اعزام بمب‌افکن‌های هسته‌ای چین به رزمایش؛ تکمیل سه‌گانه اتمی پکن

به گزارش اطلاعات آنلاین، این بمب‌افکن پس از تأیید عمومی مبنی بر اینکه هواپیما می‌تواند JL-1 با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای را حمل کند، به عنوان یک جزء مهم و فزاینده از بازدارندگی هسته‌ای چین ظهور کرده است. این توسعه مهم است زیرا ترکیب H-6N و JL-1 روش سومی را برای پرتاب سلاح‌های هسته‌ای در بردهای بین قاره‌ای در اختیار چین قرار می‌دهد و بدین ترتیب سه‌گانه هسته‌ای این کشور را تکمیل و چالش‌های جدیدی را برای دفاع از سرزمین اصلی ایالات متحده ایجاد می‌کند.

H-6N جدیدترین و گسترده‌ترین عضو بازطراحی‌شده خانواده H-6 است که بیش از شش دهه با تولید مداوم و چندین دور جامع نوسازی به چین خدمت کرده است. برخلاف انواع قبلی H-6، H-6N با بدنه اصلاح‌شده برای حمل سلاح‌های خارجی بزرگ و قابلیت سوخت‌گیری در حین پرواز طراحی شده که انعطاف‌پذیری عملیاتی آن را به میزان بسیار زیادی افزایش و به آن اجازه می‌دهد در فواصل بسیار دورتری از پایگاه‌های هوایی چین فعالیت کند. این هواپیما همچنین از ارتقای گسترده سامانه‌های الکترونیکی، حسگرها و سلاح‌های معرفی‌شده در ناوگان مدرن H-6 چین بهره‌مند است.

ترکیب H-6N و JL-1 پیامدهای مهمی برای بقای نیروهای هسته‌ای چین دارد. یک نیروی موشکی بالستیک ثابت متعارف می‌تواند در صورت شناسایی و نابودی تأسیسات پرتاب آن توسط دشمن، در برابر یک حمله اولیه در مقیاس بزرگ آسیب‌پذیر باشد، در حالی که زیردریایی‌های حامل موشک بالستیک، پنهانکاری بیشتری فراهم می‌کنند، اما همچنان بسیار گران‌تر و از نظر فناوری پیچیده‌ترند. در مقابل، بمب‌افکن‌ها را می‌توان بالقوه پراکنده کرد، در حالت آماده‌باش قرار داد و پس از مشاهده نشانه‌های حمله احتمالی، به پرواز درآورد و احتمال نابودی کل نیرو را در زمین کاهش داد. مهم‌تر از آن، این هواپیما می‌تواند برای سیگنال‌دهی هسته‌ای استفاده شود.

فعالیت عملیاتی رو به گسترش این هواپیما همچنین تمایل روزافزونی را برای به‌کارگیری بمب‌افکن‌های H-6 فراتر از مرزهای سرزمینی چین نشان داده است. در ژوئیه ۲۰۲۴، بمب‌افکن‌های H-6 در کنار بمب‌افکن‌های راهبردی Tu-95 روسیه، گشت مشترکی را در نزدیکی آلاسکا انجام دادند که باعث واکنش هواپیماهای آمریکایی و کانادایی شد. چنین عملیاتی نشان داد خانواده H-6 می‌تواند برای سیگنال‌دهی راهبردی دور از خط ساحلی چین به کار گرفته شود، گرچه به‌کارگیری عملیاتی H-6N هسته‌ای، مأموریتی به مراتب مهم‌تر خواهد بود.

انتظار می‌رود H-6N نقش محدودی در بازدارندگی هسته‌ای ایفا کند، قبل از اینکه اولین بمب‌افکن‌های رادارگریز بین قاره‌ای چین در حدود سال ۲۰۳۰ به خدمت گرفته شوند. این هواپیماها چند سال است در آزمایش‌های پروازی دیده شده‌اند و به نظر می‌رسد بسیار بزرگ‌تر و مسلح‌تر از رقیب آمریکایی B-21 هستند که در حال حاضر در دست توسعه است. در حالی که H-6 برای درگیری با اهداف در بردهای طولانی به موشک‌های پیشرفته متکی است، جانشینان آن بیش از ۷۰ سال بعد با طرح‌های رادارگریز بال پرنده طراحی شدند که به آنها اجازه می‌دهد نه تنها حملات موشکی، بلکه حملات نفوذی عمیق را انجام دهند.