شجاعیه، نوار غزه – محمود حرزین در حال برپا کردن چادری در حدود 200 متری از بلوک‌های بتنی زرد که خط موسوم به خط زرد اسرائیل را نشان می‌دهند، آماده می‌شود تا برای ششمین بار نقل مکان کند.
هر بار که این خط کمی جلوتر می‌رود، این پدر 35 ساله وسایل خود را جمع می‌کند و برای دور ماندن از خطر، بیشتر عقب می‌رود. اما هر حرکت تنها یک تسکین موقت است.
حرزین به الجزیره گفت: «هر بار که کمی جلوتر می‌روند، ما هم کمی عقب می‌رویم.»
خط زرد بخشی از توافقنامه «آتش‌بس» اکتبر 2025، قلمرو غزه را بین کنترل اسرائیل و فلسطین تقسیم کرد.
نیروهای اسرائیلی پشت این خط عقب‌نشینی کردند، اما به جابجایی مرزها به داخل غزه ادامه دادند. بر اساس سازمان ملل متحد، آنها اکنون حدود 65 درصد غزه را کنترل می‌کنند، در حالی که یک سال پیش توافق شده بود که 53 درصد را کنترل کنند.
در 11 اکتبر، نیروهای اسرائیلی بلوک‌های بتنی زرد را ده‌ها متر به سمت غرب در شجاعیه، در شرق شهر غزه جابجا کردند. بخش بیشتری از این محله تحت کنترل نظامی اسرائیل درآمد و خانواده‌های فلسطینی مجبور به فرار مجدد شدند و مرزهای متغیر اسرائیل، محدودیت‌های بیشتری را بر محل زندگی و رفت و آمد آنها اعمال کرد.
حرزین که از خانواده‌ای 10 نفره حمایت می‌کند، می‌گوید این آخرین جابجایی بخشی از یک سال جستجو برای مکانی است که خانواده‌اش بتواند در آن زندگی کند.
او تاریخ هر جابجایی را به خاطر نمی‌آورد. در عوض، مکان‌ها را به ترتیب یادآوری کرد: زیتون، ساحات الشوا، المنتزه.
(الجزیره)
او توضیح داد: «حدود شش بار – هر بار که خط کمی جلو می‌رفت – احساس خطر می‌کردم، بنابراین کمی عقب می‌رفتم و سعی می‌کردم برای مدتی آنجا زندگی کنم.»
آخرین جابجایی او به سختی یک شب دوام آورد. پس از صرف زمان برای برپا کردن چادر، فقط یک شب در آن خوابید قبل از اینکه نیروهای اسرائیلی دوباره خط زرد را جلو ببرند و آن را برای حرزین خطرناک کنند.
او گفت: «چادر را برپا کردم و یک شب در آن خوابیدم. صبح روز بعد، وسایل و ملحفه هایمان را برداشتیم و رفتیم.»
تهدید فراتر از جابجایی خود بلوک‌ها است. حرزین توصیف کرد که در میان پهپادها، هلیکوپترها، آتش توپخانه و گلوله‌های سرگردان زندگی می‌کند و ترکش‌ها خطر دائمی برای افرادی که در نزدیکی پناه گرفته‌اند ایجاد می‌کند.
شب‌هایی که خط جلو می‌رود به ویژه ترسناک است، او گفت و از تانک‌ها، سربازان و گلوله‌باران سنگین هنگام جابجایی بلوک‌ها یاد کرد.
اسرائیل با وجود «آتش‌بس»، به حملات خود ادامه داده و تقریباً 1500 فلسطینی را در سال گذشته کشته است. اسرائیل بیش از 74000 فلسطینی را از آغاز جنگ در اکتبر 2023 کشته است.
او گفت: «شب‌هایی که خط را جابجا می‌کنند، تانک‌ها، پیاده‌نظام می‌آیند و گلوله‌ها شلیک می‌شوند. همه اینها فقط برای اینکه بلوک زرد را کمی جلوتر ببرند.»
اکثر مردم غزه به دلیل جنگ نسل‌کشانه اسرائیل و تخریب گسترده ساختمان‌ها در سراسر این منطقه، چندین بار آواره شده‌اند. این امر فضای کمی برای برپا کردن چادرها در مناطق امن‌تر باقی می‌گذارد و اجاره بها سر به فلک کشیده است که حرزین توانایی پرداخت آن را ندارد.
اکنون او در حال آماده شدن برای احتمال جابجایی مجدد است. او گفت: «احتمالاً دوباره آن را جلو می‌برند. هر بار که مجبور به فرار شویم، باید به آن نزدیک‌تر شویم. ما به حرکت ادامه می‌دهیم.»
یک خانواده فلسطینی در شجاعیه در کنار چادر خود دراز کشیده است، در حالی که ساکنان از جابجایی بیشتر می‌ترسند [Abdelhakim Abu Riash/Al Jazeera]
گریز در شب، بازگشت در صبح
برای اسما علی، 32 ساله، پیشروی خط زرد، جابجایی را به یک چرخه از فرار در شب و بازگشت در صبح تبدیل کرده است، بدون اینکه بداند خانواده‌اش چه مدت می‌تواند در یک مکان بماند.
علی، مادر سه فرزند از شجاعیه، گفت که خانواده‌اش از زمان آغاز آتش‌بس، هفت یا هشت بار آواره شده است.
پس از اقامت در مرکز شهر غزه، به شجاعیه بازگشتند و امیدوار بودند در منطقه المنتار مستقر شوند. اما یک ماه بعد، گلوله‌باران مجدد و ترس از تخلیه آنها را مجبور به حرکت دوباره کرد.
خانواده در یک مدرسه پناه گرفتند و سپس به خانه‌ای نزدیک ایستگاه اتوبوس نقل مکان کردند. پس از یک شب گلوله‌باران سنگین، در ساعات اولیه صبح به خانه خانواده در مرکز شهر غزه رفتند. اما پیشروی خط زرد، اسما را در مورد اینکه خانواده‌اش به کجا می‌تواند برود، نامطمئن کرده است.
اسما علی می‌گوید پیشروی خط زرد باعث شده است که خانواده‌اش در مورد اینکه کجا می‌تواند در امان باشد، نامطمئن شوند [Abdelhakim Abu Riash/Al Jazeera]
او گفت: «هر شب فرار می‌کردیم و سپس صبح برمی‌گشتیم. شما شب را صرف تلاش برای یافتن مکانی برای اقامت می‌کنید و سپس صبح روز بعد بازمی‌گردید.»
او گفت: «شب‌هایی که خط زرد پیشروی می‌کند، ترسناک است. تیراندازی از ابتدای شب تا سپیده دم ادامه دارد. در ترس زندگی می‌کنید.»
علی گفت که خانواده‌اش وسایل خود – از جمله طلا، وسایل خانه و لباس‌های فرزندانش – را هنگام تخریب محل اقامتشان از دست داده است.
در میان وسایل از دست رفته، یک مهاربند برای پسرش بود که دارای معلولیت است. او فقط دو روز مهاربند را داشت.
او گفت: «در یک چشم به هم زدن از بین رفت.»
خانواده در تلاش است تا مکانی امن برای اقامت پیدا کند، اما علی گفت که جایی وجود ندارد که آنها بتوانند آن را پرداخت کنند. حرکت به سمت جنوب نیز دشوار است، زیرا یافتن وسیله نقلیه دشوار است و اطمینان کمی وجود دارد که آنها مکانی امن در آنجا پیدا خواهند کرد.
درخواست اسما ساده است: مکانی که فرزندانش بتوانند در آن بخوابند بدون اینکه خانواده مجبور به فرار مجدد شود.
او گفت: «مهمترین چیز مکانی امن برای ماست، مکانی که بتوانم بچه‌هایم را در آن بگذارم و استراحت کنیم و مستقر شویم.»
نوشته شده توسط: مرام حمید
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: