به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از بیبیسی، مرگ پنیتیر پروندهای پر از درد، اعتیاد و فشارهای خردکننده را گشود که بار دیگر ضمیر پنهان صنعت سرگرمی را به چالش کشیده است.
پنیتیر در خاطرات خود که ماهها پیش از مرگش منتشر شد، پرده از رازی تلخ برداشت: او تنها ۱۶ ساله بود که برای نخستین بار در آستانه حضور روی فرش قرمز سریال پرمخاطب «قهرمانان»، طعم تلخ قرصهای محرک را چشید. به گفته او، یکی از اعضای تیمش برای افزایش انرژی، قرصی به او داد که مسیر زندگیاش را برای همیشه تغییر داد.
او در کتاب خود از این قرص به عنوان «داروی دروازهبانی» یاد کرد که او را به سمت دنیای داروها و سقوط مرگبار اعتیاد هل داد. پزشکی قانونی مرگ او را در شرایطی بررسی کرده که نشانهای از آسیب جسمی دیده نشده، اما اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا تحقیقات ویژهای را در این زمینه آغاز کرده است.
متخصصان اعتیاد ریشه این بحران را عمیقتر میدانند. دکتر لوک تروتمن، مدیر پزشکی مرکز درمان اعتیاد آکسفورد، معتقد است ستارههای کودک در دوران حساس رشد، در معرض ابعاد بزرگسالانهای از زندگی قرار میگیرند که هیچکس برای هضم آنها آماده نیست.
کریستی کارلسون رومانو، ستاره سابق دیزنی، در بیانیهای تکاندهنده، شهرت زودهنگام را به یک بیماری تروماتیک مغزی تشبیه کرد و نوشت: «ما تقریباً هیچ واژهای برای آنچه اتفاق میافتد وقتی استرس، زیر ذرهبین بودن، طرد شدن و فروپاشی حریم خصوصی به معماری یک دوران کودکی تبدیل میشوند، نداریم.»
وقتی دوران اوج این بازیگران به پایان میرسد، آنها بدون «دوپامین ناشی از شهرت و پول» رها میشوند؛ در حالی که مغزشان همچنان به دارو و مواد برای تسکین خوددرمانی وابسته است.
داستان پنیتیر تنها نیست. چهرههایی چون درو بری مور، دمی لواتو و میشل رودریگز نیز پیشتر از دسترسی آسان و زودهنگام به مواد مخدر و داروهای مسکن مخدر پرده برداشته بودند. از سوی دیگر، آمیختگی روابط حرفهای با والدین - موضوعی که مادر پنیتیر نیز در آن نقش داشت و تمرکز خود را معطوف موفقیت زودهنگام دخترش کرده بود - مرزهای حمایتی را محو و این کودکان را آسیبپذیرتر میکند.
مرگ دردناک هایدن پنیتیر و برادرش (که او نیز برای خلاصی از هروئین و کوکائین دستوپنجه نرم میکرد)، یادآور این حقیقت تلخ است که اعتیاد یک بیماری مزمن است و لغزشها میتوانند منجر به از دست رفتن جان افراد شود. با این حال، کارشناسان تأکید میکنند که تا زمانی که هالیوود و جامعه فکری به حال استرسها و فشارهای طاقتفرسای تحمیلشده بر کودکان نکنند، این تراژدیهای خاموش همچنان قربانی خواهند گرفت.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: