فیلمسازان برزیلی ویکتور دی مارکو و مارسیو پیکولی در طول ساخت اولین فیلم بلند خود با نام «لندن» به بررسی نحوه نمایش ناتوانی در سینما پرداختند. آنها با شخصیتپردازیهای کودکانه و وابسته و داستانهایی تحقیرآمیز که ناتوانی را به عنوان یک «مجازات» یا چیزی که نیاز به «اصلاح» دارد، نشان میدادند، روبرو شدند.
فیلم «لندن» که در بخش هفته منتقدان جشنواره ونیز به نمایش درمیآید، یک مطالعه شخصیتی است که به بررسی این موضوع میپردازد. این فیلم به بررسی روابط پیچیده و جنسی بین دو شخصیت اصلی میپردازد و از فیلمهای دیوید کروننبرگ الهام گرفته است.
دی مارکو و پیکولی در مورد الهامگیری خود از کروننبرگ میگویند: «ما همیشه به نحوه بررسی بدن و دگرگونی در فیلمهای کروننبرگ علاقهمند بودیم. ما میخواستیم این ایده را در فیلم خود نیز به کار ببریم، اما با تمرکز بر بدنهای دارای معلولیت.»
آنها همچنین میافزایند که هدفشان از ساخت این فیلم، به چالش کشیدن تصورات رایج در مورد ناتوانی و ارائه تصویری واقعیتر و انسانیتر از افراد دارای معلولیت است. «ما میخواستیم نشان دهیم که افراد دارای معلولیت نیز مانند همه افراد دیگر، دارای نیازها، خواستهها و احساسات هستند.»
«لندن» یک درام کوییر و بیدیاسام است که به بررسی موضوعات جنسی، ناتوانی و هویت میپردازد. این فیلم با بازیهای قوی و کارگردانی خلاقانه، توانسته است توجه منتقدان و تماشاگران را به خود جلب کند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: