ایرلند در برابر اسرائیل: شکست در زمین و در قلب‌ها

در چند ماه گذشته، Irish Sport for Palestine (ISFP) که من بخشی از آن هستم، برای تحریم مسابقات فوتبال ایرلند با اسرائیل مبارزه کرده است. ما معتقدیم که بازی با اسرائیل مشروعیت یک رژیم نسل‌کش را تثبیت می‌کند و پوششی برای نقض قوانین بین‌المللی، آپارتاید و جنایات جنگی فراهم می‌کند.

روز یکشنبه، مسابقه بین دو تیم در یک استادیوم تقریباً خالی در مجارستان برگزار شد. صرف نظر از نتیجه نهایی (3-0 به نفع ایرلند)، آنها به محض ورود به زمین برای بازی با اسرائیل شکست خوردند. آنها شکست خوردند زیرا در برابر اکثریت مردم ایرلند که نمی‌خواهند این مسابقات برگزار شود، رفتند. آنها شکست خوردند زیرا تسلیم فشار برای عادی‌سازی نسل‌کشی شدند.

یک نظرسنجی در فوریه نشان داد که 76 درصد از پاسخ‌دهندگان نمی‌خواهند تیم با اسرائیل بازی کند. در یک نظرسنجی از بازیکنان حرفه‌ای فوتبال در لیگ‌های مردان و زنان ایرلند که در فوریه انجام شد، 63 درصد گفتند که ایرلند نباید با اسرائیل بازی کند.

روح ایرلند، از جمله ورزش ایرلند، در مقاومت ضد استعماری ریشه دارد، پس چرا فوتبال ایرلند باید به مشروعیت بخشیدن به یک پروژه استعماری کمک کند؟

یک بازیکن، Gavin Bazunu، با تصمیم شجاعانه و اصولی خود برای تحریم مسابقه، این روحیه را تجسم بخشید. به جای پیروی از او و در نظر گرفتن احساسات سایر بازیکنان و مردم ایرلند، رهبری فدراسیون فوتبال ایرلند (FAI) عمداً در مورد تحریم‌های فرضی سردرگمی ایجاد کرد. همچنین سعی کرد از یک بیانیه با فدراسیون فوتبال فلسطین که مدت‌ها خواستار تعلیق اسرائیل توسط فیفا و یوفا شده است، به عنوان نوعی تأیید ضمنی استفاده کند.

در نهایت، به جای پذیرش مسئولیت این تصمیم، رهبری FAI تصمیم گرفت پشت بازیکنان تیم ملی پنهان شود و از آنها بخواهد در مورد اینکه آیا باید بازی کنند یا نه، رأی دهند. بازیکنان هرگز نباید در چنین موقعیتی قرار می‌گرفتند.

در نهایت، قدرت و سرزنش با FAI و همچنین یوفا و دولت ایرلند است، جایی که فقدان رهبری در همه سطوح وجود داشته است. تصمیم‌گیرندگان در راس FAI به طور مداوم خود را بی‌صداقت و غیرقابل اعتماد ثابت کرده‌اند.

در نوامبر گذشته، 93 درصد از اعضای FAI به نفع هیئت مدیره خود به طور رسمی درخواست کردند که اسرائیل از یوفا حذف شود. این بر اساس نقض قوانین اسرائیل مربوط به باشگاه‌های غیرقانونی شهرک‌نشین و سیاست‌های ضد نژادپرستی بود.

چرا رهبری FAI اصرار داشت این بازی را انجام دهد؟ چرا به خواسته‌های اعضای FAI و مردم ایرلند توجه نکرد؟ چرا از بازیکنان ایرلندی محافظت نکرد؟ چرا مانند سایر فدراسیون‌ها در گذشته در برابر یوفا ایستادگی نکرد؟

اسرائیل مسابقه روز یکشنبه را باخت، اما در زمین پیروز شد. آنها از این لحظات ورزشی برای به کارگیری تبلیغات صهیونیستی خود و گسترش خشونت به ورزش استفاده می‌کنند. چه توسط فدراسیون فوتبال اسرائیل و رفتار تهدیدآمیز آن، بازیکنان و جشن‌های نظامی‌شان یا طرفداران اسرائیلی با شعارهای نظامی و توهین‌های نژادپرستانه، به همه آنها اجازه داده می‌شود تا عرصه ورزشی را به میدان نبرد تبدیل کنند.

مسابقه‌ای که با امنیت شدید در یک محل «خنثی» با تعداد کمی تماشاگر یا رسانه برگزار شد، نشان می‌دهد که این چقدر خارج از هنجار است. با این حال، تا زمانی که اسرائیل در رقابت‌های ورزشی باقی بماند، این واقعیتی است که ورزش به آن ادامه خواهد داد.

تصمیم‌گیران گفتند که بازی مسابقه یک پیروزی برای فوتبال و دور نگه داشتن سیاست از ورزش است. این دروغی است که آنها برای محافظت از منافع و وضعیت موجود باید حفظ کنند. این بهانه‌ای است که یوفا برای حذف نکردن اسرائیل، حتی با وجود دلایل قانونی روشن برای انجام این کار و همچنین سوابق خود، به آن پناه می‌برد.

در همین حال، FAI به ما می‌گوید که بازیکنانی که به زمین رفتند چقدر شجاع بودند و اعتراضات قبل از مسابقه آنها اقداماتی برای افزایش آگاهی است.

فریب نخورید. کلمات و ژست‌های نمادین بدون اقدام اصولی برای پشتیبانی از آنها توخالی هستند. ما به عنوان یک جنبش خیلی دور آمده‌ایم و هر اقدامی کمتر از تحریم مسابقه غیرقابل قبول است.

فساد نهادی سازمان‌های ورزشی مانند FAI به این معنی است که یک بازنگری سیستماتیک به زودی امکان‌پذیر نخواهد بود. FAI به طور کامل بازیکنان و کادر فنی خود را زیر اتوبوس انداخت. یک کلاس درس عالی در مورد اینکه چه کاری نباید انجام داد، اما رئیس آن، Paul Cooke، هنوز معتقد است که همه چیز به «بهترین شکل ممکن» انجام شده است.

این نوع استحقاقی است که از فقدان تاریخی پاسخگویی در داخل FAI ناشی می‌شود و همانطور که انتظار می‌رود، فراخوان‌های گسترده‌ای برای استعفای هیئت مدیره FAI وجود دارد.

فراخوان‌هایی نیز از دولت ایرلند خواسته شده است تا در مورد نقش خود در همه اینها نیز شفاف‌سازی کند، زیرا به طور مداوم در مورد همه مسائل مربوط به فلسطین از هر دو طرف دهان می‌گوید.

مردم ایرلند عصبانی هستند و حق دارند عصبانی باشند، اما این پایان کار نیست. هنوز Stop The Game پابرجاست. خشم ما را سوخت می‌دهد اما امید ما را حفظ می‌کند. فرصت دیگری برای فوتبال ایرلند برای انجام کار درست در 4 اکتبر وجود دارد، زمانی که قرار است مسابقه دوم در صربستان برگزار شود.

اغراق نیست که گفته شود تأثیر بالقوه این لحظه می‌تواند تکان‌دهنده باشد. عدم انجام بازی ورزشی‌ترین کاری است که بازیکنان ایرلندی می‌توانند انجام دهند. این به عنوان یکی از بزرگترین پیروزی‌های ورزشی کشور ما جشن گرفته خواهد شد.

دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.

نویسنده: Rebecca O’Keeffe