مردم اودیشا در هند، جعل امضا در واگذاری زمین به معدن آ…

کوراپوت، هند - راگونات کارا از دیدن اثر انگشت خود روی کاغذی که نشان می‌داد او با پیشنهاد دولت برای استخراج زمین جنگلی بکر روستایش برای بوکسیت موافقت کرده است، شوکه شد.

او می‌گوید که هرگز این اثر انگشت را نداده است.

“من همیشه به زبان انگلیسی امضا می‌کنم. این اثر انگشت متعلق به شخص دیگری است”، کارا، صاحب مغازه‌ای در روستای بالدا در منطقه کوراپوت ایالت اودیشا در شرق هند، ادعا کرد.

کارا یکی از صدها نفر از مردم قبایل بومی در بالدا و روستای همسایه بانور است که زمین‌های خود را به معدن جدید بوکسیت از دست داده‌اند. این معدن توسط کالینگا آلومینا لیمیتد، زیرمجموعه‌ای از آدانی اینترپرایزز لیمیتد، یک شرکت بزرگ متعلق به گوتام آدانی، دومین فرد ثروتمند هند و نزدیک به نخست وزیر نارندرا مودی، در حال توسعه است.

این پروژه 24 میلیون دلاری بخش بزرگی از تپه بالدا را که خانه جنگل‌ها، مراتع و غارهایی است که توسط حداقل 10 روستای قبیله‌ای اطراف آن مقدس شمرده می‌شوند، مصرف خواهد کرد.

برای پیشبرد این پروژه، ادعا می‌شود که امضاها و اثر انگشت‌های تقریباً 600 نفر از قبایل بومی در جلسات شورای روستایی در بالدا و بانور که در 9 اکتبر سال گذشته برگزار شد، جمع‌آوری شده است. بانور 5 کیلومتر با بالدا فاصله دارد.

کارا می‌گوید که در جلسه بالدا شرکت نکرده است و در عوض با همسر، خواهر و سایر روستاییان خود حدود 100 متر از دفتر شورای روستا در حال اعتراض به معدن پیشنهادی بوده‌اند.

“[اثر انگشت] جعلی بود. ما اصلاً در جلسه روستا شرکت نکردیم. همه ما در حال اعتراض بیرون بودیم”، او به الجزیره گفت.

قانون اساسی هند حقوق جوامع بومی را بر سرزمین‌های سنتی خود به رسمیت می‌شناسد. قوانین جنگلداری و قوانینی که خودمختاری را به مناطق قبیله‌ای می‌دهند، مقرر می‌کنند که قطعنامه‌های شورای روستا برای هرگونه تغییر کاربری این زمین‌ها برای اهداف دیگر الزامی است.

قطعنامه تصویب شده در جلسه شورای روستا تنها در صورتی معتبر است که 50 درصد از تمام بزرگسالان روستا با آن به صورت کتبی موافقت کنند. اسناد دولتی ادعا می‌کنند که همه 580 بزرگسال - 360 نفر در بالدا و 227 نفر در بانور - موافقت کرده‌اند که زمین‌های خود را برای معدن آدانی واگذار کنند. اما روسای منتخب روستا در هر دو روستا هرگونه جمع‌آوری امضا را رد کرده و دو جلسه را “نامعتبر” خواندند.

حتی عکس‌هایی که روستاییان در هر دو جلسه شورای روستا گرفته‌اند، نشان می‌دهد که حدود 100 نفر - تقریباً 40 نفر در بالدا و 68 نفر در بانور - حضور داشته‌اند که بسیار کمتر از حد نصاب 50 درصدی لازم برای تصویب قطعنامه معتبر است.

علاوه بر این، روستاییان ادعا می‌کنند که بیشتر امضاهای موجود در اسناد قطعنامه جعلی، جعل شده یا به جای شخص دیگری ثبت شده‌اند.

آنها همچنین ادعا می‌کنند که این اسناد شامل امضاهای افراد غیرواقعی و حتی نام افرادی است که سال‌ها پیش فوت کرده‌اند. برخی حتی گفتند که امضاهای خود از جلسه قبلی و نامربوط شورای روستا به طور متقلبانه روی سند معدن بوکسیت چسبانده شده است.

گروه آدانی و مسئول ارتباطات آن را الجزیره در 18 آگوست ایمیل کرد و از آنها خواست تا به اتهامات جعل و تقلب پاسخ دهند. سپس در 25 سپتامبر درخواست دوم برای اظهار نظر ارسال کرد، اما هیچ پاسخی دریافت نکرد. الجزیره همچنین از مانوج ساتیوان ماهاجان، فرماندار منطقه - ارشدترین بوروکرات در کوراپوت - در مورد نگرانی‌های مطرح شده توسط روستاییان درخواست پاسخ کرد، اما پاسخی دریافت نکرد. روهیت وارما، رئیس پلیس منطقه کوراپوت نیز به سؤالات الجزیره پاسخ نداد.

راما هانتال در کلبه فرسوده چوبی و فلزی خود نشسته است. نام 60 ساله او نیز در سند رضایت ذکر شده است - با وجود اینکه فلج است، به سختی می‌تواند حرکت کند و نمی‌تواند صحبت کند. دختر عروسش منکر می‌شود که او در جلسه‌ای که سند امضا شده است شرکت کرده باشد [Mahmodul Hassan/ Al Jazeera]

‘کاغذ را از من گرفتند’

بسیاری از کسانی که در جلسات شرکت کرده بودند، با پروژه معدن مخالف بودند.

“به ما گفته شد که اگر معدن اجازه داده شود، روستا جاده، شغل، زهکشی و آب لوله‌کشی و یک مدرسه خواهد داشت”، ماداو کونتیلی، کشاورزی در بانور، گفت.

کوراپوت یکی از کم‌توسعه‌ترین مناطق هند است و وعده‌های مشابه اغلب تأثیر قابل توجهی دارند. کونتیلی گفت که سندی به دور می‌چرخید و امضا می‌خواست.

“من گفتم اگر جنگل‌ها منحرف شوند، امضا نمی‌کنم. کاغذ را از من گرفتند”، او به الجزیره گفت.

در سراسر بالدا و بانور، الجزیره با روستاییانی ملاقات کرد که گفتند از یافتن امضاهای خود یا اثر انگشت خود در قطعنامه شوکه شده‌اند.

راما هانتال بی‌حرکت در کنار در کلبه فرسوده چوبی و فلزی خود نشسته بود. 60 ساله به دلیل فلج شدن چندین سال است و قادر به صحبت نیست.

“هیچ شانسی وجود ندارد که او بتواند در جلسه شرکت کند یا امضا کند”، چندراما هانتال، دختر عروسش، گفت.

در حالی که هانتال به طور ظاهری سند رضایت را به زبان اُدیا، زبان رسمی اودیشا، امضا کرده بود، چندراما اثر انگشتی را در کنار نام خود دید. او همچنین منکر شرکت در جلسه شد.

در میان امضاکنندگان سه گوروباری خارا وجود دارد - اثر انگشت‌های ادعایی آنها به حمایت از پروژه معدن.

در بالدا، روستاییان فقط توانستند دو “گوروباری” را ردیابی کنند - یکی که 3 کیلومتر دورتر زندگی می‌کند و منکر شرکت در جلسه شد - و دیگری از خود روستا که قبل از برگزاری جلسه شورای روستا فوت کرده بود.

“مادرم در فوریه 2025 فوت کرد. چگونه می‌توانند حضور و امضای او را هشت ماه بعد جعل کنند؟” پسرش، ساهدو، پرسید. او تقریباً 75 سال سن داشت و بر اثر عوامل طبیعی درگذشت.

دو نفر دیگر از خانواده گوروباری نیز در لیست امضاکنندگان هستند - شوهر فلج او که سه ماه قبل از جلسه شورای روستا از درخت افتاده و فلج شده است و برادرزاده‌اش. هر دو منکر شرکت در جلسه 9 اکتبر شدند.

گوروباری سوم ردیابی نشده است.

الجزیره با بیش از 20 نفر مصاحبه کرد و به سوابق روستاهای بالدا و بانور دسترسی یافت، اما نتوانست حداقل 67 نفر از افرادی را که در قطعنامه به عنوان امضاکننده ذکر شده‌اند، ردیابی کند.

در بانور، حداقل سه نفر فوت شده از طریق اثر انگشت نمایندگی می‌شدند. خانواده‌های هر سه - که در اسناد به عنوان موافق ذکر شده‌اند - فوت بستگان خود را تأیید کردند.

“مادرم چهار سال پیش فوت کرد”، ناکول آلانگ، پسر 35 ساله سانای آلانگ که در شماره سریال 108 در قطعنامه بانور ذکر شده است، گفت.

ناکول گفت که در زمان جلسه در یک کارگاه ساختمانی در ویساخاپاتنام، یک شهر ساحلی در ایالت آندرا پرادش هند که 170 کیلومتر (105 مایل) با کوراپوت فاصله دارد، کار می‌کرد.

“نمی‌دانم چه کسی نام و امضای ما را گذاشته است”، او به الجزیره گفت.

راگونات کارا، به همراه همسر و خواهرش، در قطعنامه ذکر شده است، همراه با اثر انگشت. آنها منکر شده‌اند که تا به حال به این پروژه رضایت داده‌اند [Mahmodul Hassan/ Al Jazeera]

جلسه ‘شتاب‌زده و متقلبانه’

در صفحه 10 از سند 16 صفحه‌ای قطعنامه بانور، 13 نام با یک دست نوشته شده‌اند و سپس آرایه‌ای مرتب از اثر انگشت‌ها در کنار آنها قرار گرفته است.

وقتی سونادهار مودولی، کشاورز 50 ساله، این برگه را دید، بلافاصله تشخیص داد که خط خود اوست.

“اما هیچ‌کدام از ما در جلسه شرکت نکردیم”، او گفت.

مودولی گفت که رامنات پونگی، که به طور قراردادی برای دفتر درآمد محلی کار می‌کند، در دسامبر به روستا رفت و از او خواست تا اسامی ساکنانی را که می‌خواهند زمین‌های سنتی خود را توسط دولت به رسمیت بشناسند، ثبت کند.

بسیاری از جوامع قبیله‌ای که به طور تاریخی از مالکیت زمین محروم شده‌اند، برای نسل‌ها در زمین‌های “متعلق به دولت” کشاورزی کرده‌اند. وعده‌های مکرر برای انتقال چنین زمین‌هایی به نام آنها رایج است و این معمول است که مقامات قراردادی برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد کشاورزان به مناطق مختلف اعزام شوند.

“او گفت که به امضای همه نیاز دارد. من گفتم اگر جنگل‌ها منحرف شوند، امضا نمی‌کنم. او کاغذ را از من گرفت”، او به الجزیره گفت.

راما هانتال بی‌حرکت در کنار در کلبه فرسوده چوبی و فلزی خود نشسته بود. 60 ساله چندین سال است که فلج شده و قادر به صحبت نیست.

“هیچ شانسی وجود ندارد که او بتواند در جلسه شرکت کند یا حتی امضا کند”، چندراما هانتال، دختر عروسش، گفت.

در میان امضاکنندگان سه گوروباری خارا وجود دارد - اثر انگشت‌های ادعایی آنها به حمایت از پروژه معدن.

گوروباری سوم ردیابی نشده است.

“نمی‌دانم چه کسی نام و امضای ما را گذاشته است”، او به الجزیره گفت.

راما هانتال’s name, along with those of his wife and sister, appear in the resolution, alongside thumbprints. They deny ever consenting to the mining project [Mahmodul Hassan/ Al Jazeera]

جلسه ‘شتاب‌زده و متقلبانه’

وقتی سونادهار مودولی، کشاورز 50 ساله، این برگه را دید، بلافاصله تشخیص داد که خط خود اوست.

“اما هیچ‌کدام از ما در جلسه شرکت نکردیم”، او گفت.

“هیچ شانسی وجود ندارد که او بتواند در جلسه شرکت کند یا حتی امضا کند”، چندراما هانتال، دختر عروسش، گفت.

در میان امضاکنندگان سه گوروباری خارا وجود دارد - اثر انگشت‌های ادعایی آنها به حمایت از پروژه معدن.

گوروباری سوم ردیابی نشده است.

“نمی‌دانم چه کسی نام و امضای ما را گذاشته است”، او به الجزیره گفت.

جاده منتهی به قله تپه بالدا که قرار است به جاده دسترسی برای معدن تبدیل شود [Mahmodul Hassan/ Al Jazeera]

تأیید معدن ‘به طور غیرعادی شتاب‌زده’

در همین حال، دولت هند پروژه معدن آدانی را در اودیشا - به گفته ساکنان و فعالان - به سرعت پیش برد.

در فوریه 2023، دولت اودیشا آدانی اینترپرایزز را به عنوان برنده ترجیحی برای معدن در کوراپوت اعلام کرد و بلافاصله اعتراضات مردم بومی در بالدا و بانور را برانگیخت. آنها به دفتر دولت محلی راهپیمایی کردند تا با تخریب درختان اطراف و آواره کردن ساکنان با معدن 157 هکتار زمین جنگلی اعتراض کنند.

دو سال بعد، در 6 مارس 2025، دولت ایالتی یک جلسه عمومی - فرآیندی اجباری برای کسب تأییدیه‌ها که در آن به روستاییان جزئیات پروژه داده می‌شود و اعتراضات آنها به طور رسمی ثبت می‌شود - برگزار کرد. تعداد قابل توجهی از روستاییان مخالفت خود را با پروژه معدن ابراز کردند.

علیرغم اعتراضات، تأییدیه زیست‌محیطی - تأییدیه کلیدی که دولت پس از ارزیابی آسیب‌های زیست‌محیطی احتمالی یک پروژه می‌دهد - چند ماه بعد صادر شد.

طبق قوانین هند، جوامع جنگل‌نشین که به طور تاریخی از مالکیت زمین محروم شده‌اند، می‌توانند حقوق فردی یا جمعی را بر سرزمین‌های جنگلی سنتی خود درخواست کنند. بالدا و جوامع همسایه در سال 2025 برای حقوق بر 2500 هکتار زمین جنگلی درخواست دادند. اکثریت این ادعاها با منطقه اجاره معدن همپوشانی داشت.

به طور معمول، حل و فصل ادعاها شامل جمع‌آوری ادعاها و اسناد، تأیید توسط نهادهای محلی، تأیید توسط مقامات و زمان کافی برای تجدیدنظر در صورت اصلاح یا رد ادعاها است. این فرآیند معمولاً به طرز عجیبی کند است.

در ژانویه، مقامات “حقوق جمعی” را بدون اطلاع به شوراهای روستا در منطقه “حل و فصل” کردند. کمتر از یک‌پنجم از منطقه ادعایی به رسمیت شناخته شد در حالی که کل منطقه معدن از ادعاها مستثنی شد. به روستاییان معمولاً فرصتی برای تجدیدنظر داده می‌شود.

با این حال، در این مورد، دو کمیته تجدیدنظر در عرض سه روز تصمیم را تأیید کردند، بدون اینکه حتی به روستاییان فرصتی برای ارائه درخواست‌های خود داده شود، روستاییان ادعا می‌کنند.

آجایا مودولی بخشی از یک تیم سه نفره است که توسط روستاهای آسیب‌دیده مجاز است تا به هر دادگاهی در هند مراجعه کند، اسناد را امضا کند، اقدامات قانونی لازم را انجام دهد و با کمیته‌های دولتی در مبارزه خود برای جلوگیری از تصرف زمین‌هایشان ارتباط برقرار کند.

مودولی به الجزیره گفت که فرآیند تصرف زمین “به طور غیرعادی شتاب‌زده” بوده است.

“ما قرن‌هاست که این زمین مقدس را حفظ کرده‌ایم و هنوز هم مشورت نشده‌ایم”، مودولی به الجزیره گفت. “این یک تاکتیک آشکار برای تحمیل معادن بر ما بدون رضایت ما و سلب حقوق ما است.”

بلافاصله پس از جلسات شورای روستا در 9 اکتبر، روستاییان به مقامات محلی نامه نوشتند و خواستار برگزاری مجدد بررسی‌ها شدند. آنها به ماهیت شتاب‌زده جلسات اشاره کردند و به این واقعیت اشاره کردند که روسای روستا آنها را “نامعتبر” اعلام کرده‌اند.

با این حال، در 15 اکتبر، قطعنامه‌های به طور ظاهری جعلی به پرونده رسمی اضافه شدند. تنها در 11 فوریه امسال بود که این اسناد در وب‌سایت وزارت محیط زیست منتشر شد.

تاکنون، بیش از 50 نفر از چندین روستا در کوراپوت سوگندنامه‌هایی صادر کرده‌اند و اعلام کرده‌اند که در جلسات شورای روستا شرکت نکرده‌اند و امضاهای آنها یا اثر انگشتشان جعل شده است. آنها همچنین در دادگاه و با مقامات منطقه دادخواست داده‌اند و شکایاتی را به پلیس ارائه کرده‌اند و خواستار تحقیقات در مورد زمینی که به معدن آدانی داده شده است، شده‌اند.

در مارس، 10 روستای آسیب‌دیده در اطراف تپه بالدا جلساتی برگزار کردند که در آن قطعنامه‌های قبلی تصویب شده توسط شوراهای روستای خود را رد کردند و بار دیگر مخالفت خود را با پروژه معدن بوکسیت اعلام کردند.

در ماه مه، مودولی از طرف روستاییان به دادگاه مراجعه کرد. اما دیگر خیلی دیر شده بود.

در 7 مه، تمام تأییدیه‌های لازم به شرکت کالینگا آلومینا لیمیتد داده شد و زمین جنگلی به مدت 50 سال به پروژه معدن بوکسیت 24 میلیون دلاری و یک پالایشگاه آلومینا مرتبط تحویل داده شد. هیچ‌گونه جبرانی به روستاییان وعده داده نشده است.

“آنچه آنها انجام داده‌اند غیرقانونی است، اما ما عقب‌نشینی نخواهیم کرد”، راجندرا خارا، ساکن بالدا به الجزیره گفت.

اگرچه تأییدیه‌ها صادر شده است، اما هنوز هیچ کار عملی در زمین آغاز نشده است. روستاییان متعهد شده‌اند که ساخت و ساز را متوقف کنند. “هر اتفاقی بیفتد، ما هرگز آن را به آدانی نمی‌دهیم. این سرزمین اجدادی ماست”، راجندرا گفت.

زنی که هیزم حمل می‌کند در روستای بالدا [Mahmodul Hassan/ Al Jazeera]

‘یک روند بسیار نگران‌کننده’

آرپیتا کودیوری، استاد علوم سیاسی در کالج واسار در ایالات متحده که روی قانون و عدالت زیست‌محیطی مربوط به معدن در هند کار کرده است، به الجزیره گفت که دور زدن رضایت صاحبان زمین یک روند غیرقانونی را ایجاد می‌کند.

“آنچه در حال مشاهده آن در چندین حوزه قضایی هستیم، رویکردی اداری برای دور زدن بند رضایت است. من می‌ترسم که این یک عمل اداری غیرقانونی برای اجرای بند رضایت بدون رعایت رویه و قانون تبدیل شده باشد و این چیزی است که باید نگران آن باشیم”، او گفت.

کودیوری گفت که تخلفات ادعایی در فرآیند رضایت همچنین می‌تواند مبنایی برای طرف‌های آسیب‌دیده برای به چالش کشیدن مجوزهای دولتی صادر شده برای چنین پروژه‌های معدنی باشد. او همچنین استدلال کرد که قوانین باید پیامدهای روشن‌تری برای شیوه‌های رضایت نامنظم تعیین کند و باید پاسخگویی را در صورت دور زدن مفاد اجباری جویا شود.

“باید دستورالعمل‌هایی ایجاد شود تا این فرآیند به طور واقعی و نه فقط در ظاهر اجرا شود و به بازیگران اداری سیگنال داده شود که عواقبی برای تمرین امضاهای جعلی یا گرفتن امضای افراد متوفی وجود دارد. این اتفاق بارها در اودیشا و جاهای دیگر افتاده است که یک روند بسیار نگران‌کننده است.”

سازمان Watch Land Conflict، یک سازمان تحقیقاتی مستقر در دهلی نو، حداقل 28 مورد “درگیری” مربوط به رضایت از پروژه‌هایی مانند معدن، کشت، انرژی و سایر زیرساخت‌ها در سراسر هند از سال 2003 را ردیابی کرده است. این سازمان همچنین شواهدی از جعل، اجتناب از مشورت‌های عمومی اجباری و معدن‌کاوی اجباری زمین‌های اجدادی را در هنگام مطالعه این درگیری‌ها یافته است.

حتی مطالعات انجام شده توسط دولت نیز روند مشابهی را نشان می‌دهد.

گزارش سال 2024 بازرس کل حساب هند (CAG)، یک مقام قانون اساسی مستقل، در مورد مدیریت زمین در مناطق تحت سلطه قبایل، 136 مورد نقض رضایت در پروژه‌های معدنی و سایر پروژه‌ها را نشان داد. در 73 مورد از این تخلفات، جلسات شورای روستا برگزار نشده بود، در حالی که در 29 مورد دیگر، تصرف زمین در حالی انجام شده بود که نظرات شورای روستا نادیده گرفته شده بود.

با این حال، در سال‌های اخیر، اتهاماتی مبنی بر جعل آشکار قطعنامه‌های شورای روستا مطرح شده است.

در سال 2023 در سیجیمالی، حدود 180 کیلومتر با بالدا فاصله، روستاییان با جعل رضایت و جلسات مشابه برای معدن بوکسیت توسط ودانتا رسورسز، بزرگترین شرکت معدنی هند که توسط یک شرکت مادر در لندن حمایت می‌شود، مواجه شدند. حداقل هشت روستا با واگذاری 708 هکتار زمین جنگلی مخالفت کردند، علیرغم اسناد رسمی که خلاف آن را نشان می‌داد.

سیجیمالی از آن زمان شاهد اعتراضات مداوم بوده است که در آوریل به خشونت کشیده شد و در آن 70 نفر در درگیری بین پلیس و معترضان زخمی شدند.

“اگر شورای روستا رضایت نداده باشد، مجوز جنگل صادر شده غیرقانونی است. باید لغو شود. آنها دارند قانون را مسخره می‌کنند”، شومونا خانا، وکیل دادگاه عالی متخصص در قانون زیست‌محیطی و قبیله‌ای به الجزیره گفت.

“اینها جرایم هستند ... هر کسی که یک جنگل‌نشین را از حق جنگلش محروم کند یا در بهره‌مندی از حق جنگل دخالت کند، مرتکب جرمی می‌شود که به عنوان یک ظلم تحت قانون هند شناخته می‌شود”، او گفت.

در بالدا، روستاییان می‌ترسند که اگر معدن آغاز شود، چشمه‌های آب باران که معیشت کشت برنج را تأمین می‌کنند، خشک شوند. جنگل‌هایی که گوز، میوه، گل، پوست، هیزم و گیاهان دارویی را فراهم می‌کنند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

مانند بسیاری از جوامع بومی، ایمان آنها به جنگل‌های اطراف گره خورده است - خانه زیارتگاه‌های کوچک، مجسمه‌ها و غارهایی که مقدس شمرده می‌شوند.

“جنگل برای ما همه چیز است”، راگونات هانتال، یک کشیش 70 ساله در بالدا، گفت. “مای [الهه] ما اینجاست.”

در سند رسمی، نام کشیش به عنوان شماره سریال 171، با امضای ظاهری او به زبان اُدیا ذکر شده است.

“من حتی به جلسه نرفتم. ما در آنجا بودیم و آن روز در حال اعتراض بودیم”، او گفت. “گرفتن جنگل‌های ما نه تنها معیشت ما را نابود می‌کند، بلکه خشم الهه ما را برمی‌انگیزد.”

نویسنده: مهمودول حسن

مردم اودیشا در هند، جعل امضا در واگذاری زمین به معدن آدانی را متهم می‌کنند

‘کاغذ را از من گرفتند’

جلسه ‘شتاب‌زده و متقلبانه’

جلسه ‘شتاب‌زده و متقلبانه’

تأیید معدن ‘به طور غیرعادی شتاب‌زده’

‘یک روند بسیار نگران‌کننده’

بـرچـسب هـا:

اخبار مرتبط:

🗩ثبـت نظر:

🔠 دسته‌بندی خـبر

🔗 پیوندهای سریع

📧 تماس بگیرید

📢 خبرنامه