سرنوشت سه خواهر افغان پس از بازگشت اجباری به افغانستان؛ «یک روز طالبان به آموزش زنان نیاز خواهند داشت»

شلاح، فاطمه و ماهی سه خواهر افغان هستند که در سال گذشته به همراه صدها هزار زن و دختر افغان از ایران و پاکستان اخراج شده و اکنون با محدودیت‌های شدید زندگی می‌کنند.

شلاح*، در آن زمان ۱۶ ساله بود، در بعدازظهر گرم ۱۵ اوت ۲۰۲۱ زمانی که طالبان وارد کابل شدند و زندگی میلیون‌ها نفر را تغییر دادند، اخبار را در خانه از شبکه تلویزیونی افغان، تولونیوز، تماشا می‌کرد. او با گریه به باغ دوید تا به مادرش بگوید که افغانستان سقوط کرده است.

خواهر کوچکترش، فاطمه*، ۱۱ ساله، در خانه یکی از بستگانش بود، جایی که عمه‌اش خبر را به او داد. او می‌گوید در آن زمان نمی‌فهمید که کودتا به چه معناست یا طالبان چه کسانی هستند. خواهر بزرگترش، ماهی*، ۲۲ ساله، به خوبی از عواقب آن آگاه بود و به یاد می‌آورد که در محل کارش هنگام خواندن اخبار در تلفن همراهش در صفحات فیس‌بوک خبری افغانستان، دستانش می‌لرزید.

این سه خواهر اکنون در افغانستان زندگی می‌کنند، جایی که طالبان دسترسی دختران به آموزش متوسطه و بالاتر را ممنوع کرده‌اند و زنان را از بسیاری از مشاغل منع کرده‌اند. آنها مانند بسیاری از افغان‌هایی که پس از بازگشت اجباری از ایران و پاکستان با این محدودیت‌ها مواجه هستند، با آینده‌ای نامعلوم روبرو هستند.

شلاح می‌گوید: «من می‌خواهم دوباره به مدرسه بروم، اما نمی‌توانم. طالبان نمی‌گذارند. من احساس می‌کنم زندگی‌ام را از دست داده‌ام.»

فاطمه می‌گوید: «من دوست دارم دکتر شوم، اما نمی‌دانم آیا این امکان‌پذیر است یا نه. طالبان نمی‌خواهند دختران تحصیل کنند.»

ماهی می‌گوید: «ما به عنوان زنان، حقوق خود را از دست داده‌ایم. ما نمی‌توانیم آزادانه زندگی کنیم. ما نمی‌توانیم کار کنیم. ما نمی‌توانیم تحصیل کنیم. این زندگی نیست.»

این سه خواهر امیدوارند که روزی طالبان متوجه شوند که برای پیشرفت افغانستان به آموزش زنان نیاز دارند. آنها می‌گویند: «یک روز طالبان به زنان آموزش‌دیده نیاز خواهند داشت.»