به گزارش ایتنا
از جعبههای سنگین و کوچک ۲۱ اینچی در دهه ۷۰ میلادی تا نمایشگرهای هوشمند و غولپیکر ۸۰ اینچی امروزی؛ نگاهی به مسیر تحول تکنولوژی تلویزیونها و تغییر سبک زندگی مردم که باعث شده این دستگاهها به مرکز سرگرمی خانههای مدرن تبدیل شوند.
تلویزیونهایی که امروزه بخش بزرگی از دیوار خانهها را به خود اختصاص میدهند، فاصله زیادی با نمایشگرهای کوچک و جعبهای چند دهه قبل دارند. بررسی روند تغییر اندازه تلویزیونها نشان میدهد که این وسیله سرگرمی در طول چند دهه گذشته، مسیری چشمگیر را از نمایشگرهای ۲۱ اینچی دهه ۱۹۷۰ تا تلویزیونهای ۸۰ اینچی و بزرگتر امروزی طی کرده است.
بر اساس آمارهای منتشرشده، تا سال ۲۰۲۲ میانگین اندازه تلویزیونهای مورد استفاده در خانههای ایالات متحده به حدود ۴۷.۵ اینچ رسیده بود. امروزه بسیاری از مصرفکنندگان دیگر تمایلی به خرید تلویزیونهای کوچکتر از ۵۰ اینچ ندارند و بازار نیز به سمت نمایشگرهای بزرگتر حرکت کرده است. برای نمونه، فروش تلویزیونهای ۸۰ تا ۸۹ اینچی در سال ۲۰۲۵ نسبت به سال قبل ۲۶.۵ درصد افزایش یافته است.
در سوی دیگر بازار، بزرگترین تلویزیونهای موجود به محصولاتی تبدیل شدهاند که بیشتر به یک سینمای خانگی شباهت دارند و میتوانند بخش قابل توجهی از یک دیوار را در خانه اشغال کنند.
تلویزیونهای ۲۱ اینچی؛ استاندارد خانهها در دهه ۱۹۷۰
برای درک میزان تغییرات، کافی است به دهه ۱۹۷۰ میلادی بازگردیم؛ دورهای که تلویزیونهای رنگی بهتدریج جای مدلهای سیاهوسفید را گرفتند و به یکی از اصلیترین وسایل سرگرمی در خانهها تبدیل شدند.
در آن زمان، اندازه معمول تلویزیونهای خانگی حدود ۲۱ اینچ بود. حتی مدلهای پیشرفتهتر نیز معمولاً نمایشگری بین ۱۹ تا ۲۵ اینچ داشتند و در قالب تلویزیونهای بزرگ CRT با بدنه چوبی ساخته میشدند.
این تلویزیونها اغلب داخل کابینتهای کنسولی قرار میگرفتند، بلندگوهای داخلی در قسمت جلویی داشتند و کنترلهای اصلی روی بدنه دستگاه تعبیه شده بود. کنترل از راه دور نیز هنوز یک قابلیت لوکس و کمتر رایج محسوب میشد.
با وجود کیفیت تصویر محدود، وضوح پایینتر و ابعاد بزرگ بدنه، تلویزیونهای کنسولی در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نماد فناوری مدرن و مرکز اصلی سرگرمی خانوادهها بودند؛ جایگاهی که امروزه تلویزیونهای بزرگ ۷۵ اینچی و بالاتر با وضوح ۴K و فناوریهای پیشرفتهتر در اختیار دارند.
نقطه آغاز رشد اندازه تلویزیونها
یکی از عوامل مهم در افزایش اندازه تلویزیونها، تغییر نسبت تصویر بود. تلویزیونهای دهه ۱۹۷۰ معمولاً از نسبت تصویر ۴:۳ استفاده میکردند؛ یعنی نمایشگرهایی تقریباً مربعی که برای استانداردهای تصویری آن زمان طراحی شده بودند.
اما در اواسط دهه ۲۰۰۰، با عرضه نمایشگرهای تخت و مقرونبهصرفه، تلویزیونهای عریض به استاندارد جدید بازار تبدیل شدند. ورود تلویزیونهای HD نیز تحول بزرگی ایجاد کرد؛ زیرا این مدلها برخلاف تلویزیونهای CRT، باریکتر و سبکتر بودند و امکان تولید نمایشگرهای بزرگتر و جابهجایی آسانتر آنها فراهم شد.
از همین زمان، رقابت شرکتهای تولیدکننده برای ساخت تلویزیونهای بزرگتر شدت گرفت و اندازه نمایشگرها به یکی از مهمترین معیارهای خرید کاربران تبدیل شد.
چرا تلویزیونها هر روز بزرگتر میشوند؟
افزایش اندازه تلویزیونها دلایل مشخصی دارد. نمایشگر بزرگتر در کنار وضوح بالاتر، تجربه تماشای فیلم، انجام بازیهای ویدیویی و استفاده از محتوای چندرسانهای را جذابتر و فراگیرتر میکند.
برای بسیاری از کاربران، بهویژه علاقهمندان به سینما و بازی، خرید یک تلویزیون بزرگتر در صورت داشتن بودجه کافی، انتخابی منطقی محسوب میشود.
با این حال، بازار تلویزیون در سالهای اخیر تنها بر افزایش اندازه تمرکز ندارد. تولیدکنندگان اکنون علاوه بر ابعاد، روی کیفیت تصویر، فناوری پنل و دوام محصولات رقابت میکنند.
امروزه پرسش اصلی کاربران دیگر فقط این نیست که «تلویزیون ۷۵ اینچی بهتر از مدل ۶۵ اینچی است؟» بلکه انتخاب میان فناوریهایی مانند Mini LED و OLED و بررسی اینکه کدام فناوری برای فضای خانه مناسبتر است، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
📡منبـع خبـر:
www.itna.ir
ایتنا
🏹لـینـک کـوتـاه:
halohava.top/U9JFgY
.jpg)
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: