آلن کامینگ کیلت خود را برای «Tip Toe» کنار می‌گذارد؛ تمثیلی سوزان از واکنش‌های هم‌هراسانه

کلمه «شماها» اغلب در «Tip Toe» شنیده می‌شود، سریال پنج قسمتی که پس از پخش اولیه در Channel 4 بریتانیا، از Starz پخش خواهد شد. بیشتر اوقات، این کلمه به افراد کوئیر و ترنس گفته می‌شود و نه به شکل دوستانه: «همیشه جنسیت با شماهاست»، کلایو، برق‌کار منچستر با این لحن با همسایه خود، لئو (آلن کامینگ)، صاحب یک بار همجنس‌گرایان در خیابان معروف Canal Street می‌گوید. «Tip Toe» افزایش تنش بین این دو مرد را در کشوری که در چنگال نیروهای دوقلوی رکود پس از برگزیت و افزایش بیگانه هراسی قرار دارد، دنبال می‌کند و پنهان نمی‌کند که به کجا می‌رود: صحنه اول، فلش‌بکی به جسد بی‌جان لئو است که از یک چراغ آویزان است در حالی که کلایو با غضب به دوردست خیره شده است.

«Tip Toe» بازگشتی به زمینه‌های تاریخی نویسنده و خالق راسل تی دیویس است، که در ولز بزرگ شد اما بسیاری از سریال‌های شاخص خود را در مکه گِی شمال انگلستان قرار داده است. ابتدا «Queer as Folk»، مجموعه‌ای صریح و بی‌پروا از اوایل هزاره جدید؛ سپس «Cucumber»، که مردان همجنس‌گرای هم‌سن و سال را در بحران میانسالی دنبال می‌کرد. «Tip Toe» لنز خود را از فروپاشی‌های شخصی به فروپاشی‌های سیاسی گسترش می‌دهد.

دیویس که با درام AIDS سال 2021 خود، «It’s a Sin»، به زمان خطر وجودی قبلی برای جامعه خود نگاه کرد، به وضوح احساس می‌کند که باید به وضعیت فعلی بپردازد. تا جایی که لئو و کلایو به عنوان نماد گروه‌های مربوطه خود هستند - به کلایو نیز توسط یک رای‌دهنده Remain که نمی‌تواند به فرانسه بازنشسته شود، «شماها» گفته می‌شود - نمادگرایی آشکار، وسیله‌ای مناسب برای ترس، خشم و رنج دیویس در لحظه کنونی ماست. (به عنوان یک آمریکایی، یادآوری تأثیر گسترده کشورمان مهم است، زمانی که انتخاب مجدد ترامپ هم به عنوان یک نشانه و هم به عنوان یکی از عوامل این چرخش به عقب ذکر می‌شود.) اینها احساسات بی‌رحمانه هستند و «Tip Toe» آنها را به گونه‌ای به بینندگان منتقل می‌کند که مطمئناً تأثیری بر جای خواهد گذاشت.

«ما برای دیده شدن جنگیدیم»، لئو به بهترین دوست خود استفانی (الیزابت بارینگتون) از مبارزات حقوق مدنی که به عنوان یک مرد HIV مثبت 60 ساله تجربه کرده است، می‌گوید. «اما اگر اشتباه کرده باشیم چه؟ اگر ما را ببینند و هنوز ما را دوست نداشته باشند؟» عنوان سریال از ملبا (پل ریس)، وفادارترین و بدبین‌ترین مشتری بار، یک دراگ کوئین بازنشسته می‌آید، که در مواجهه با واکنش فرهنگی رو به رشد، به احتیاط توصیه می‌کند: «حالا نوک پا می‌روم، فقط در صورت بروز مشکل.» ملبا حتی حدس می‌زند که پذیرش دهه 2010 فقط جامعه او را به یک حس کاذب امنیت فرو برده و آنها را به علنی کشیده است، جایی که آسیب‌پذیرتر از قبل هستند.

اما بازگشت به کمد برای کارمندان لئو، گروهی ناهمگون از بارمن‌های جوان مانند زی (ایز هسکت)، یک زن ترنس که پزشک عمومی‌اش اخیراً دسترسی او به استروژن را در میان سخت‌گیری‌های فزاینده جنسیتی در این کشور قطع کرده است، یک گزینه نیست. (حتی استفانی که به طور کلی لیبرال است، به شدت در مکتب ضروری‌گرایی جی.کی. رولینگ است و حتی به ایده خودشناسایی می‌خندد.) و همیشه بچه‌های گِی وجود خواهند داشت که در حال کنار آمدن با گرایش جنسی نوپای خود هستند - مانند جورج 16 ساله، پسر کلایو، که تعاملاتش با لئو باعث سوء ظن و خشم پدرش می‌شود. بعد از همه، الگوریتم کلایو می‌گوید که گِی‌ها همه متجاوز به کودکان هستند.

«Tip Toe» تا حدی فراخوانی برای همدلی در میان چنین سخنرانی‌های غیرانسانی‌کننده است و به همین دلیل برخی از ویژگی‌های فردی را در میان تمثیل معرفی می‌کند. کامینگ کمپ بازیگری خود را در «The Traitors» کاهش می‌دهد و هم درد طلاق اخیر لئو و هم اینکه چگونه آن را پشت پرده‌ای نمایشی پنهان می‌کند، نشان می‌دهد. موریسی کلایو را به دلیل ویژگی‌های خاصش ترسناک‌تر می‌کند. کلایو که در یک ازدواج ناموفق با ماری (پوکی کوئزل)، کارگر فست فود گرفتار شده است، مهاجران را به دلیل ناتوانی در یافتن کار سرزنش می‌کند در حالی که در واقع بودن با او ناخوشایند است. همچنین طنز بازیگوش زیادی وجود دارد که به اندازه مضامین کوئیر، سبک دیویس را مشخص می‌کند. در یک مونتاژ باشکوه برای پایان دادن به قسمت اول، پیتر هوار، کارگردان، جورج و لئو را در حال خودآرایی در اتاق‌های مربوطه، کلایو را در حال اسکرول کردن در مبل نشان می‌دهد - و ماری در حال لذت بردن از داستان‌های فانتزی گرافیکی «Slow Horses» است که بر روی یک رویارویی صمیمانه بین ریور کارت‌رایت و جکسون لمب متمرکز است.

برای قرار دادن لئو و کلایو در یک مسیر برخورد، «Tip Toe» به ریسک‌پذیری‌های غیرواقعی لئو و سایر نشانه‌های طرح‌ریزی قطعی متکی است. لئو به طور مداوم فرصت‌های قطع ارتباط را نادیده می‌گیرد؛ زی علاقه بیش از حد به رفاه جورج نشان می‌دهد. با این حال، فوریت هشدار دیویس به شدت احساس می‌شود. در سریال سال 2019 «Years and Years»، نویسنده از داستان‌های تخیلی برای تقویت و تقطیر احساس سورئال حال حاضر ما استفاده کرد. «Tip Toe» نیازی به تصور یک دیستوپیایی که در آستانه درهای ماست، نمی‌بیند. وقتی دیوارها احساس می‌کنند در حال بسته شدن هستند، آیا می‌توان کسی را سرزنش کرد که با صدای بلند فریاد می‌زند؟