مقیاس اعتراضاتی که در سراسر فرانسه بر سر سیستم آموزشی در جریان است و صدها هزار دانش‌آموز، معلم و والدین را به خود جذب کرده است، توسط اتحادیه‌ها و سازمان‌دهندگان جنبش دانشجویی بی‌نظیر توصیف شده است.
آلیس کوهن-مورزدک، سخنگوی بین‌المللی اتحادیه دانشجویان فرانسه، روز سه‌شنبه گفت: «به نظر من این یک رویداد تاریخی و بی‌سابقه به دلیل بزرگی آن است»، زمانی که منابع دولتی تعداد معترضان را ۲۶۶ هزار نفر اعلام کردند.
او افزود: «برخی می‌گویند این بزرگترین جنبش از ماه مه ۱۹۶۸ است.»
اعتراضات دانشجویی در دانشگاه‌های پاریس نزدیک به پنج دهه پیش در ابتدا به دلیل مخالفت با یک سیستم قدیمی و شلوغ، فرصت‌های محدود و نگرانی‌های سیاسی گسترده‌تر آغاز شد.
ناآرامی‌ها به زودی از محوطه دانشگاه‌ها فراتر رفت و به اعتصابات سراسری شامل میلیون‌ها کارگر گسترش یافت که تقریباً کل کشور را فلج کرد.
در آن زمان، شارل دوگل رئیس‌جمهور بود. اعتراضات امروز همزمان با نزدیک شدن فرانسه به انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده که از سوی جناح راست افراطی مورد توجه قرار گرفته است، رخ می‌دهد.
همانند سال ۱۹۶۸، اعتراضاتی که در ۲۱ سپتامبر در یک دبیرستان حومه‌ای کم‌توسعه پاریس آغاز شد، مربوط به بودجه آموزش، کمبود معلمان، کلاس‌های شلوغ و امکانات مدارس است.
اما اینها محرک هستند و نه علل عمیق‌تر، طبق گفته مورخان و سازمان‌دهندگان جنبش دانشجویی.
اندرو اسمیت، مورخ فرانسه مدرن و مدرس علوم انسانی در دانشگاه کوئین مری لندن، به الجزیره گفت: «برای جوانان، این یک بحران امید است. می‌بینید که آنها روزانه با مشکلات اقتصادی، افراط‌های سیاسی، خطرات جنگ در اروپا، تهدید به مشاغل خود از سوی هوش مصنوعی، نرخ بالای بیکاری جوانان، بحران آب و هوا بمباران می‌شوند.»
او گفت که دانشجویان به دلیل عدم تعامل واقعی دولت با نمایندگان دانشجویی و اتحادیه‌ها در سال‌های اخیر ناراضی هستند.
او گفت: «برای دولت دشوار بوده است تا با طرف‌های اجتماعی گفتگو کند و با شرکای اجتماعی گفتگو کند.»
روبی موردر، محقق جنبش‌های اجتماعی در فرانسه، گفت که عدم ارتباط نشان‌دهنده رویکرد دولت فعلی است.
«در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۸، دولت‌ها توسط سوسیالیست‌ها و چپ‌گراها رهبری می‌شدند. برخی از وزیران در جنبش جوانی بوده‌اند. بنابراین، هنگامی که مشکلی وجود داشت، دولت می‌دانست چگونه مذاکره کند. در سال ۱۹۹۰، خود رئیس‌جمهور از هیئتی از دانشجویان استقبال کرد،» موردر گفت.
او افزود: «ما در وضعیت مشابهی نیستیم زیرا دولت نه تنها از نظر سیاسی از طرف دیگر است، بلکه تجربه طبقه سیاسی قدیمی را نیز ندارد. آنها نمی‌دانند چگونه یک درگیری اجتماعی را مذاکره کنند. پاسخ اول دولت این است: ‘این هیچ چیز نیست؛ ما پلیس را فراخوانی خواهیم کرد و همه چیز درست خواهد شد.’»
سازمان‌دهندگان دانشجویی می‌گویند که ناامید هستند زیرا احساس می‌کنند دولت آنها را جدی نمی‌گیرد.
کلویی گروننوالد، معاون رئیس فدراسیون انجمن عمومی دانشجویان (FAGE)، بزرگترین سازمان از این نوع در فرانسه که نماینده حدود ۳۰۰ هزار دانشجو است، گفت: «این بیش از حد است. کافی است. ما سال‌هاست که این خواسته‌ها را مطرح می‌کنیم. ما به پول بیشتری برای آموزش، معلمان بیشتر، امکانات بهتر نیاز داریم.»
هنگامی که با الجزیره مصاحبه شد، چندین دانشجو گفتند که برای ابراز همبستگی با کسانی که ابتدا به خیابان‌ها آمدند، به اعتراضات اخیر پیوسته‌اند. گسترش ائتلاف با این واقعیت نشان داده می‌شود که هم گروننوالد و هم کوهن-مورزدک اتحادیه‌های دانشگاهی را نمایندگی می‌کنند که در حمایت از دانش‌آموزان دبیرستانی تظاهرات می‌کنند.
اسمیت و موردر در مورد تفاوت‌های بین اکنون و سال ۱۹۶۸ صحبت کردند.
«این سال تحصیلی بسیار متفاوت آغاز شد. موج گرماهای بی‌پایان یکی از چیزهایی است که واقعاً آن را تحریک کرد و باعث شعله‌ور شدن آن شد. ما کلاس‌هایی با بیش از ۴۰ نفر در دماهای بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد [۱۰۰ درجه فارنهایت] داشتیم. این غیرقابل تحمل است،» اسمیت گفت.
خشونت پلیس ادعایی
سازمان‌دهندگان اعتراض و اتحادیه‌ها همچنین از آنچه خشونت پلیس می‌دانند، شکایت کرده‌اند.
کوهن-مورزدک گفت: «متأسفانه، رسانه‌ها در حال صحبت در مورد سوزاندن سطل زباله، مسدود کردن مدارس و خشونت آن هستند. خشونت واقعی در واقع از طرف دولت است.»
در نشانه‌ای از مصالحه، نخست‌وزیر سباستین لکورنو روز چهارشنبه گفت: «باید به دانشجویان گوش داد»، در حالی که وزیر کشور لوران نونز دستور داد پلیس استفاده از نارنجک‌های شوک علیه دانش‌آموزان دبیرستانی معترض را متوقف کند.
اما این اقدامات ممکن است برای آرام کردن خشم کافی نباشد.
کوهن-مورزدک گفت: «ما تا زمانی که خواسته‌های خود را برآورده نکنیم، بسیج خواهیم کرد، به خصوص به این دلیل که ۱۷ اکتبر و ۲۰ نوامبر - به عنوان یک تاریخ بین‌المللی برای جوانان در تمام اروپا برای بسیج برای آینده خود داریم - بنابراین می‌خواهیم حداقل تا آن تاریخ‌ها، اگر نه بیشتر، ادامه دهیم.»
اعتصابات سراسری و تظاهرات ضد دولتی برای ۱۷ اکتبر برنامه‌ریزی شده است که انتظار می‌رود تعداد زیادی از اتحادیه‌ها را برای ابراز نارضایتی خود از افزایش قیمت انرژی و مواد غذایی، کاهش بودجه پیشنهادی و توقف حقوق بخش دولتی گرد هم آورد.
این اعتصابات توسط حزب چپ‌گرای فرانسه سرکش (LFI) به رهبری ژان-لوک ملنشن و اصلی‌ترین اتحادیه کارگری این کشور که با حروف اختصاری فرانسوی CGT شناخته می‌شود، حمایت می‌شود.
منتقدان LFI و ملنشن را به تحریک خشونت برای کسب امتیاز در برابر دولت متهم کرده‌اند، اتهامی که آنها و سازمان‌دهندگان اعتراضات رد می‌کنند.
گروننوالد گفت: «پیام ما یکسان بوده است. ما برای حقوق خود می‌جنگیم و تظاهرات ما منفعل است. ما به نمایندگی از شخص دیگری کار نمی‌کنیم.»
اتحادیه‌های دانشجویی فهرستی از ۱۰ درخواست را منتشر کرده‌اند که می‌گویند هزینه آن برای دولت ۱ میلیارد یورو (۱.۱ میلیارد دلار) خواهد بود و قول داده‌اند که تا زمانی که تمام این الزامات برآورده شود، فشار را حفظ کنند.
در میان خواسته‌ها، درخواست برای سرمایه‌گذاری بیشتر در مدارس و دانشگاه‌ها و همچنین کارکنان و فضای بیشتر در آموزش عالی وجود دارد. دانشجویان خواستار حمایت مالی و مسکن قوی‌تر، وعده‌های غذایی مقرون به صرفه در دانشگاه و پایان دادن به هزینه‌های بالاتر برای دانشجویان بین‌المللی هستند. آنها همچنین خواستار پایان دادن به آنچه «همه اشکال سرکوب مرتبط با جنبش دبیرستانی و دانشجویی» می‌نامند، هستند.
نویسنده: پیمان پژمان
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: