد. نقل است که در نوجوانی به دوستانش گفته بود روزی به خوانندهای مشهور تبدیل خواهد شد و همه مردم ایران به آثارش گوش خواهند داد. این پیشبینی چندان هم دور از واقعیت نبود؛ او پیش از دریافت دیپلم به شهرت رسید و آلبومهایش با استقبال چشمگیری روبهرو شدند. نخستین ترانه رسمی او «آرزوی فردا» بود که شعر و آهنگ آن را جهانبخش پازوکی ساخته بود.
از مجموعه پادکست خوانندگان جاودانه موسیقی ایران، پادکستی درباره ناصر عبداللهی را اینجا بشنوید
همکاری مازیار و جهانبخش پازوکی سالها ادامه یافت و آثار ماندگاری را به یادگار گذاشت. حتی نام هنری «مازیار» نیز به پیشنهاد پازوکی انتخاب شد. او بعدها با آهنگسازان برجستهای همچون بابک بیات، ناصر چشمآذر، عماد رام، مجتبی میرزاده و تورج شعبانخانی همکاری کرد و مجموعهای از آثار ماندگار را در کارنامه خود به ثبت رساند. از جمله این آثار میتوان به «فریاد عاشق» با آهنگی از مجتبی میرزاده و شعری از آرش سزاوار، «وطن» یا «غربت» با شعر و آهنگ فضلالله توکل، «ماهیگیر» با شعر و آهنگ جهانبخش پازوکی، «خسته» با آهنگی از عماد رام و شعری از رحیم معینی کرمانشاهی و «تنهایی» با شعری از شهین حنانه و آهنگی از تورج شعبانخانی اشاره کرد.
مازیار در سال ۱۳۵۷ با افسانه ازدواج کرد. این ازدواج به شیوهای سنتی شکل گرفت و روایت شده است که وقتی مازیار از همسر آیندهاش پرسید: «چقدر مرا میشناسید؟» او در پاسخ گفت: «شما را که همه ایران میشناسند.»
یکی از ماندگارترین آثار مازیار، ترانه «شهید» است که در سال ۱۳۵۹ و همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق منتشر شد. شعر این اثر را ایرج جنتی عطایی سرود و بابک بیات آهنگ آن را ساخت.
دو دختر مازیار، غزل و ترانه، نیز راه پدر را ادامه دادند و بهصورت حرفهای وارد دنیای موسیقی شدند. غزل مازیار حتی چندین کنسرت ویژه بانوان در ایران برگزار کرده است.
سرانجام مازیار در سال ۱۳۷۶، در ۴۵ سالگی، بر اثر سکته قلبی و مغزی درگذشت. پیکر او در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. با وجود عمر کوتاهش، آثار او همچنان در میان دوستداران موسیقی ایرانی شنیده میشود و نامش در حافظه موسیقی پاپ ایران ماندگار مانده است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: