نقشه استقرار بمب‌افکن‌های آمریکایی در سراسر جهان

در طول روز یکشنبه، دوازده بمب‌افکن B-1B از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی (RAF) Fairford در غرب انگلستان بلند شدند و به ایالات متحده بازگشتند. خروج آنها به طور ناگهانی نقش این پایگاه را به عنوان سکوی پرتاب برای حملات ایالات متحده به ایران که در 28 فوریه آغاز شده بود، پایان داد.

این پایگاه که تقریباً 160 کیلومتری (100 مایلی) غرب لندن قرار دارد، تنها فرودگاه اروپایی نیروی هوایی ایالات متحده برای بمب‌افکن‌های سنگین و یک مکان مهم عملیاتی پیشرو برای بمب‌افکن‌های مستقر است.

در دو هفته گذشته، شش نفر به ظن "تروریسم" دستگیر شدند. همه آنها با وثیقه آزاد شدند.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، روز دوشنبه گفت که بمب‌افکن‌ها به دلیل "برخی تهدیدها" منتقل شده‌اند که او معتقد بود به ایران مرتبط است. او به خبرنگاران در کاخ سفید گفت: "بنابراین ما آنها را کمی جابجا کردیم، نه خیلی دور."

چند ساعت قبل، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، هرگونه ارتباط با طرح ادعایی را کم‌رنگ کرد و گفت که "چرخش‌ها غیرمعمول نیستند" و او به امنیت پایگاه‌های ایالات متحده اطمینان دارد.

چه اتفاقی در RAF Fairford افتاد؟

در 27 سپتامبر، پلیس پنج مرد را به ظن توطئه برای کاشت مواد منفجره در نزدیکی Fairford در انگلستان دستگیر کرد. آنها یک روز بعد با وثیقه آزاد شدند.

تحقیقات نشان داد که بنزین اما هیچ ماده منفجره‌ای در ون‌های آنها وجود نداشت، اگرچه مقامات بریتانیا می‌گویند که این مردان همچنان تحت تحقیق هستند. روز پنجشنبه، پلیس یک ملیت دوگانه بریتانیایی-ایرانی 25 ساله را در لندن به ظن توطئه برای حمله به پایگاه هوایی دستگیر کرد. او نیز در 3 اکتبر با وثیقه آزاد شد.

اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، پیشنهاد کرد که "ایران در این طرح نقش داشته است" اما از ارائه جزئیات خودداری کرد. ایران هرگونه طرح را رد کرده و سفیر بریتانیا در تهران را در اعتراض به دستگیری‌ها احضار کرده است.

ایالات متحده چه بمب‌افکن‌هایی دارد؟

نیروی هوایی ایالات متحده سه نوع بمب‌افکن را به پرواز در می‌آورد، با یک نوع دیگر در راه.

B-52 Stratofortress قدیمی‌ترین آنهاست. مدل B-52H که در حال حاضر در خدمت است در اوایل دهه 1960 ساخته شده است. با دهانه بال 56 متر (185 فوت)، بزرگترین بمب‌افکن ایالات متحده است و می‌تواند حدود 31 تن سلاح، از جمله بمب‌های هسته‌ای و موشک‌های کروز را حمل کند.

یک B-52 Stratofortress در 19 مارس 2026 از RAF Fairford بلند می‌شود [Leon Neal/Getty Images]

B-1B Lancer که در اواسط دهه 1980 وارد خدمت شد، سریعترین آنهاست. می‌تواند به 1.2 برابر سرعت صوت برسد و دارای بال متحرکی است که برای پرواز با سرعت بالا به عقب می‌رود. این هواپیما بزرگترین محموله متعارف، حدود 34 تن را حمل می‌کند، اما دیگر سلاح‌های هسته‌ای را حمل نمی‌کند.

B-2 Spirit یک بمب‌افکن پنهان‌کار بال‌دار است که برای عبور از خطوط دفاع هوایی طراحی شده است. تنها 20 فروند از آن ساخته شده است که 19 فروند در خدمت هستند. این هواپیما می‌تواند سلاح‌های هسته‌ای و متعارف، از جمله بمب "باکسر" 13600 کیلوگرمی (30000 پوندی) را حمل کند که در حملات ایالات متحده به تأسیسات هسته‌ای ایران در ژوئن 2025 استفاده شد.

B-21 Raider، یک بمب‌افکن پنهان‌کار کوچکتر، هنوز در حال آزمایش پرواز است و برای تحویل در سال 2027 برنامه‌ریزی شده است. در طول یک دهه و نیم آینده، نیروی هوایی قصد دارد B-1B و B-2 را با B-21 و B-52های ارتقا یافته جایگزین کند.

تصویری از B-21 Raider، یک بمب‌افکن پیشرفته پنهان‌کار که توسط نیروی هوایی ایالات متحده توسعه یافته است، در عکسی که در 2 دسامبر 2022 منتشر شد، در پالمدیل، کالیفرنیا، ایالات متحده، نشان داده شده است [Handout/US Air Force via Reuters]

این بمب‌افکن‌ها از کجا پرواز می‌کنند؟

همه بمب‌افکن‌های ایالات متحده به طور دائم در ایالات متحده، در پنج پایگاه هوایی اصلی مستقر هستند:

• B-52H: پایگاه هوایی بارکسدیل در لوئیزیانا و پایگاه هوایی مینوت در داکوتای شمالی
• B-1B: پایگاه هوایی دایس در تگزاس و پایگاه هوایی السورث در داکوتای جنوبی
• B-2: پایگاه هوایی وایتمن در میسوری
• B-21: قرار است در سال 2027 در السورث در داکوتای جنوبی مستقر شود

همه این پایگاه‌ها دارای باندهای فرود طولانی و عریض هستند که معمولاً از 10000 فوت (3048 متر) تجاوز می‌کند.

این امر باندهای فرود بمب‌افکن‌ها را تقریباً به اندازه فرودگاه‌های بین‌المللی بزرگ می‌کند. آنچه محدودیت‌های عملیات بمب‌افکن‌ها را تعیین می‌کند، آسفالت نیست بلکه امنیت، ذخیره‌سازی سلاح و پشتیبانی است.

برای مأموریت‌های خارجی، ایالات متحده بمب‌افکن‌ها را در تعدادی پایگاه پیشرو می‌چرخاند. سایر مکان‌های مهم عملیاتی در خارج از کشور شامل پایگاه هوایی اندرسن در گوام و دیگو گارسیا در اقیانوس هند است.

علاوه بر این، نیروی هوایی گروه‌های کوچکی از بمب‌افکن‌ها را برای چند هفته به پایگاه‌های هوایی متحدین می‌فرستد، که آن را استقرار نیروی کار بمب‌افکن می‌نامند. چرخش‌های اخیر شامل B-52 در مورون در اسپانیا، B-1B در اورلاند در نروژ و میساوا در ژاپن و B-52 در تیندال در شمال استرالیا بوده است که در سپتامبر به آنجا رسیدند.

بمب‌افکن‌ها همچنین می‌توانند با کمک سوخت‌گیری هوایی از ایالات متحده به یک مأموریت ضربه بزنند. مأموریت‌های بمب‌افکن در طول جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران بیش از 30 ساعت رفت و برگشت طول کشید. هر گروه از سه بمب‌افکن به شش تا نه هواپیمای سوخت‌رسان برای سوخت‌گیری در طول مسیر نیاز داشت.

تصویری از دیگو گارسیا که توسط نیروی دریایی ایالات متحده منتشر شده است [File: US Navy via AP]

نویسنده: کارکنان الجزیره