عصر ایران- ساختمان فلت آیرون که در ابتدا با نام «ساختمان فولر» شناخته می شد، در سال 1902 بر اساس طرح دنیل برنهام و فردریک دینکلبرگ ساخته شد. این بنا در محل تقاطع خیابان پنجم، برادوی و خیابان های 22 و 23 منهتن قرار دارد؛ زمینی با شکل گوه ای که معماران را به طراحی یکی از متفاوت ترین ساختمان های تاریخ معماری واداشت.
این ساختمان 22 طبقه، از نخستین آسمان خراش های دارای اسکلت فولادی در ایالات متحده بود. بهره گیری از سازه فولادی باعث شد دیوارهای بیرونی نقش باربر نداشته باشند و امکان اجرای نمایی ظریف از سنگ آهک و سفال لعاب دار فراهم شود؛ رویکردی که در آغاز قرن بیستم یکی از مهم ترین نوآوری های مهندسی ساختمان محسوب می شد.
نمای بنا با الهام از سبک «هنرهای زیبا» طراحی شده است؛ سبکی که با تزیینات کلاسیک، تناسبات دقیق و شکوه ظاهری شناخته می شود. ترکیب این سبک با فناوری نوین سازه فولادی، فلت آیرون را به یکی از شاخص ترین نمونه های گذار معماری از سنت به مدرنیته تبدیل کرد.
فرم باریک و مثلثی ساختمان در زمان ساخت توجه بسیاری را جلب کرد. هرچند برخی منتقدان در ابتدا موفقیت آن را زیر سوال می بردند، اما این بنا خیلی زود به یکی از شناخته شده ترین نمادهای شهر نیویورک تبدیل شد و حضور مداوم آن در آثار سینمایی، نقاشی، عکاسی و ادبیات، جایگاه فرهنگی آن را تثبیت کرد.
فلت آیرون امروز علاوه بر ارزش تاریخی و معماری، یکی از مهم ترین نشانه های هویت شهری نیویورک به شمار می رود. این ساختمان پس از سال ها مرمت، وارد مرحله تازه ای از حیات خود شده و با حفظ ویژگی های تاریخی، برای کاربری مسکونی بازآفرینی شده است؛ اقدامی که نمونه ای از تلفیق حفاظت از میراث معماری با نیازهای امروز شهرها به شمار می رود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: