آیا انرژی تاریک رد شده است؟ شتاب کیهانی ممکن است یک توهم باشد

تحقیقات جدیدی در مورد شتاب کیهانی، فرضیه انرژی تاریک را به چالش می‌کشد.

یک تحلیل جدید از بیش از 1700 ابرنواختر، این احتمال را مطرح می‌کند که جهان در واقع در حال شتاب گرفتن نیست. محققان با در نظر گرفتن سن ستارگانی که این انفجارها را ایجاد می‌کنند، نشانه‌هایی را یافته‌اند که نشان می‌دهد گسترش کیهانی ممکن است در واقع در حال کند شدن باشد.

این یافته‌ها، که در مجله Astrophysical Journal منتشر شده است، می‌تواند تأثیر عمیقی بر درک ما از جهان داشته باشد. انرژی تاریک، نیروی مرموزی است که تصور می‌شود حدود 68 درصد از انرژی جهان را تشکیل می‌دهد و مسئول شتاب گرفتن گسترش جهان است.

«اگر این نتیجه‌گیری درست باشد، به این معنی است که ما در مورد ماهیت انرژی تاریک اشتباه فکر می‌کردیم»، دکتر دیوید اسکول، سرپرست این مطالعه از دانشگاه بیرمنگام می‌گوید.

محققان با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده از چندین رصدخانه، از جمله تلسکوپ فضایی هابل، به بررسی ابرنواخترهای نوع Ia پرداختند. این ابرنواخترها به عنوان «شمع‌های استاندارد» شناخته می‌شوند، زیرا روشنایی آنها نسبتاً ثابت است و به دانشمندان اجازه می‌دهد فواصل کیهانی را اندازه‌گیری کنند.

تیم اسکول دریافت که ابرنواخترهای جوان‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌شد روشن‌تر هستند. این بدان معناست که آنها دورتر از ما قرار دارند و جهان در گذشته نزدیک‌تر از آنچه فکر می‌کردیم گسترش یافته است.

آنها همچنین دریافتند که شتاب ظاهری جهان با جهت تغییر می‌کند. این پدیده با مدل استاندارد کیهان‌شناسی که بر اساس وجود انرژی تاریک است، قابل توضیح نیست.

«اگر انرژی تاریک مسئول شتاب کیهانی باشد، باید به طور یکنواخت در تمام جهات عمل کند»، اسکول توضیح می‌دهد. «اینکه ما تغییراتی را در جهت مشاهده می‌کنیم، نشان می‌دهد که چیزی دیگری در حال وقوع است.»

این محققان پیشنهاد می‌کنند که شتاب ظاهری جهان ممکن است ناشی از اثرات گرانشی ساختارهای بزرگ کیهانی باشد. این ساختارها، مانند خوشه‌های کهکشانی، می‌توانند فضا-زمان را منحرف کرده و باعث شوند که نور از ابرنواخترهای دوردست به طور متفاوتی به ما برسد.

سایر کیهان‌شناسان با این نتیجه‌گیری اختلاف نظر دارند. آنها استدلال می‌کنند که داده‌ها هنوز می‌توانند با مدل انرژی تاریک سازگار باشند و اینکه اثرات گرانشی ساختارهای بزرگ کیهانی به اندازه کافی قوی نیستند که بتوانند شتاب ظاهری را توضیح دهند.

«این یک نتیجه‌گیری جالب است، اما من مطمئن نیستم که کاملاً قانع‌کننده باشد»، دکتر الیزابت هوبسون، کیهان‌شناس از دانشگاه کمبریج می‌گوید. «ما به داده‌های بیشتری نیاز داریم تا ببینیم آیا این یافته‌ها تأیید می‌شوند یا خیر.»

این موضوع در حال حاضر مورد بحث و بررسی گسترده در جامعه علمی است و انتظار می‌رود رصدخانه‌های آینده، مانند تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن، آزمایش‌های مهمی را برای تعیین ماهیت شتاب کیهانی انجام دهند.