صادق الحسینیئ- ضربهگیر پنهان بازار نفت در این جنگ، انبارهای چین بود.
پکن پیش از جنگ حدود ۱٫۴ میلیارد بشکه انبار کرده بود. وقتی هرمز بسته شد، خریدش را به کف ده ساله رساند و از ذخیره خورد؛ همین غیبت، بخشی از شوک قیمتی را خنثی کرد.
حالا ورق برگشته: واردات اوت به ۸٫۹۳ میلیون بشکه در روز رسید و نفت شانگهای با پرمیوم بالای برنت معامله میشود. اما این برگشت مصرف نیست؛ مصرف بنزین و گازوئیل چین هنوز ۸ و ۹ درصد زیر پارسال است. چین نفت میخرد تا انبار پر کند و میداند که این کاهش مصرف هم دائمی نیست.
یعنی چین از ترمز قیمت به پدال گاز تبدیل شده. تا دیروز غیبتش قیمت را مهار میکرد، امروز حضورش آن را بالا میبرد و هزینه طولانی شدن جنگ از جیب پکن میرود، آن هم دو هفته مانده به سفر شی به واشنگتن.
ولی میانجیگری چین همیشه کمریسک بوده؛ وقتی وارد میشود که توافق تقریبا پخته باشد و ترامپ هم اهل تعهد به هیچ توافق پایداری نیست.
پکن برای پایان این جنگ انگیزه پیدا کرده، اما قبضش را به نام واشنگتن و تهران صادر میکند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: