به گزارش ایتنا
کشف جو در سیاره LHS 1140 b در فاصله ۴۸ سال نوری، امکان سفر به این سیاره با استفاده از فناوری بادبانهای نوری را مطرح کرده است. این پیشرفت، گامی مهم در جهت اکتشافات میانستارهای محسوب میشود.
به گزارش ایتنا و به نقل از SciTechDaily، تأیید اخیر وجود جوّ در اطراف سیارهٔ سنگی LHS 1140 b، موجی از علاقه را در جامعه اخترشناسی ایجاد کرده است.
این سیاره در منطقه قابل سکونت ستاره والد خود (یک کوتوله سرخ در فاصله ۴۸ سال نوری از زمین) در گردش است. منطقه قابل سکونت، ناحیهای به دور ستاره است که دما در آن برای باقیماندن آب مایع روی سطح سیاره مناسب است.
اخترشناسان هلیومِ در حال نشت از جوّ فوقانی LHS 1140 b را شناسایی کردند، اما ترکیبات شیمیایی سنگینتر مانند آب که ماده کلیدی برای حیات است، میتوانند در بخشهای پایینتر جوّ آن وجود داشته باشند.
رصد سیارات فراخورشیدی دوردست با تلسکوپها، درهای جدیدی را به روی علم میگشاید، اما آیا هرگز امکان سفر به این جهانها و مشاهده نزدیک آنها وجود خواهد داشت؟
در حالی که این موضوع تا کنون عموماً به عنوان بخشی از داستانهای علمی‑تخیلی دیده میشد، فناوریهای نوظهور به ما امکان میدهند آیندهای را تصور کنیم که در آن چنین مأموریتهایی در دهههای پیش رو ممکن شوند.
گفتنی است علاقهٔ ویژهای به فضاپیماهای کوچکشده برای سفرهای بینستارهای وجود دارد، زیرا هدایت یک فضاپیمای کوچک به منظومه ستارهای دیگر و رساندن آن در طول عمر یک انسان، آسانتر و کمهزینهتر است.
کوچکسازی حسگرها پیشرفتهای بزرگی داشته است و پژوهشگران حتی حسگرهای «غبار هوشمند» را در اندازه میلیمتر یا کوچکتر توسعه دادهاند که میتوانند نور، دما یا مواد شیمیایی را تشخیص دهند.
خود کاوشگر فضایی به نوعی پیشرانه نیاز دارد که بتواند آن را به سرعتهای نسبتاً نسبیتی (مثلاً ۱۰ تا ۲۰ درصد سرعت نور) شتاب دهد. پس از سفری چند دههای، حسگرها بدون توقف از منظومه ستارهای هدف عبور کرده و مشاهدات میدانی انجام میدهند.
بادبانهای نوری به عنوان یکی از مناسبترین اشکال پیشرانه برای چنین مأموریتی شناخته میشوند. برای سفرهای بینستارهای، میتوان از انرژی هدایتشده لیزر برای هل دادن فضاپیما به جلو استفاده کرد. فوتونها، بستههای کوانتومی انرژی که نور از آنها ساخته شده است، علاوه بر انرژی، تکانه نیز حمل میکنند.
بنابراین، هنگامی که نور از یک آینه بازتاب میکند، بر آن آینه فشار وارد میکند. در بیشتر موارد، فشار ناشی از نور به طور نامحسوس کوچک است، اما برای یک پرتو نور به اندازه کافی شدید و یک آینه غشایی فوقسبک، فشار نور میتواند به عنوان وسیلهای برای پیشرانه فضاپیما عمل کند.
برای شتاب دادن به یک بادبان نوری تا سرعتهای نسبیتی، به یک لیزر قدرتمند با توان مؤثر دهها گیگاوات نیاز است که احتمالاً آرایهای از دستگاههای لیزر جداگانه را شامل میشود. فشار دادن یک بادبان نوری بازتابنده با چنین لیزری، آن را در عرض چند دقیقه به سرعت کروز میرساند.
مزیت سیستمهای پیشرانهٔ باریکهای این است که مجموعه لیزر در پشت سر باقی میماند و تنها یک محموله کوچک به سوی ستارگان شتاب میگیرد. در مقابل، موشکهای متداول باید پیشران خود را حمل کنند که آنها را در چنین مأموریتهایی در مضیقه قرار میدهد.
بادبانهای خورشیدی نیز با استفاده از فشار نور خورشید کار میکنند و نمونههای کوچکی از آنها قبلاً به مدار زمین پرتاب شدهاند. از آنجا که بادبانهای خورشیدی نیازی به حمل پیشران ندارند، قادر به انجام مأموریتهای بلندمدت و پرانرژی هستند که برخی از آنها برای فضاپیماهای متداول تقریباً غیرممکن است.
بادبانهای خورشیدی همچنین میتوانند در مدارهای غیرمتعارف با استفاده از فشار نور برای خنثیسازی گرانش حرکت کنند. برای نمونه، این امکان به یک بادبان خورشیدی میدهد که در ارتفاع بالا و به صورت ثابت بر فراز قطبهای زمین شناور بماند.
بادبانهای خورشیدی و بادبانهای نوری پلهایی از زمان حال به آینده و از اکتشاف منظومه شمسی به اکتشاف ستارگان دوردست هستند. شاید سیاره فراخورشیدی LHS 1140 b روزی توسط یک بادبان نوری در آیندهای نه چندان دور مورد بازدید قرار گیرد.
📡منبـع خبـر:
www.itna.ir
ایتنا
🏹لـینـک کـوتـاه:
halohava.top/S2YMaF
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: