هزاران شورش در هند: خدشه‌دار شدن هاله‌ی شکست‌ناپذیری مودی

در اکتبر امسال، هند کشوری است که هزاران شورش در آن در حال شکل‌گیری است.

«سوسک‌های» هند – حامیان حزب جانتا سوسک (CJP) – دوباره به خیابان‌ها آمده‌اند و 157مین سالگرد تولد ماهاتما گاندی را با نافرمانی مدنی گرامی می‌دارند. یک بار دیگر، فضا شاد و پر جنب و جوش بود: دانشجویان فراوان؛ ردیفی از زنان در حال راهپیمایی، با مشت‌های گره‌کرده و همراه با مردان جوان، در هوا مشت می‌زدند و فریاد می‌زدند: «گیانو، کار تمام است، برادر».

به طرز عجیبی، آن‌ها در حال حاضر از «گیانو» - گیانش کمار، رئیس کمیسیون انتخابات هند (CEC) - به زمان گذشته اشاره می‌کنند. چه چیزی در انتظار است - چه سیستمی یا شخصی - سوالی است که به تعویق افتاده است. فعلاً، معترضان با یک پیام واحد و متمرکز متحد شده‌اند: آن‌ها خواستار استعفای کمار هستند که به دستکاری فهرست رای‌دهندگان به نفع حزب بهاراتیا جاناتا نارندرا مودی متهم شده است.

زنان جوان و دانشجویان کوئیر پس از ادعای تجاوز به یک دختر 17 ساله در پارک آستها کونج در جنوب شرقی دهلی توسط سه مرد که خود را به عنوان افسر پلیس جا زده بودند، به خیابان‌ها آمده‌اند. همزمان در بمبئی، والدین ساهیل واکوده، دانشجوی سال دوم BTech در IIT بمبئی، اعتصاب نامحدود غذا را پس از خودکشی او در اوایل این ماه آغاز کرده‌اند. آن‌ها خواستار دستگیری معلمان او شده و ادعا می‌کنند که مورد آزار و اذیت شدید مبتنی بر طبقه قرار گرفته است. در پون، داوطلبان کمیسیون خدمات عمومی ماهاراشترا در خیابان‌ها هستند و خواستار استعفای رئیس آن به دلیل طیف وسیعی از نگرانی‌ها در مورد تخلفات ادعایی در امتحانات، مسائل شفافیت و عدم اطمینان در مورد نتایج امتحانات هستند.

بقیه هند - کسانی که در خیابان‌ها نیستند - به طور جدایی‌ناپذیری به یک کامپیوتر یا صفحه تلفن متصل هستند و در جریان‌های متناوب شادی، بدبینی، شک و خشم قرار دارند.

همگرایی ناگهانی این اعتراضات پرشور، دولت مودی را در یک انقباض نارضایتی داخلی قرار داده است. امواج متوالی اعتراضات، تغییر خطرناکی در روحیه ملی را نشان می‌دهد، که به طور موثری یک جمعیت نسل Z پراکنده را علیه مرکز متحد می‌کند، مخالفان را به عنوان یک نیروی ملی احیا می‌کند و نارضایتی‌های پراکنده را به یک جنبش منسجم و بسیار قابل مشاهده تبدیل می‌کند که دولت دیگر نمی‌تواند آن را مهار کند.

علاوه بر این، مرکز دهلی و بخش‌هایی از بمبئی تحت تدابیر امنیتی شدید قفل شده‌اند - در روز گاندی جیانتی، نه کمتر - که بحران بصری را تشدید می‌کند. مودی دیگر حکمرانی پایدار ارائه نمی‌دهد. در این مرحله، او نه با مشروعیت، بلکه با زور و ترس - از دست دادن قدرت و حسابرسی قانونی که ممکن است پس از از دست دادن قدرت رخ دهد - حکومت می‌کند. در بخش اعظم تاریخ سیاسی مودی، سلسله مراتب توجیه خود را داشته است. اصل اساسی او این است که رای‌دهندگان برای او کار می‌کنند و نه برعکس. وقتی محبوب بود، کار می‌کرد. او می‌توانست ما را در صف جلوی دستگاه‌های خودپرداز قرار دهد؛ ما را بدون غذا، پول یا توجیه علمی قرنطینه کند؛ وضعیت ویژه قانون اساسی کشمیر را لغو کند و به کشاورزان و دانشجویان حمله کند.

وقتی دیگر محبوب نبود، با رئیس کمیسیون انتخابات - که از مصونیت مادام‌العمر برخوردار است - که سیستم را به نفع او متمایل می‌کند، می‌توانست هم محبوبیت و هم دستورالعمل محبوب را کنار بگذارد. اما او دیگر از قدرت بدون پیامد لذت نمی‌برد. به مدت سه دوره، او قدرت ترکیبی مشروعیت مردمی و کنترل نهادی را در دست داشت. آن دوره به پایان رسیده است. او دیگر دستورالعملی مانند آنچه در سال 2014 داشت، ندارد و هیچ نهادی - رسانه، پارلمان، کمیسیون انتخابات یا قوه قضائیه - برای جذب شوک به جای او باقی نمانده است.

اعتراضات پراکنده هستند، اما خواسته‌ی اساسی آن‌ها به طرز شگفت‌آوری مشابه است: قدرت با مسئولیت همراه است. رئیس کمیسیون انتخابات، معلمان طبقه بالا در IIT بمبئی و متجاوزانی که خود را به عنوان پلیس جا زده بودند، همگی در یک حسابرسی گرفتار شده‌اند.

پس از اولین پیروزی CJP در ماه ژوئیه - که به استعفای وزیر آموزش و پرورش، دارمندرا پرادان منجر شد - مودی به دفتر خود عقب‌نشینی کرد، در حالی که بخشی از غرور قدیمی او از بین رفته بود. سوراخ شده توسط تمسخر بی‌امان ریل‌های اینستاگرام و میم‌ها، بالون غول‌پیکری که غرور مودی است، از هزاران برش نشت می‌کند. تاریخ خاطرنشان خواهد کرد که اولین ترک‌ها در رژیم قدرتمند او نه با شکست انتخاباتی، بلکه زمانی ظاهر شد که دانشجویان عادی دیگر باور نداشتند که کاری از دستشان برنمی‌آید.

این موج جدید اعتراضات، دومین در سه ماه گذشته، اجتناب‌ناپذیری مودی را به چالش می‌کشد.

اعتراضات سراسری در طول ماه اکتبر ادامه خواهد داشت. علاوه بر «سوسک‌ها»، احزاب مخالف هند پنج تجمع بزرگ در سراسر کشور برگزار خواهند کرد. علاوه بر خواسته‌ی استعفای کمار، احزاب خواستار بازگشت به برگه‌های رای‌گیری به جای دستگاه‌های رای‌گیری الکترونیکی (EVM) هستند و استدلال می‌کنند که رای‌گیری الکترونیکی، ثبت و شمارش آرا را در معرض دستکاری قرار داده است. رهبر مخالفان، راهول گاندی، کمار را به خیانت بزرگ متهم کرده و هشدار داده است که پس از برکناری او از این سمت، با عواقبی روبرو خواهد شد.

مودی، در این حال، برنامه‌ای برای تسلیم کردن هیچ یک از اقتدار خود ندارد.

او روز را در سامادی گاندی آغاز کرد و به نمایندگی از حامی غیرخشونت، گل گذاشت در حالی که در سراسر دهلی و بمبئی، نیروهای شبه‌نظامی و خودروهای ضد شورش برای جلوگیری از تجمع معترضان مستقر کرده بود. راه‌های منتهی به جانتار مانتار در دهلی نو - سایت اعتراضات تعیین‌شده - مسدود شده است. تعداد کمی که از موانع عبور می‌کنند توسط پلیس دستگیر می‌شوند. طنز تقریباً بیش از حد تصادفی است. دستگیری‌های گسترده روز جمعه. دستگیری‌های تازه روز شنبه. با وجود دستگیری‌های مکرر، معترضان به بازگشت به سایت‌ها ادامه می‌دهند و خواسته‌های خود را مطرح می‌کنند.

در واقع، مودی برخی از ابزارهای سرکوب را که گاندی تمام زندگی سیاسی خود را صرف مقاومت در برابر آن‌ها کرد، احیا کرده است: محدودیت‌های مربوط به تجمع عمومی، منع رفت و آمد، بازداشت‌های پیشگیرانه و پلیس کردن مخالفت. هرچه کنترل او بر قدرت ناپایدارتر شود، به طور آشکارا به زور متوسل می‌شود.

اگر گاندی چیزی را آموزش داده باشد، محدودیت‌های قدرت و زور بوده است.

در روزهای آینده، مودی ممکن است موفق شود خیابان‌ها را خالی کند، معترضان را زندانی کند، پوسترها را مصادره کند و مخالفت را خاموش کند. اما او حداقل برای همیشه، نمی‌تواند رای‌دهندگان هندی را متقاعد کند که قدرت صرفاً به این دلیل که قدرتمند است، مشروعیت دارد.

در یک دموکراسی فرسوده مانند هند - با نهادهایی که زیر بار قدرت افسارگسیخته در حال فروپاشی هستند - تماشای هندی‌ها که در هزاران شورش به پا می‌خیزند، یکی از زیباترین چیزهایی است که در زندگی خود دیده‌ام. ماه اعتراضات آشفته، بی‌پروا و پر سر و صدا خواهد بود. این تماشای همچنین دعوت به رمانتیزم خواهد کرد. وسوسه خواهد شد که هنگام نگاه کردن به این جنبش جوان با انرژی بصری فوق‌العاده، بر خلوص، شادابی جوانی یا خشم سوزان آن تمرکز کنید.

این یک اشتباه خواهد بود.

فرهنگ اعتراضی جدید هند نباید رمانتیک شود و نه در یک چارچوب تنگ دسته‌بندی شود. این چیزی بیشتر است، چیزی نادر است: هنوز تمام نشده است.

دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.

نویسنده: ویدیا کریشنان