در سال ۱۵۵۰، هنرمند و زندگینامهنویس ایتالیایی، جورجیو واساری، از عبارت “non finito” (ناتمام) برای توصیف برخی از آثار میکل آنژ بوناروتی استفاده کرد که عناصری از ناتمامی را ارائه میدادند. در طول قرون بعدی، بسیاری از هنرمندان و منتقدان همکار، این ویژگی را به عنوان یک جزء اساسی از نبوغ میکل آنژ ارزیابی کردند: برای مثال، نقاش فرانسوی، اوژن دلاکروا، در سال ۱۸۵۳ نوشت که قسمتهای ناتمام، قسمتهای تمامشده را مرتبطتر میکنند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: